Voor schrijvers, door schrijvers

Blog

Een blog is in feite een persoonlijke webpagina met verhalen over het leven van de schrijver. In een blog vertel je iets aan de lezer waar hij/zij wat aan heeft. Bij een blog hoort een losse en informele schrijfstijl.
Aantal gepubliceerde inzendingen: 226
Klik op de profielnaam of -afbeelding van de schrijver voor meer informatie en een overzicht van zijn/haar schrijfactiviteiten.

Weer jouw schuld...

| Diane Thone
En weer is het jouw schuld vertelde mijn schoondochter me. Hiermee doelde ze op die cactus affaire van enkele jaren geleden...
Ze had gelijk maar deze keer was het niet om te lachen!


We waren net aan onze derde dag IJsland begonnen en het zonnetje lachte ons vriendelijk toe, we genoten van het mooie zwarte strand van Djupalónsanður en maakten plaatjes.

Tot...
Tja, wat moet gebeuren zal gebeuren zeker?
Tot ik voorstelde om langs zo'n geitenpaadje verder te gaan, in IJsland moet je geen watje zijn en mag/ moet je al eens van de geijkte paden af.

Dus, van het gebaande pad af...
Dat ging goed totdat W. tegen de grond smakte.
En daar bleef liggen, onmogelijk om recht te staan, ze had haar voet verzwikt.

En in één tel zag ik ons hele reisschema ineen stuiken, hoe ga je met een verzwikte voet kunnen stappen?

Na een tijdje was ze met veel moeite rechtgekrabbeld en tot aan de auto gesukkeld, het was duidelijk, we moesten ergens hulp zien te versieren!

Hulp dus...
Minstens een apotheker...
Een dokter was waarschijnlijk teveel gevraagd...

Toch, in het eerstvolgende stadje wees een rood kruis ons de weg naar een hospitaal. Of beter gezegd, een soort van E.H.B.O. met hospitaal allures. Whatever, ze hadden een dokter en een rontgen apparaat.
Bij het zien van dat rontgen apparaat kreeg ik bijna de slappe lach, zo'n ding dat je eerder bij een dierenarts-die-aan-het-einde-van-zijn-carriere was zou verwachten.

Ik dacht hardop:" Die dokter is de gebruiksaanwijzing aan het lezen"
W. reageerde geschokt tot ze de joke doorhad, we lachten beiden zenuwachtig.

Afin, er bleek gelukkig niks gebroken, ze kreeg een verband om haar voet, een voorschrift voor pijnstillers en de goede raad om een kinesist in te schakelen. Daar wrong het schoentje natuurlijk, hoe doe je dat als je vandaag hier, morgen daar en de dag daarna nog ergens anders bent?

Mijn schoondochter was hoopvol," binnen een paar dagen ben ik genezen" Ze kreeg me zover dat ik ze geloofde! Maar helaas, stappen bleek onmogelijk, er kwamen krukken aan te pas, zij het met de nodige tegenstand.


Ik maakte heimelijk de bedenking dat we gedoemd waren om onze reis verder te zetten op de manier zoals Aziaten het doen, nl met auto van her naar der en uitstappen om iets van dichtbij te gaan bekijken zou voor haar onmogelijk zijn.


We kregen een dispuut! Na dagen van "sorry dat ik gevallen ben" en "sorry dat ik je aanspoorde om over dat stomme paadje te gaan" kwamen we tot de conclusie dat zulk gejammer onze reis er niet beter op maakte en dat we de dingen moesten nemen zoals ze waren.

Er kwam iets anders in de plaats!
Zij: " Ga toch alleen, ik wacht hier wel"
Ik: " Nee hoor, ik blijf bij je"

Dat ging meerdere dagen in die trant verder tot ik besefte dat het beter was om er even op mijn eentje op uit te gaan, het ontlastte haar even van haar schuldgevoel.


Maar dat schuldgevoel bleef geniepig bestaan tot op een dag de tranen kwamen
" Ik ben je reis aan het verknallen!"
" Nee, je verknalt mijn reis niet!" of "Samen uit, samen thuis" totdat: " Zou jij dat voor mij ook niet zo doen?"

Dat zat! De tranen werden gedroogd en de crisis was voorbij. De verzwikte voet bleef pijn doen maar we konden terug lachen!

En ik dacht bij mezelf, goed dat we met twee waren, heb zoiets voor in je eentje, dan is het over and out !


Epiloog:

 " Ga je hier weer een blog over posten op Columbus?"

" Mmmm, zou best kunnen!"

"Jamaar, weeral over mij..."

"Ja, nou, jij doet ook altijd zo van die dingen, aan cactussen gaan tasten en zo..."

" DDSC 0440at was één keer! En jij wint ook altijd iets met die blogs!"

" Nee hoor, tegenwoordig niet meer, hoogstens wat punten waar je toch niks mee aankunt!"

" Oh!"

" Oke dan! "

Dit artikel delen?

Graag je mening (waardering en/of commentaar) over deze inzending.

Hits: 75

(De gemiddelde waardering is 4 door 2 stem(-men)

Gebruikerswaardering: 4 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter inactief
 
Misschien wil je de volgende inzending ook wel lezen...

Toine

Geschreven door Lieven Vandekerckhove. Geplaatst in Cursiefje.
Als het winterde, droeg hij zwarte rubberen overschoenen, en daar keken wij naar. Omdat het overjaars was, iets waarmee niet alleen de rekels van onze leeftijd maar ook d...
Actuele Top 3 van deze rubriek

Writhersblock

28, feb, 2020 Iris Gryp

Koffie met een Belinda

11, mei, 2020 Marieke Vos

Over mij

21, apr, 2020 Karin Driegen

FEEDBACK

Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!
 
-
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen door bezoekers. Door een waardering (1-5 sterren) te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!