Voor schrijvers, door schrijvers
Blog

Blog

Een blog is in feite een persoonlijke webpagina met verhalen over het leven van de schrijver. In een blog vertel je iets aan de lezer waar hij/zij wat aan heeft. Bij een blog hoort een losse en informele schrijfstijl.
Aantal gepubliceerde inzendingen: 242

POST 26 [deel 9 van 9]

© Edo Elzenga op .
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Tags: Blog
Hits: 425
Het vuur brandde aangenaam en Heikneuter was verdiept in zijn tijdschrift. ‘Laatste kwartier,’ mompelde hij. Wat Heikneuter precies onder een kwartier verstond, was Willem een raadsel. Het kon zo maar zijn dat bij Heikneuter niet elk kwartier even lang was. Willem keek de kring rond. Van al het wonderlijks dat hij had gezien, waren alleen de bank en het vuur nog over. Verder lagen er zijn oriënteringsposten, op de leuning van de bank zijn kaart, en op zijn schoot post 26. Als hij de sleutel te pakken kon krijgen, zou hij moeten sprinten voor z’n leven om aan Heikneuter ontkomen. Hij zou de kuil schuin naar rechts doorkruisen, alleen dan kon hij snel genoeg afstand nemen van Heikneuter die links van hem zat. Het was immers maar de vraag hoe goed Heikneuter tegen zijn verlies kon. En dan was natuurlijk nog onduidelijk wat hij precies met die sleutel moest doen. Hoe hij ook rondkeek, nergens zag hij een sleutelgat. Elke keer dat hij in de zitkuil was beland, had die er anders uitgezien. De ene keer alleen een vuur, maar er waren ook momenten geweest dat er meubels hadden gestaan. Hij moest er maar op vertrouwen dat het sleutelgat zich aan hem zou openbaren zodra het hem lukte de sleutel in handen te krijgen. Willem haalde diep adem. Zijn hart ging tekeer.
‘Heikneuter - zou jij je hand willen openen?’
Willem had de stilte doorbroken. Zijn woorden galmden na alsof hij ze door een megafoon had uitgeschreeuwd. Maar Heikneuter las onverstoorbaar verder. Waarom reageerde hij niet? Had Willem zijn woorden wel écht uitgesproken of waren ze blijven hangen in zijn hoofd? Hij liet zijn blik zakken en keek naar de vuist die onvermurwbaar op de bank tussen hen in lag, de sleutel omsloten. Die vuist kwam langzaam in beweging. Eerst werden de afgekloven nagels van Heikneuter zichtbaar en daarna ontstond ruimte tussen de vingers. Nog steeds was Heikneuter verdiept in zijn tijdschrift en leek niets in de gaten te hebben. Daar, in de hand van Heikneuter, kwam Willems kompas tevoorschijn. Het kompas dat hij onderweg was verloren. De hand lag nu volledig geopend op de bank. De vingers gestrekt, het kompas voor het grijpen. Toen viel Heikneuters tijdschrift en draaide hij z’n hoofd in de richting van zijn hand, die al die tijd als een kluis over het kompas gewaakt had. Zijn ogen werden groot en zochten die van Willem. Enkele seconden grepen hun blikken in elkaar. Het was Heikneuter die knipperde.
Met een snelle beweging griste Willem het kompas uit de hand, die zich meteen daarna met een klap sloot. Willem liet zich voorovervallen en met alle kracht die hij in z’n benen had, begon hij te sprinten. Met drie passen was hij voorbij het vuur, de eerste hindernis genomen. Achter zich hoorde hij Heikneuter schreeuwen. Niet omkijken, doorlopen, alsof je leven ervan afhangt! Hij rende door en met een grote sprong verdween hij in de mist, zijn kaart en kompas in de linkerhand, post 26 in de rechter.
Willem verwachtte dat hij elk moment teruggetrokken zou kunnen worden en voor Heikneuter op de grond zou belanden, maar dat gebeurde niet. Pas na een meter of vijftig stopte hij en draaide zich om. Was hij híer veilig? Door de mist kon hij niet zien wat er zich bij het vuur afspeelde, maar horen kon hij het wel. Heikneuter had alle maskers afgeworpen, zijn woede klonk als gloeiende kolen en bijtende vorst. De vlammen laaiden hoog op. Toen zag Willem de driezitsbank met het bloemetjesmotief op zich afkomen. Vlak voor hij geraakt zou worden, hing de bank even stil in de lucht. Daarna werd het ding met een enorme kracht terug geslingerd, terug naar waar het vandaan kwam. Een laatste klap en het werd stil.
Weg! Weg van hier, bedacht Willem, en hij zette het op een lopen. Volgens zijn kompas liep hij naar het westen, maar eigenlijk was elke richting nu goed.
 
 
*
 
 
Als je dit verhaal als geheel wilt lezen, kom dan even kijken op m'n blog: https://ftumsj.blogspot.com
Dit artikel delen?

De waardering voor: "POST 26 [deel 9 van 9]"

Geschreven door Edo Elzenga .
Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief
 

Login of registreer (gratis) om een reactie te plaatsen

Ook jouw waardering hier?

Klik op het gewenste aantal sterren om een waardering te geven. Daarbij: 5 sterren = zeer de moeite waard, 4 sterren = de moeite waard, 3 sterren = lezenswaardig, etc..
In het tekstblok kun je een korte review toevoegen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!

A Taste of Talent ?

Elke keer, bij een nieuw bezoek aan deze pagina, een ander en actueel leespakket!
Wist je?

Random:

Acrostichon Brussel (Wereldpoëziedag)
| Stijn Luyten | Poëzie