SCHRIJFACTIVITEIT: BLOG

Een blog is in feite een persoonlijke webpagina met verhalen over het leven van de schrijver. In een blog vertel je iets aan de lezer waar hij/zij wat aan heeft. Heel vaak is dat iets informatiefs (hoe kun je het beste....) maar het kan ook inspirerend zijn (omgaan met je scheiding). In een persoonlijke blog draait het erg om de verteller die opschrijft wat hij of zij zelf allemaal meemaakt.
Maximaal 1000 woorden. 

Klik voor alle schrijfactiviteiten in het menu op SCHRIJFACTIVITEITEN.

M'n vaders sterfdag

Publicatie: | Hans Van Battel

M'n vader hield van me, denk ik. Al was het soms eerder een soort stilzwijgend respect dat hij probeerde op te brengen voor hetgeen wat ik deed. Een kus of een knuffel heb ik hem nooit zien of voelen geven. Maar werken kon hij als de beste.

Ik kan me niet herinneren dat hij ooit een hand naar mij heeft uitgestoken, of er moest geld in gezeten hebben. Dat was z'n troef die hij tot bedroevends toe trachtte uit te spelen. Het waren geen fortuinen, maar de zuurverdiende centen van iemand die z'n gezin alle kansen wou geven die hijzelf had moeten missen. Als kind vond ik dit uiteraard leuk, maar gaandeweg werd het haast zielig hoe hij probeerde alle zorgen voor z'n familie in geld te vertalen. Ik moet eerlijk bekennen dat ik pas jaren na zijn dood besefte dat dit soms ook mijn reflex was naar m’n eigen kinderen toe. Die appel en die boom, weet je wel…

De taal van het geld was iets wat hij trouwens niet eens verstond: hij had namelijk een hart van goud, al was het meer een klomp die ik zelden heb zien blinken. In idealen en dromen geloofde hij allang niet meer en verloochende onbewust daarmee datgene wat ik op onbewaakte momenten in z'n ogen kon lezen: een schittering die heimelijk terugblikte naar al hetgeen hij voor eens en altijd achter zich had gelaten en in wrok begraven.

Eén van de laatste keren dat ik hem zag, lag hij letterlijk aan handen en voeten vastgebonden in het ziekenhuisbed. Gedurende de jarenlange ziekte was z'n verbittering om z'n ontoereikendheid hand over hand toegenomen. Op het laatst was hij het noorden kwijtgeraakt en begon 's nachts soms doelloos door de gangen van de kliniek te dwalen, mompelend tegen zichzelf. Een kordate verpleegster leidde hem dan met zachte dwang terug naar de kamer, waar ze hem vastbond met doeken en zwachtels. 

Toen ik op een keer op bezoek kwam, vroeg hij me eerst wat ongemakkelijk vriendelijk en daarna haast gebiedend om hem los te maken. Wanhoop was iets wat hij lang geleden samen met z'n christelijk geloof had afgelegd. In plaats daarvan stelde hij eisen, al ging hem dat nu ook niet goed meer af. 

Was ik te laf? Of was het angst? Met een steen in m'n hart zei ik hem te blijven liggen en dat hij moest luisteren naar de verpleegsters of dat ik anders de volgende dag het bezoek zou overslaan. 

De dag erop keek hij me bevreemd aan toen ik de kamer binnenkwam. Hij was akelig rustig: een zinkende stilte van iemand die weet wat onvermijdelijk in het verschiet ligt, maar niet begrijpend nog stilletjes achterom kijkt. Wat onzeker wendde hij z'n blik van me af naar het veel te hoge raam waarachter de zilveren populierenbladeren blikkerden in de late avondzon. 

"Ik heb vannacht raar gedroomd... ". Het kwam er toonloos uit. "Ik droomde dat je verschrikkelijk kwaad was op mij." Wat verward keek hij me vragend aan. "Het was toch maar een droom, niet?"

O God! Waarom kon ik hem niet gewoon dat verlossend leugentje schenken? Gedreven door een harde rechtvaardigheidszin had m'n vader me nooit geleerd te liegen, noch lief te hebben. 

Die nacht stierf hij, nadat hij mompelend door de ziekenhuisgangen door een lieve verpleegster... 

Het zal me tot op het eind van m'n dagen blijven achtervolgen waarom ik hem niet op dat laatste moment m’n liefde heb kunnen schenken met een leugen.

Enthousiast over deze inzending? Deel je enthousiasme op sociale media m.b.v. onderstaande buttons.

Reacties:

Iedere bezoeker kan een reactie geven! Schrijvers stellen je tips en opmerkingen op prijs. Wil je automatisch een bericht ontvangen bij een reactie? Klik op de + boven de reacties.
03.08.22
Graag je feedback over de schrijfkwaliteit en schrijfstijl van deze inzending.
Wat een pijn voel bij jullie beide..
Wees niet te hard voor je zelf
Het leven en ook de dood heeft zijn eigen regie.
Sterkte
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
02.08.22
Graag je feedback over de schrijfkwaliteit en schrijfstijl van deze inzending.
Ik ga een eind met je mee, Hans, in dit perfect beschreven maar indroevige verhaal. Er is zoveel dat we ze hadden moeten zeggen en zoveel dat we beter nooit gezegd hadden. En dat geldt voor hen ook. Zet het van je af!
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
02.08.22
Graag je feedback over de schrijfkwaliteit en schrijfstijl van deze inzending.
Een droevig, maar mooi geschreven verhaal, Hans, met veel herkenbaars daarin voor mezelf.
Als het vandaag zijn sterfdatum is, veel sterkte ermee.
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • Hans Van Battel 02.08.22
    Dank je Ewald. Zijn sterfdag draag ik haast elke dag met me mee. Het van me afschrijven werkt louterend.
    Zijn het niet vooral de verhalen die zich afspelen achter onze opgetrokken muren die het meest indringend herkenbaar zijn?

Ook gratis meedoen aan een schrijfactiviteit? We publiceren je inzending voor minimaal 12 maanden. Meedoen is mogelijk door in te loggen en dan bovenin de pagina op de rode balk te klikken. Nog geen lid? Aanmelden is gratis.