Voor schrijvers, door schrijvers
Kort verhaal

Blog

Een blog is in feite een persoonlijke webpagina met verhalen over het leven van de schrijver. In een blog vertel je iets aan de lezer waar hij/zij wat aan heeft. Bij een blog hoort een losse en informele schrijfstijl.
Aantal gepubliceerde inzendingen: 241

POST 26 [deel 3 van 9]

© Edo Elzenga op .
[Klik op de profielnaam of -afbeelding voor een overzicht van zijn/haar schrijfactiviteiten.]
Nog steeds was het zicht minimaal, maar ditmaal hoefde Willem alleen maar in de richting van het geluid te lopen. Hij hoorde achtereenvolgens een op hol geslagen koekoeksklok, een blaffende hond en een ronkende kettingzaag. Wie daar ook was, hij wilde beslist gevonden worden. In de verte werd een zwak licht zichtbaar. Een stem begon zachtjes te zingen: I put a spell on you, because you’re mine...
Wie in deze mist Creedence Clearwater Revival loopt te zingen, is vast goed volk, bedacht Willem met een glimlach. Naarmate hij dichterbij kwam, werd het licht feller. Soms schoten er zelfs vlammen boven de heuveltjes uit. Met nog een paar meter te gaan, minderde hij vaart en dook iets ineen. Meteen dimde het licht en verstomde het gezang. Willem liet zich op zijn knieën zakken en legde de laatste meters naar de top van het heuveltje kruipend af.
Achter het heuveltje was een cirkelvormige verlaging met een doorsnede van zo’n zeven meter. De verlaging was aan alle kanten omgeven door kleine heuveltjes. In de cirkel was het zicht helder. Het was alsof de mist hooggehouden werd door het vuur dat in het midden brandde. Voor het vuur zat een magere man met een zwarte hoge hoed op zijn hoofd, de rug naar Willem toegekeerd. De man zat met ontbloot bovenlijf zachtjes te neuriën, terwijl hij heen en weer wiegde. Willem keek de cirkel rond. Behalve het vuur en de man was er niets te zien. Jammer dat hij hem niet beter kon bekijken.
Zachtjes duwde Willem post 26 de grond in en trok zich terug. Zonder een geluid te maken sloop hij om de heuveltjes heen tot hij de overkant had bereikt. Opnieuw kroop hij omhoog. Nog steeds zat de man met z’n rug naar Willem toe. Hoe was dit mogelijk? Was hij te ver doorgelopen, of had de man zich verplaatst? Willem keek naar de overkant van de cirkel en zag daar zijn post staan. Hij stond op het punt om over de heuvel de kuil in te lopen, maar hij deed het niet. Nog niet. Als hij de kuil zou betreden, dan niet zonder post 26. Opnieuw kroop hij achteruit en liep terug naar zijn post.

Naast het vuur zag hij een tafel en twee stoelen staan. Op een van de stoelen zat de man, die hem vriendelijk aankeek, ‘Vrind, kom naderbij’, sprak hij.
Willem keek de man aan. Waar kwamen deze tafel en stoelen vandaan en hoe had die man daar zo snel kunnen gaan zitten?
‘Kom-kom, niet zo zuinigjes,’ sprak de man en hij gebaarde naar de lege stoel. ‘Toe, ga zitten en drink met mij.
Willem trok post 26 uit de grond en liep de cirkel in.
‘Leg die maar bij de andere,’ zei de man terwijl hij schuin voor zich naar een grote stapel wees, ‘ik miste ‘m al.’
‘Maar dat zijn…,’
‘Ja, dat zijn die andere prikdingen. Gooi d’r maar bij.’
Willem keek naar de stapel. Hij was er de hele middag mee bezig geweest om deze posten op exact de juiste locaties in het terrein te plaatsen. Dit ging hem niet meer lukken voor morgen. Verslagen prikte hij post 26 in de grond.
‘Wat drink je, wijn of port?’ vroeg de man hem.
‘Port’, hoorde Willem zichzelf antwoorden.
‘Ah, meneer is een liefhebber.’ De man reikte links van zich in de schaduw van de tafel. Vanuit het niets had hij een stoffige fles en twee kristallen glazen in zijn hand. ‘Ga zitten. Je zult wel moe zijn.’
Willem ging zitten en bekeek aandachtig hoe de man twee glazen port inschonk. Zojuist had hij nog met ontbloot bovenlijf bij het vuur gezeten, maar nu droeg de man een driedelig kostuum. Zwart, pluizig en enigszins gehavend. Net onder de rand van zijn hoed had hij twee kleine vlekjes op zijn voorhoofd. Zijn gezicht was in tegenstelling tot zijn bovenlijf beslist niet mager, eerder een beetje vlezig. Zijn ogen waren zwart, of donkerbruin, en boven zijn lip liet de man een klein snorretje groeien, links ietsje langer dan rechts.
‘Wie bén jij?’ vroeg Willem.
De man knikte vriendelijk. ‘Een uitstekende vraag, Willem,’ zei hij, terwijl hij zijn wijsvinger omhoogstak, ‘een uitstekende vraag, mag ik wel zeggen. Proost!’ Hij hief zijn glas en sloeg de inhoud in één teug achterover. Met een klap zette hij het glas op de houten tafel en schonk zichzelf nog een keer in.
Willem keek de man aan. ‘Hoe weet jij hoe ik heet?
 
*
 
Voor deel 4 van dit verhaal, klik hier: 
 
Dit artikel delen?
Waardering voor je inzending op Schrijverspunt

Graag je waardering voor : POST 26 [deel 3 van 9]

Aantal hits voor dit artikel: 157
 
KLIK OP HET GEWENSTE AANTAL STERREN (1-5)  OM EEN WAARDERING TE GEVEN EN/OF SCHRIJF SVP EEN KORTE REVIEW
5 sterren = zeer de moeite waard, 4 sterren = de moeite waard, 3 sterren = lezenswaardig, etc..
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen door bezoekers. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!
De waardering voor dit artikel:

3.55

Gebruikerswaardering: 4 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter inactief
 

Reacties   

# Post 26Harry Boerkamp 23-05-2020 11:53
Mooi geschreven, Edo de eerste drie delen die ik van het verhaal gelezen heb. Ik ben benieuwd waar het in het vervolg van jouw verhaal naar toe gaat.

Login of registreer (gratis) om een reactie te plaatsen

A Taste of Talent ?

Elke keer, bij een nieuw bezoek aan deze pagina, een ander en actueel leespakket!
Wist je?

Random:

Kennis
| Jimi Hendrix | Quote