Voor schrijvers, door schrijvers

Blog

Een blog is in feite een persoonlijke webpagina met verhalen over het leven van de schrijver. In een blog vertel je iets aan de lezer waar hij/zij wat aan heeft. Bij een blog hoort een losse en informele schrijfstijl.
Aantal gepubliceerde inzendingen: 230
Klik op de profielnaam of -afbeelding van de schrijver voor meer informatie en een overzicht van zijn/haar schrijfactiviteiten.

Stukje Peloponnesos deel 8

| Han Penders

Vrijdag 18 oktober 

Ik zou vandaag willen openen met een rectificatie. Het alleraardigste vrouwtje ( dat sneller was via het trappenhuis dan wij met de lift ) welk ons ontving bij hotel Rex , was, bleek later gisteravond niet de uitbaatster zelf te zijn maar de poets annex strijkdame.

De eigenaresse kwam ten tonele toen we op het punt stonden de hal bij de receptie achter ons te laten om een eetgelegenheid op te zoeken . Plot klonk vanachter de eiken desk “ hello “ ! Door het veelvuldig gebruik van marmer , zowel tegen de wand als op de vloer ( van die witgele marmer met okerkleurige adertjes erin) , moesten we de “ hello” even traceren .  

Achter de desk was een klein kantoortje met zo’n chesterfield bank . Links in de hoek zat de baas des huizes ,en rechts lag een boek opengeslagen met de rug naar boven om de draad niet kwijt te raken . Kwiek kwam ze overeind en slalommend tussen de 2 hoge kamerplanten nam de dame haar werkplek in achter de balie . 

Ik schatte haar zo begin 70 , klein van stuk maar uitstralend nog volledig inzetbaar te zijn . 

Vanachter de te hoge balie begon ze zich meteen te verontschuldigen dat ze ons niet zelf ontvangen had . Ondanks meerdere “ no problems “ van onze kant , kwamen er nog meerdere excuses vanachter de desk . 

Ze sprak best goed Engels , doch bij de wat langere woorden viel ze stil en schudde ze haar hoofd , daarbij viel op dat ze dan met haar tong tegen haar gehemelte een “ klikkend “ geluid maakte ( zoals de voerman zijn paard aanspoorde ) . Ervan uitgaande dat zij dit als helpend ervaarde , vulde ik voor haar de woorden in welke “ minder liepen “ . Na een paar “ invalbeurten “ straalde ze uit dat dat van mij kant ongewenst gedrag was. 

Ik begreep de boodschap , de dialoog verliep nu niet beter , maar werd door de “ zender “ als prettiger gevoeld . 

Waar we gingen eten ? Vroeg ze soepel .  Geen idee eigenlijk , heeft u een goed adres ? Bij de s van adres had ze de telefoon al in de hand en had ze contact met het restaurant van haar keuze . Ze kwam door het klapdeurtje naar de hal waarbij het deurtje haar nog een zetje gaf ( wellicht opzet) en liep naar buiten . Op de stoep wees ze het restaurantje waar we inmiddels verwacht werden . 

Daar binnengekomen kwam midden door de zaak joviaal lachend de kok zelf onze kant op . De man had een te strakke koks jas aan en een broek met vlammen erop geschilderd welke als een drollenvanger aan zijn onderlijf hing . Overmatig  gel misbruik maakte dat de haren van de voedselbereider als een glimmende vaste massa diens markante hoofd bedekte. 

Ooit gekozen voor een gouden tand om zijn gebit op te waarderen , liet hij deze dan ook permanent zien . 

Na ons een tafel te hebben aangewezen , liep hij ( met een op het oog brandend onderlichaam ) terug  richting keuken . 

Wat de man daar bereidde was heerlijk ! Fijne rode wijn,  en ouzo van het huis als afmaker. Dankbaar voor zoveel goeds ,afscheid genomen van de keukenprins die in onze optiek op

een of voor mijn part meerdere sterren recht heeft . 

Goed geslapen de ontbijtzaal betreden . Werkelijk ongekend wat hier uitgestald stond . Zon groot aanbod hadden we deze reis nog niet meegemaakt . De bazin stond links van de sinaasappelpers met de handen op haar rug triomfantelijk onze loftuitingen te absorberen. 

Nonchalant pakte ik een bordje om een selectie op te scheppen van zoveel uitgestald lekkers. 

Voor ik bij de streekworst was had ze me ingehaald en nam ze mijn bord af . Ala Hans Klok toverde ze vanachter haar rug een bord van dubbel formaat, terwijl haar aanstekelijke lach door de ruimte schalde .  Tevreden knikte ze toen ik met mijn ruim gevulde bord langs haar naar onze tafel liep . Very good sprak ze zonder verdere bewegingen of bijgeluiden , very good ! 

Teveel geconsumeerd verlieten we Zacharo en nu op naar Olympia . Heerlijk in de zon deze bakermat der Olympische spelen bezocht . Indrukwekkend om te zien waartoe de mens toen al in staat was . Zeg maar “ heilige grond “ . 

Even zittend op een bank kwamen meerdere selfiesticks boven de gestapelde muur uit . Op het eind van de muur bleek dat daar meerdere Japanners aan vast zaten die allen hoeden droegen met van de flappen in de nek . 

En wat een sjiek museum ligt daarbij . Super mooie collectie , en mooi geëtaleerd. 

Na het bezoek aan Olympia op weg naar de tempel van Apollo , maar eerst onderweg een “ pitstop “ in het dorpje Andritsaina. 

Een pittoresk dorp verscholen in de bergen waar men niet gewoon is aan “ de toerist “.

Op een klein terrasje met 5 tafels,  plaats genomen . De keuken lag aan de overkant van de straat , maar gelet op de verkeersdrukte was dat geen probleem. 

Meteen viel de grote katten schare op . En in het oog springend was de man die op de hoek van het terrasje continu gefocust was op die katten . Pas toen het eten ter tafel kwam en de katten dus in verhoogde staat van paraatheid kwamen en als een bepaalde scène uit de Lion King om ons heen zaten , werd de rol van de man duidelijk.  Hij rende over de kiezel ksssst roepend rond de tafels , en ging stoïcijns over tot de orde van de dag . Bekenden uit het dorp groetten hem vriendelijk, maar gelet op de werkdruk aangaande het kattenprobleem  stak hij nietszeggend zijn hand achteloos op ter wedergroet . Nadat de man nog een ronde of 7  kssstend rond het terras had gemaakt, uiteindelijk zonder het gewenste resultaat ( de honger van de katten, bleek groter dan de angst voor de man ) , met gevulde maag op weg via een mooie bergweg naar de tempel van Apollo. 

Wat opviel was dat de hele ( mega grote ) tempel was overdekt met een soort tent . Eerst kon je nog denken dat Christo er werk van had gemaakt , maar deze overkapping was vooral ter bescherming voor de zure regen. Indrukwekkende tempel ! Wat een werk , niks geen hijskraan of pneumatische hulpmiddelen. En dan dat op deze locatie , bizar gewoon . 

Drie auto’s op de parkeerplaats, maar de man in de portacabine die de entree hief , maakte de indruk achter het kleine loketje alsof er net meerdere touringcars de revue hadden gepasseerd . 

Wederom veel cultuur gesnoven . En tijd om naar onze plek ter overnachten te rijden . Wederom een pracht route tot het hooggelegen Dimitsana. Een idillisch dorpje met een spectaculair uitzicht op het dal van de rivier Lousios. We hebben het genoegen in een eeuwenoud huis te slapen , welk van alle comfort alla 2019 voorzien is . 

Als kasteelheer en vrouw gaan we aanstonds het dorp ontdekken en zal wijn en voedsel zeker ons deel zijn .....

Dit artikel delen?

Graag je mening (waardering en/of commentaar) over deze inzending.
Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!

Je waardering voor een artikel

Hits: 160

(De gemiddelde waardering is 0 door stem(-men)

Login of registreer (gratis) om een reactie te plaatsen

Misschien wil je de volgende inzending ook wel lezen...

Angstige momenten.

Geschreven door Harry Boerkamp. Geplaatst in Kort verhaal.
De avond viel als een baksteen. Het was op een zondag, eind september, toen we tegen vijf uur in de middag onze spullen op het strand weer inpakten en op weg gingen naar de...
Actuele Top 3 van deze rubriek

Over mij

21, apr, 2020 Karin Driegen

Koffie met een Belinda

11, mei, 2020 Marieke Vos

Gevleugelde uitspraken

26, apr, 2020 Machteld Berkelmans
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen door bezoekers. Door een waardering (1-5 sterren) te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!