Een blog is een online plek waar je onder eigen controle content kunt publiceren en waar je een bepaalde groep mensen mee aanspreekt. Hieronder zijn de laatste blogs te vinden. Selectie op schrijver is mogelijk. Wij en anderen zijn erg benieuwd naar jouw blog. Om een blog toe te voegen is het noodzakelijk eerst in te loggen

Kopzorgen

Het begint gewoon op een gezellige zondagochtend. Net met het gezin ontbeten en je besluit om een stukje te gaan fietsen. De zon schijnt eindelijk weer, de kinderen stralen en je voelt de wind over je gezicht glijden. Vanuit de andere kant naderen fietsers. Een ouder stel, heel gezellig. Je begroet ze en fietst verder, maar dan ruik je haar sterk geparfumeerde parfumlucht. Je voelt het gebeuren. Het begint met een aura dat zich razendsnel verspreid en je gezichtsveld grotendeels blokkeert. Eigenlijk weet je nu al, vandaag is het weer zover. Recht boven je linkeroog meteen een drukkend gevoel, dan opkomende misselijkheid. Je probeert nog te genieten van het fietstochtje. Al was het maar voor je kinderen, maar eigenlijk weet je dat het hem niet meer gaat worden vandaag. Met ledenmaten die allengs zwaarder en zwaarder worden tracht je jezelf te verbijten. Nog even. Bijna thuis.

Vlak voor je eindelijk thuis bent, is daar het moment waarvan je allang wist dat het zou komen. Als een beitel slaat de pijn door je hoofd heen. Je kijkt je partner wanhopig aan. Je ogen vragen: ‘Vind je het heel erg als ik naar bed ga en jij voor de kinderen zorgt?’ Teleurgesteld in jezelf en je lichaam kruip je de trap op naar boven. Een pad dat je al zo vele keren hebt af gelegd. Beneden hoor je de levendige kreetjes van de kinderen en je haat jezelf en de tranen prikken door je gesloten oogleden heen. Je wilt zo graag deel uit maken van dat geluk, maar alweer is het niet gegund. Je neemt je medicatie, waarvan je weet dat je er de rest van de dag heftige bijwerkingen zult hebben. Maar dat neem je voor lief. Als de migraine maar weg gaat, kun jij weer mee doen.
Als je uiteindelijk wordt weg gezogen in een diepe slaap, zijn je laatste gedachten bij je kinderen.

Je slaap is onrustig en gevuld van warrige gedachten. Als je eindelijk wakker wordt is de middag verstreken. Eigenlijk zou je nog even willen blijven liggen. Je voelt je zo sloom, zo slapjes, maar je hebt al weer zoveel gemist. Het was alweer de vierde keer deze week en je weet dat het om het minste weer fout kan gaan. Een geur, geflits van beelden op de televisie, koplampen van auto’s op de weg, harde geluiden als geschreeuw of gefluit, slaapgebrek, voeding, etc. Om hormoonschommelingen niet te vergeten. Eigenlijk is de volgende trigger voor een aanval nooit ver weg. Ergens zou je verwachten dat je het bent gaan aanvaarden. Zo is het al sinds je vroege pubertijd en zo is het nog steeds, soms wel zes keer per week. Je bent al bij zoveel artsen geweest en echt begrip heb je nog nimmer gevoeld. Het zal nooit veranderen. Maar toch…

Waarom mag je niet simpelweg genieten van je geluk? Van je kinderen en partner, je mooie huis? Waarom wordt je zo vaak ziek, dat je niet eens aan werken durft te denken? Waarom… Waarom moet je dit accepteren?

Dan ben je bij een arts voor een botoxmethode waarover je gehoord hebt en hij kijkt je hoofdschuddend aan. ‘Met uw klachten, ga ik dit niet doen.’ Je voelt het bloed naar je wangen trekken en de grond voelt onvast, terwijl je zit. Gaat hij het niet eens proberen? Je verbijt je teleurstelling en concentreer je op zijn stem. ‘De botoxmethode is niet voldoende. Er is een ander middel op de markt, Aimovig. Deze wordt nog niet vergoed door verzekeraars, maar uw klachten zijn zo zwaar… ik ga toch proberen te zorgen dat u ervan gebruikt kunt maken.’ Het duizelt je nog meer. Die naam ken je wel, maar… Dat kan toch helemaal niet? Toch? Terwijl hij verder spreekt, besef je jezelf dat je voor het eerst in je leven iemand uit het medische circus hebt ontmoet die je klacht echt serieus neemt. Op weg naar huis besluit je om niet te optimistisch te zijn. Het voelt zo goed om eindelijk erkenning te krijgen, maar je hebt al zoveel geprobeerd. Eerst een poosje kijken of dit middel zal aanslaan.

Het begint op een gezellige zondagochtend. Net met het gezin ontbeten en je besluit om een stukje te gaan fietsen. De zon schijnt al weken, de kinderen stralen en je voelt de wind over je gezicht glijden. Vanuit de andere kant naderen fietsers. Een ouder stel, heel gezellig. Je begroet ze en fietst verder. Je ruikt haar parfum en glimlacht. Nee, dat soort kunstmatige geurtjes vind je nog steeds niet prettig, maar je wordt er niet langer ziek van. Je bedenkt je dat je alweer drie maanden aanvalsvrij bent. Je jongste schreeuwt het uit van plezier als hij een paard door een weiland ziet draven. Je lacht met hem mee. Je leeft weer. Eindelijk.

Dit is niet mijn verhaal. Het is wel dat van duizenden. Mensen die dag in dag uit, week in week uit, worstelen met hun chronische migraine. Helaas geldt voor de meeste van die mensen dat de laatste alinea (nog) niet op hen slaat. Hoe mooi zou het zijn als verzekeraars gaan inzien dat dit middel levens kan veranderen en aimovig verkrijgbaar wordt voor eenieder die het nodig heeft. Zodat ze hun leven kunnen terug krijgen.

Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 176
(Gemiddelde waardering 0 met waardering(-en)
Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief
 

Login of registreer om een reactie te plaatsen

Alle gepubliceerde inzendingen

Geef een waardering voor een artikel
Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!

Hoogste beoordeelding:

Boekentip

Top 10 : Meest gelezen

BookBuster