Voor schrijvers, door schrijvers
Blog

Blog

Een blog is in feite een persoonlijke webpagina met verhalen over het leven van de schrijver. In een blog vertel je iets aan de lezer waar hij/zij wat aan heeft. Bij een blog hoort een losse en informele schrijfstijl.
Aantal gepubliceerde inzendingen: 270

Niet té braaf

Aan de ontbijttafel wil mijn dochter biechten: “Gisteravond was ik van plan om stiekem in mijn bed nog te gaan lezen.” Van haar broer heeft ze voor Kerstmis een knuffelbeer gekregen die licht kan geven. Uitstekend gereedschap voor dit soort  heimelijke acties dus. “Maar toen dacht ik: Ik ben hier veel te braaf voor. Dus toen heb ik het boek maar weggelegd en ben gaan slapen.” 
 
Ik schiet in de lach. Het is ook echt een kind van haar moeder. Ik was ook altijd veel te braaf. Nou ja, niet altijd natuurlijk, maar doorgaans wel. Ik maakte nooit ruzie en scoorde altijd een tien voor psalmen zingen. Ik maakte keurig op tijd mijn huiswerk, zette mijn wekker op onmogelijke tijden om voor proefwerken te leren en had mijn eerste vriendje pas toen ik zestien was. Veel te braaf was ik. Ik probeer dat nu goed te maken. En dat valt nog helemaal niet mee. Want als je volwassen bent, is er opeens veel minder dat niet mag. Ik wil weleens ietsiepietsie te hard rijden, maar nooit meer dan vijf kilometer per uur in verband met boetes. Heel bevredigend is dat niet. Verdere criminele activiteiten trekken me niet echt. Horizontale strepen maken dik, dus dat moet je ook niet willen.
 
Mijn meisje is een heel stuk mondiger dan ik vroeger was. En terwijl ik op haar leeftijd met poppen speelde en liedjes van Elly en Rikkert zong, is zij ‘fan’ van Ariana Grande, maakt ze TikTok video’s en heeft ze haar eigen make-upverzameling. En als ik de gesprekken tijdens haar kinderfeestje moet geloven, heeft de gemiddelde groep zesser tegenwoordig een spannender liefdesleven dan ik. Al blijkt godzijdank ook dat mijn eigen dochter jongens vooralsnog toch vooral nog stom vindt. 
 
Natuurlijk is het fijn als je een kind hebt dat geen problemen veroorzaakt, keurig haar huiswerk maakt en niet in zeven sloten tegelijk loopt. “Maar niet té braaf zijn, meisje!”, denk ik bij mijzelf. Want alhoewel het logisch is dat ik nu nog de meeste beslissingen voor haar neem en weet wat goed voor haar is, weet ik ook dat er een tijd komt, waarin dat niet meer altijd vanzelfsprekend zal zijn. Dat het straks zomaar kan, dat zij dingen anders ziet of dat ik vanuit mijn moederlijke zorg dingen verkeerd beoordeel, gekleurd door mijn eigen ervaringen. Dat ik té voorzichtig voor haar ben. Liever dan dat ze altijd zal doen wat ik zeg, wil ik dat ze weet dat ze altijd alles met mij zal kunnen bespreken. En dat ik echt zal luisteren, ook als dingen voor mij als moeder oncomfortabel voelen. En dat ik haar zo goed als ik kan raad zal geven, maar dat zij straks haar eigen keuzes zal mogen maken. En dat ik er altijd zal zijn om haar op te vangen als ze op haar gezicht gaat, maar ook om haar toe te juichen als blijkt dat zij het bij het rechte eind had. Dingen zag, die ik niet zag. Dingen wist, die ik niet wist. Ik wil dat ze straks genoeg zelfvertrouwen zal hebben om haar eigen beslissingen te durven nemen en ook om weer op te staan als ze valt.
 
Ik ga op de rand van haar bed zitten om haar welterusten te kussen. Met tegenzin legt ze haar ‘Dagboek van een Muts’ op het nachtkastje. Ik strijk haar lange haren uit haar gezicht en zeg: “Ik moet je iets vertellen, maar je hebt het niet van mij, oké?” Terwijl ik me naar haar toebuig, fluister ik in haar oor: “Je hoeft niet altíjd braaf te zijn. Soms mag je ook best een beetje ondeugend zijn.” Ze kijkt me met grote ogen van opwinding aan. “Bedoel je dat ik zo nog met mijn beer in bed mag lezen?” Ik antwoord: “Ja, dat ga ik niet zeggen natuurlijk, want dan is het niet meer ondeugend.” En dan voeg ik suggestief toe: “Maaruh…. dat zoú je kunnen doen…” Ze stuitert nu zo’n beetje haar bed uit, maar wil meer details. Ze wil van mij haar grenzen weten. Zoekt die veiligheid nog bij mij. “Als je nou zelf over een kwartiertje het licht uit doet…”, stel ik voor. Met een twinkeling in haar ogen antwoordt ze: “Nou, dat kan ik niet beloven hoor. Misschien lees ik stiekem wel véél langer!” 
 
Twintig minuten later zie ik door het glas in haar slaapkamerdeur dat het helemaal donker is. Wees nog maar even mijn kleine brave meisje. Maar ik hoop dat je niet té braaf zult zijn. Ik hoop dat je ook je grenzen zult durven te verkennen. De moed zult hebben om avonturen aan te gaan. Niet altijd té veilig zult kiezen. Ik hoop dat je volop zult durven leven met alle risico’s van dien. En ik hoop dat je de moed zult hebben om tegen mij in te gaan, als je overtuigd bent van wat je voelt of wat je denkt. 
 
Maar dat zeg ik allemaal niet hardop natuurlijk. Ik ben niet gek. 
Dit artikel delen?
Auteur van dit artikel:
© Romy Bezemer
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 86
Publicatie op .
Tags: Blog
 
  Meer van deze schrijver:

Geef een waardering voor: "Niet té braaf"

Geschreven door Romy Bezemer . Geplaatst in Blog.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
29.08.20
Feedback:
Ah, zo schattig! Ik heb genoten van je verhaal, Romy.
(ik vind het soms ook moeilijk om te bepalen waar de verhalen in thuishoren, daarom toch 5 sterren van mij)
Grammatica & Spelling:
Goed
  • Lezenswaardig:
    100%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
29.08.20
Feedback:
Heel teder geschreven, heel mooi. Maar wel eerder een cursiefje dan een blog.
Grammatica & Spelling:
Goed
  • Lezenswaardig:
    100%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • Romy Bezemer 29.08.20
    Dank je wel voor je feedback. Misschien heb je gelijk wat het cursiefje betreft. Ik ben daar niet zo mee bekend en vind het lastig te beoordelen of dit soort stukjes die ik schrijf, daar beter thuishoren als ik de beschrijving lees.
    • Romy Bezemer 02.09.20
      @lievenaugust Haha! Geen probleem. Daar heb ik trouwens ook weleens een blog over geschreven: flaters.
    • Lieven Vandekerckhove 31.08.20
      @Romy1975 Mijn excuus, het gaat bij het verkondigen van een opinie wel degelijk over de column i.p.v. over de blog. Mijn hele betoog zakt als een kaartenhuisje in elkaar. Een flater noemen we dat.
    • Romy Bezemer 31.08.20
      @lieven vandekerckhove Hartelijk dank voor je uitgebreide reactie en je opmerking over mijn schrijverstalent. Volgens de beschrijving op deze site geldt het aspect van 'mening verkondigen' weer meer voor de column, dan de blog. Dat is ook mijn ervaring. Het blijft een beetje zoeken. Voor nu veel sterkte met de operatie en een voorspoedig herstel gewenst.
    • lieven vandekerckhove 31.08.20
      @Romy1975 Beste Romy, het is inderdaad niet steeds eenvoudig om de diverse literaire genres uit elkaar te houden (het cursiefje, het kortverhaal, het kortkortverhaal, de blog). Ook al kan men elk van deze genres min of meer typeren, niet zelden overlappen ze elkaar. Dat taalhumor een wezenlijk element van het cursiefje zou zijn, kan ik zelf helemaal niet onderschrijven. Humor, en dus ook taalhumor, zal beslist in sommige cursiefjes voorkomen, maar hoort er niet per se in. Ook de definitie van een blog is voor discussie vatbaar. Ik lees vaak blogs die niet op het leven van de auteur betrokken zijn, wel altijd op zijn opinie. Ik hanteer als voornaamste kenmerk van de blog, dat de mening van de auteur over een bepaald onderwerp erin verkondigd en verdedigd wordt. Omdat ikzelf niet wens te 'prediken' in mijn schrijfsels, heb ik de vele stukjes die ik op deze website hier al gepubliceerd heb, nooit als blog gepubliceerd, behalve één enkele: deze waarin ik een pleidooi houd voor het cursiefje. Omwille van gezondheidsredenen kan ik niet langer aan de pc blijven, ik word binnenkort geopereerd. Maar over een paar weken lees ik absoluut jouw stukjes, en dan zet ik graag onze correspondentie verder. Ik kan wel zeggen dat ik meteen je schrijverstalent gesmaakt heb!
    • Romy Bezemer 30.08.20
      @lievenaugust Dank je wel voor het delen van je blog, Lieven. Als ik de beschrijving van 'cursiefje' hier op schrijverspunt lees, twijfel ik, met name door de 'taalhumor' die kenmerkend zou zijn. Een blog wordt beschreven als een verhaal over het persoonlijk leven van de schrijver. Dat zijn mijn stukken eigenlijk altijd. Ik had gisteren voor jouw opmerking nog een blog geplaatst en inmiddels heb ik ook een cursiefje geplaatst. Ik ben benieuwd of het in jouw ogen allemaal onder de noemer 'cursiefje' zou moeten vallen. Ik schrijf ook vaak autobiografisch in de derde persoon. Dan leest het dus als fictie, maar het gaat over mij. Dat vind ik ook lastig te categoriseren.

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!

Nu te koop...