Voor schrijvers, door schrijvers

Blog

Kort verhaal
Inzendingen: 290
Een blog is in feite een persoonlijke webpagina met verhalen over het leven van de schrijver. In een blog vertel je iets aan de lezer waar hij/zij wat aan heeft. Bij een blog hoort een losse en informele schrijfstijl.
 
In een persoonlijke blog draait het erg om de verteller die opschrijft wat hij of zij zelf allemaal meemaakt. Dat kan bijvoorbeeld een reisverslag zijn (travelblog) maar ook de dagelijkse beslommeringen als moeder van twee kleine kids (mamablog). Maar je hebt ook bloggers die over alles en nog wat schrijven, gewoon wat ze leuk vinden.

POST 26 [deel 2 van 9]

Tags: Blog
Het viel Willem niet mee om kaartcontact te houden. Elke heuvel en elke boom, elke verlaging en elk pad gaven hem doorgaans de bevestiging dat hij op de goede weg was, maar door de mist kon hij ditmaal nauwelijks terreinkenmerken onderscheiden. Dan maar vertrouwen op zijn kompas en stappen tellen. Rechts was lage ondergroei en als hij daar met een grote boog omheen liep, moest hij een flinke heuvel met daarop een naaldboom in het zicht krijgen. Wat het moeilijk maakte, was dat het zandpad en de omgeving steeds meer in elkaar over leken te vloeien. Met elke stap die hij zette groeide zijn twijfel of het hem in deze mist ging lukken om postlocatie 26 te vinden. Meteen doorlopen naar de parkeerplaats was misschien wel het verstandigst, die laatste post kwam morgen wel.
Hoewel hij niet precies wist waar hij zich bevond, moest hij vanaf hier een lange doorsteek naar het noordwesten maken. Na bijna twee kilometer zou hij zijn opvanglijn bereiken; een groot noord-zuid pad achter de duinen met daarachter de bossen en de parkeerplaats.
Bij het maken van een doorsteek door open gebied schoot Willem meestal eerst de richting met zijn kompas en nam dan een opvallende boom of heuvel in de verte in het vizier, zodat hij voor zich uit kon kijken en los kon komen van zijn kaart. Tijdens zo’n doorsteek voerde hij z’n looptempo op en gaf zich over aan zijn oerinstincten. Harder. Verder. Misschien niet de beste manier om wedstrijden te winnen, maar het gaf hem wel het ultieme gevoel van vrijheid.
In deze mist was er echter niets waarop hij zich kon richten en was hij gedwongen continu op zijn kompas de richting te controleren. Verder en verder doorkruiste hij de zandvlakte die steeds meer op een maanlandschap begon te lijken. Heuvels op, heuvels af.
Juist toen hij zijn tempo wilde verhogen, stapte Willem op een natte tak en gleed weg. Hij viel voorover en rolde over het natte mos naar beneden. Twee meter lager kwam hij tot stilstand. Hij krabbelde overeind, maar gleed meteen nog een keer weg. Door de regen van de afgelopen tijd was het modderig en glad geworden. Gelukkig zat zijn kaart in een plastic hoes, dus die was nog bruikbaar. Hij probeerde de modder eraf te vegen. Pas toen hij zich opnieuw wilde oriënteren, merkte hij dat hij zijn kompas niet meer in zijn hand had. Door de val was er een grote ravage was ontstaan, een enorm plakkaat mos was losgekomen van de heuvel. Op handen en voeten klauterde hij terug, omhoog, om zijn kompas te zoeken. Het moest hier ergens liggen, maar hij zag het niet. Misschien had hij na zijn val niet meteen op moeten staan, maar eerst rustig om zich heen moeten kijken. Daar was het nu te laat voor. Met elke stap die hij zette, werd de rotzooi groter, en de kans dat hij zijn kompas terug zou vinden kleiner. Een kwartier lang liep hij de heuvel op en af, maar uiteindelijk gaf hij het op. Hij was vies en nat en had geen idee waar hij zich bevond. Bovenop de heuvel schreeuwde hij er in één adem al zijn frustratie uit, zo hard als hij kon.
Terwijl hij dampend als een paard, met zijn handen op zijn knieën uit stond te hijgen, hoorde Willem de echo terugkaatsen, zwaarder en dieper zelfs dan zijn schreeuw. Indrukwekkend om zichzelf zo terug te horen. Wat zou iemand ervan denken die dit geluid in deze mist hoorde? Toen realiseerde hij zich dat hij op een kale vlakte stond. Kon de bosrand in de verte dit geluid eigenlijk wel terugkaatsen? Willem floot op zijn vingers en hield zijn adem in. De echo bleef uit. Pas toen hij het niet meer verwachtte, kwam de respons alsnog. Vreemd. Hij floot nog een keer. Nu kaatste het geluid wel meteen terug, maar wat hij hoorde was beslist niet de echo van zijn fluit. Het leek meer op een claxon, of een toeter. Stond er iemand naar hem te seinen?
Hij voelde in zijn zakken. Gelukkig had hij zijn sleutels nog, en z’n telefoon, maar wie kon hij bellen? Niet naar huis, hij zou ze alleen maar ongerust maken. En om nou 112 te bellen? Dat leek hem wat overdreven. Wat moest hij zeggen? Ik ben verdwaald op de zandverstuiving en nu ik hoor een raar geluid?
Toen Willem z’n telefoon terug in zijn zak stopte, hoorde hij zijn eigen ringtone. Het geluid kwam echter niet uit zijn telefoon, maar uit de richting van de schreeuw, de fluit en de claxon. Wat was hier aan de hand? Omdat hij niets beters kon bedenken, besloot hij ernaartoe te lopen. In zijn linkerhand de kaart, in zijn rechterhand post 26. De punt naar voren.
 
*
 
Voor deel 3 van dit verhaal, klik hier:
 
Dit artikel delen?

Publicatie op .
Hits: 296

geef een waardering voor: "POST 26 [deel 2 van 9]"

Geschreven door Edo Elzenga . Geplaatst in Blog.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
12.07.20
Feedback:
Aanvulling oude waardering.
  • Lezenswaardig:
    60%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Emoticons: ;o = wink:d = bigsmile, :-$ = blush, (^) = cake, (h5) = clapping, 8) = cool, ;( = crying, (x) = handshake, :? = thinking, (hartje) = heart
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!

Snelmenu: Klik, voor belangrijke pagina's, aan de rechterkant op de blauwe button !