Loading...

Een fragment (een pagina, een afbeelding, een gedeelte van de tekst, etc.) geeft soms een aardig idee over de rest van een boek. Bezoekers krijgen d.m.v. een boekfragment kans om kennis te maken met het boek van de betreffende auteur. Auteurs stellen het op prijs als je een reactie geeft.
Door auteurs geschreven teksten worden niet gecorrigeerd of geredigeerd door de redactie van Schrijverspunt.
Bij de laatste poll kwam duidelijk naar voren dat er minder behoefte is aan de rubriek 'Boekfragment'. Gezien dat resultaat hebben we besloten die rubriek over enige tijd te beëindigen. Het is nu niet meer mogelijk om een boekfragment toe te voegen. Bestaande boekfragmenten blijven nog een beperkte periode online.

3 dagen voordat ik 30 ben

Uitgeput en vol adrenaline van de reis staan we dan eindelijk met onze spullen in de lift van het hotel. De wanden van de lift zijn volledig bedenkt met prachtig glanzende spiegels. 

Op het moment dat de deuren is er oogcontact via deze spiegels. Nog voordat de lift volledig gesloten is vallen we in elkaars armen in het midden van de lift. 

‘Ahh…’ Een zachte, onbeheerste, opgewonden kreet komt eruit mijn mond. Meteen weet hij mijn nek te vinden en begint hij deze vanaf mijn linker oorlel naar beneden met kusjes te bestempelen.

Ik vind mijn rechterhand in zijn haren en mijn andere hand heeft een stevige grip op zijn bil. 

Onze tongen en lippen voeren een uitbundig debat. Ik voel warme handen onder mijn shirt over mijn rug gaan en die proberen zich in te graven in mijn onderrug. 

Terwijl hij met de handen op zijn rug mij naar zich toetrekt, duwt hij me tegelijkertijd met zijn onderlijf van zich af. Het is duidelijk dat zijn bovenlijf me lief heeft, daar waar onderlichaam vol geiligheid spreekt. Als een heuse strijd tussen liefde en seks word ik dan toch tegen de zijwand van de lift gedrukt. 

Een warme, vleze kloppende bult die centraal staat tussen zijn heupen beweegt ritmisch tegen mijn venusheuvel aan. De stof van mijn slipje schuurt grof lang mijn vagina heen. 

Een warm brandend gevoel begint er in mijn clitoris te ontstaan. Pijnlijk, maar fijn. Gek genoeg wil ik hem hierdoor alleen nog maar meer. Net op het moment dat mijn lichaam slaap voelt en ik denk dat het bloed niet harder kan stromen door mijn aderen, galmt er “ EL CUANTO PISO, FOURTH FLOOR” door het glazen hok heen.

Ik voel nog even hoe zijn lichaam naar mij hunkert en me eigenlijk niet wilt loslaten, maar zich toch langzaam van mij losmaakt tot slechts een warme hand in de mijne..


Een tropisch prettig aan voelende wind laat zich zachtjes op mijn gezicht vallen. Met gesloten ogen probeer ik onopvallend een glimlach te onderdruk. De kriebels in mijn buik gaan als een gek tekeer. Het was slechts een fractie van een seconde, maar toch genoeg voor die kleine glimlach. 

Wat een heerlijke herinnering is, werd even als een korte film afgespeeld in mijn hoofd. Zodra ik nog een stap zet verdwijnt de warmte en wordt de koude realiteit weer werkelijkheid.

Helaas, die heerlijke warme wind was slechts een briesje van de airconditioning van de winkel. Grappig hoe ons brein werkt, een herinnering die normaal slechts een vage plek is, welke door een kleine prikkel weer herleefd wordt als de dag van gisteren.
En na nog een paar stappen sta ik weer zoals gewoonlijk met een leeg hoofd te staren naar de schappen gevuld met eten. Op de een of andere manier is het altijd hetzelfde liedje wanneer ik geen boodschappenlijstje voorbereid. Ik struin van schap naar schap en van gangpad naar gangpad. Het duurt meestal een minuut of tien voordat ik weer realiseer dat ik in mijn hoofd leef. 

Eenmaal weer met beide benen op de grond pak ik snel een pak tomatensap, een grote bak met kant en klare bami en een goedkoop flesje rode slobber wijn. 

Thuis aangekomen gooi ik snel de nep bami in de magnetron en schenk ik voor mezelf de zogenaamde Zuid Afrikaanse wijn in. Met mijn Macbook voor me open geklapt plof ik neer op de bank en steek de halve joint aan die nog in de asbak ligt van gisteravond. Om de ijskoude stilte te verbreken en te voorkomen dat duistere gedachtes de overhand nemen zet ik gauw muziek aan op mijn laptop. Snel zoek ik onder mijn favorieten een YouTube filmpje met als titel “World's Most Breathtaking Piano Pieces” welke minstens twee uur duurt, welke ik minstens al 40 keer heb beluisterd wordt het geluid direct overstemd door een luid gepiep van mijn magnetron.

Na het weggooien van de restanten bami en het vullen van mijn wijnglas loop ik de ruime lichte woonkamer weer in. Even blijf ik staan om te kijken naar mijn laptop welke een wit beeld laat zien van een Word document met enkel als titel “Van Alle Dagen Druk naar Alle Dagen Bezet”. 

Wat een kut shit bullshit onzin! Hoe heb ik mijzelf zover laten manipuleren, inpalmen door loze woorden waar alleen een prijskaartje aanhangt? Ik wil helemaal geen autobiografie schrijven, nu niet, straks niet en zeker niet nu niet. Stomme kut Amerikanen met hun mooie praatjes! Ben ik dan echt zo beïnvloedbaar door geld geworden de afgelopen drie jaar hier in New York? Ik ben een fucking gerenommeerde schrijver, ik ben hun bestseller, het paradepaardje welke al drie jaar aan de top van de wereld staat. Mijn anonimiteit is mijn handtekening en één van de rotsen achter mijn succes. En toch zit ik hier thuis met mijn laptop klaar om mijzelf bloot te stellen aan de maatschappij waar ik nooit heb tussen gepast.

De enthousiaste woorden van Davin worden continu herhaald in mijn hoofd.. ’What bigger story is there to write than your own succes? People want to see the face that they have been relating to! You have touched so many lives and been a voice for so many people out there. It is time now to take it to the next level and rule your empire! Doesn’t that sound amazing?’ 

Ik ga in mijn schommelstoel zitten voor het raam en steek een nieuwe joint op om verder van de realiteit te verdwijnen. Na de tweede hit van mijn nieuwe joint besluit ik om dan toch maar mijn telefoon aan te zetten. Direct zie ik allemaal bezorgde berichtjes van mijn familie en Elsa. Verder een hoop onzin vanuit de PrizePublishers, maar ik heb absoluut geen zin om nu werkberichten te lezen. Geen gemiste oproepen of ingesproken voicemails van Ian… Ben ik dan echt te ver gegaan gisteren? Juist hij zou moeten begrijpen dat ik nu niet alleen kan zijn en hem nodig heb…..

Dit artikel delen?
Pin It

Schrijven, verhalen, schrijversdebuut,, schrijftips

Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief