• images/deelname/Blog.jpg
    Een blog is in feite een persoonlijke webpagina met verhalen over het leven van de schrijver. In een blog vertel je iets aan de lezer waar hij/zij wat aan heeft. Heel vaak is dat iets informatiefs (hoe kun je het beste....) maar het kan ook inspirerend zijn (een persoonlijk verhaal over hoe je omgaat met een scheiding).  Bij een blog hoort een losse en informele schrijfstijl. In een persoonlijke blog draait het erg om de verteller die opschrijft wat hij of zij zelf allemaal meemaakt. Dat kan bijvoorbeeld de dagelijkse beslommeringen als moeder van twee kleine kids (mamablog) zijn.
    Maximaal 1000 woorden. 

    Klik op een van de tabs hieronder voor meer informatie!

  • Tekst inzenden:
    Ook jouw artikel is welkom! Inzenden van een verhaal/gedicht is mogelijk door eerst in te loggen. Registreren is gratis! Alleen door eerst in te loggen zie je een knop om je artikel in te zenden. Door op die knop te klikken kom je op een pagina waar je de schrijfactiviteit kunt selecteren waar je aan mee wilt doen. Op die pagina kun je ook de titel en tekst voor je artikel toevoegen. Lees vooraf de voorwaarden. Let op: Na inzending is wijziging van je tekst niet meer mogelijk (m.u.v. Plusleden)
    Je artikel is, na inzending, vrijwel direct te zien in de betreffende schrijfactiviteit en bij je profiel. We publiceren een artikel minimaal een jaar (plusleden langer!), daarna verwijderen we het artikel en de commentaren, etc. automatisch.

    Klik op een van de tabs hieronder voor meer informatie!

  • Publicatievoorwaarden
    • Inzendingen dienen te voldoen aan de voorwaarden zoals aangegeven bij de betreffende schrijfactiviteit, Nederlandstalig en van voldoende kwaliteit (grammaticaal en inhoudelijk) te zijn. We accepteren geen afbeeldingen van een tekst, maar alleen de daadwerkelijke tekst! Ook vervolgverhalen e.d. zijn niet toegestaan en verwijderen we.
    • Agressieve, onwettelijke, lasterlijke, racistische, misleidende of anderszins ongepaste of irrelevante bijdragen, naar interpretatie van de redactie, zijn niet toegestaan. De redactie behoudt zich het recht voor om inzendingen, zonder opgave van redenen, niet te publiceren, resp. te verwijderen.
    • De auteursrechten van een inzending blijven te allen tijde bij de inzender. Schrijverspunt brengt geen wijzigingen aan in de tekst.
    • Inzenders mogen geen door rechten beschermde teksten of afbeeldingen plaatsen.
    • Het plaatsen van persoonlijke informatie zonder toestemming van de redactie (zoals e-mailadressen, website en/of telefoonnummers) is niet toegestaan evenals teksten, advertenties en links van promotionele dan wel commerciële aard.
    • De redactie is niet aansprakelijk voor de gevolgen, juridisch of in andere zin, van de activiteiten van leden op Schrijverspunt, noch in Nederland, noch daarbuiten. De inzender blijft als enige verantwoordelijk en aansprakelijk voor de inhoud van zijn/haar bericht(en).
    • Bij inzending hanteert Schrijverspunt de actuele privacyregels. Onze privacyverklaring is onderaan op elke pagina te vinden.
    • We publiceren een inzending in principe een jaar lang op onze website. Voor plusleden is die periode langer.
    • Door het insturen van je schrijfactiviteit stem je in met deze voorwaarden.

     

    Klik op een van de tabs hieronder voor meer informatie!

  • Klik op een van de tabs hieronder voor meer informatie!

Is hij kapot? Heb ik hem kapot gemaakt?

Publicatie: 09 maart 2021

Is hij kapot? Heb ik hem kapot gemaakt? Ik bedoel mijn zoon. Julien. De flapuit, de praatgraag, babbelkont... de tetterkont. Ineens is hij stil(ler), niet meer zo uitbundig. Droevig of overpeinzend? Gefocust of verdwaald?

De minste druppel doet zijn emmer overlopen. Van een letterkoekje te weinig in zijn broodtrommel, tot een broodkruimel te veel op zijn bord. Huilen. Oprecht bedroefd zijn. En ik die zeg: "Hou op, stel je niet aan", "Ga ergens anders huilen". Zijn reactie een paar dagen geleden: "Jij wil ALTIJD dat ik wegga". Tranen, en mijn hart breekt. Dat bedoel ik niet. Zo bedoel ik het niet. Ik wil het zo niet bedoelen maar terugdraaien is onmogelijk. Er bestaat geen geheugenwisser zoals in 'The man in black". Een knuffel en een potje Uno hebben het tijdelijk gesust die avond.

Duw me omver, stuur me met tegenzin de kou maar in. Blaas me maar omver en stoot me om... ik kan toch niet kapot. Nee, ik niet... Kan ik het barstje vinden in zijn schild? Het is vast te lijmen, toch? Lijmen zoals ik verwacht dat ik gelijmd zou worden als ik breek. Fatsoenlijk, weet je wel. Niet zo snel met een goedkope secondelijm, of een tijdelijk houdbare knutsellijm. Gewoon goed en permanent, maar een beetje zichtbaar nog... als je het weet. Anders zie je het niet. Waar vind ik zo'n lijm en zo'n ikea-achtige-handleiding? Hoe vervaag ik de scherpe randjes en maak ik het oppervlak schoon zodat de lijm zijn werk kan doen?

Een glimlach - un sourire (ja, franse les krijg ik). Dus die 'sourire', op het gezichtje van Julien als hij de living binnenkomt. Wakker gemaakt door de bouwmachines van de overbuurman. "Ik ben wakker mama! Mama die machines... kijk uit het raam... coooool!". Ik voel een 'sourire' op mijn gezicht, met de laptop op mijn schoot. RY X (only) door de geluidsboxen, de koffie balanceert op het randje van de zetel en een sjaal om de nek want dat voelt zo knus aan. En hij komt naast me zitten, tegen me aan. En dat muurtje met dat barstje is verstopt... een vaardigheid dat ik hem waarschijnlijk onbewust heb doorgegeven. Ik leef niet alleen mijn eigen leven, ook dat van mijn 5-jarig jonk.

"Wat gaat er in het hoofd van een 5-jarige om?" Ben vast niet het eerste moedermens dat zich dát afvraagt! Als iemand het antwoord weet... ik wil het niet weten. Ik wil het ontdekken, samen met hem. Laat deze momentjes van "Jij wil ALTIJD dat ik wegga" een eye-opener zijn. Een stop-sign bij een gevaarlijk kruispunt, zo eentje met een dode hoek. Laat die momenten maar komen, ik stop ze niet onder stoelen, banken of tafels.

“Heb ik hem kapot gemaakt?" Om 7u45 in mijn gedachte gevolgd door een traan van mijn oog, naar mijn mondhoek en kin... op mijn paars-roze wollen vest (van Marijke – mijn overleden zus). 8u57, na een koffie en een sourire van mijn zoon. Een knuffel, een kus en bouwmachines voor de deur... Nee ik heb hem niet kapot gemaakt, toch?

Het gaat beter, sinds het oké is als het soms even wat minder goed gaat. "Ga weg" zal hier in huis de komende tijd in ieder geval niet meer gezegd worden... ik bedoel dan ook alle synoniemen en varianten.

WAARDERING

HITS

286

Artikel aangepast: 09-03-2021

Commentaar en/of waardering voor dit artikel:

Het is niet toegestaan eigen werk zelf een waardering te geven!