Voor schrijvers, door schrijvers
Blog

Blog

Een blog is in feite een persoonlijke webpagina met verhalen over het leven van de schrijver. In een blog vertel je iets aan de lezer waar hij/zij wat aan heeft. Bij een blog hoort een losse en informele schrijfstijl.
Aantal gepubliceerde inzendingen: 270
  • Home
  • Blogs
  • Het was weer geen pretje … bij de tandarts.

Het was weer geen pretje … bij de tandarts.

Vanaf de tijd dat ik op de lagere school zat, ging ik elke zes maanden trouw met een niet zo’n opgewekt gevoel naar de tandarts. Ik herinner mij nog goed de tandarts uit mijn jeugd, tandarts Gelders. Op afspraak naar de tandarts gaan was toen een zeldzaamheid. Er was een spreekuur op de maandagmorgen van 8- 9 u en op de woensdagmiddag van 4-6 u.

Daar zat je dan in een overvolle wachtkamer. Allemaal van die niet zo vrolijke gezichten keken je aan en slechts een enkel gesprek vond er op gedempte toon plaats. Meestal zaten de mensen stilzwijgend voor zich uit te kijken, wachtend op wat er komen zou, of tuurde men vol aandacht in een tijdschrift van enkele maanden oud.

Tegenwoordig heeft elke tandarts een assistente en wordt vooraf gevraagd of je een spuitje wilt. In die tijd boorde de tandarts gaatjes nog zonder verdoving of spoelwater. Dat was bepaald geen pretje. Vooral als iemand met een stijve mond weer voor een tijdje in de wachtkamer plaats moest nemen, wist je wel wat er ging gebeuren. Ja, in die tijd keek men niet op een tand meer of minder.

Hup, daar ging het belletje .. volgende patiënt. Een assistente was toen nog niet gebruikelijk. Tenminste niet in mijn geboortedorp. De tandarts hield alles in eigen beheer! Ondanks alle benauwde momenten bij deze tandarts had ik al mijn tanden en kiezen nog toen ik met Carolien ging “hokken “ en in de Hanzestad op zoek moest naar een andere tandarts.

Mijn nieuwe tandarts was, net als mijn oude, iemand van weinig woorden. Zelf vond ik dat ook geen probleem, want met allerlei gereedschap en slangen in je mond kom je vaak toch niet verder dan iets onverstaanbaars mompelen.

 ‛Hmm, Hmm.’

‘Ja, spoelt u maar even.’

Ook deze tandarts hield alles in eigen beheer, terwijl menige tandarts toen al wel een assistente had. Tanden werden ook nu niet getrokken en hij kon wel beschouwd worden als een geweldig restaurateur die een kunststukje in je mond afleverde.

Jarenlang ging ik twee keer per jaar met Carolien en onze kinderen naar hem toe. Als ik in de wachtruimte de boor al meerdere keren gehoord had, was ik dan eindelijk als laatste aan de beurt. Helaas maakte hij zo’n zeven jaar geleden bekend dat hij er mee stopte, hij had zijn schaapjes op het droge!! Volgens hem had hij een goede opvolgster gevonden.

Had ik hem maar niet op zijn blauwe ogen geloofd, want algauw kreeg ik de indruk dat het eerder een “golddigster” was dan een goede tandarts. Tja, als starter moeten de kosten van de praktijk er natuurlijk wel uit! Toch ging ik er steeds trouw heen en dus ik moet wel lichtelijk masochistisch zijn ingesteld, lijkt het.

Wat was er aan de hand? Omdat na de eerste blik in mijn mond er aan mijn gebit voor haar niet veel te verdienen viel, vond ze het tijd om diverse röntgenfoto’s te maken. Normaal krijg je dan een paar van die loden plaatjes in je mond voordat er een foto wordt gemaakt en klaar is kees, maar zij ging zover dat je op allerlei manieren in een stellage moest hangen. Gekker moest het toch niet worden. Gelukkig is ze ook zelf tot inkeer gekomen want ik ben er nooit meer in terechtgekomen.

Ja, alle tanden en kiezen waren er nog, dus had ze want anders bedacht dat er gebeuren moest.  ‘Heb je geen klachten?’ ‘Nee hoor.’

Ze keek nog eens een keer in mijn wijdwagen opengesperde mond. ‘Toch wordt het wel tijd om al die amalgaanvullingen te vervangen. Ze kunnen zo gaan lekken’, zei ze. ‘t zal wel, dacht ik bij mijzelf maar liet het desondanks toch gebeuren. Kassa!!

Bij een volgend bezoek werd me verteld dat de verstandskiezen voor problemen zouden gaan zorgen als ik ze niet zou laten trekken. Ondanks dat ik er geen pijn aan had, moest ik haar op haar blauwe ogen geloven. Hup, eruit waren ze voor ik het wist en met twee grote wattenproppen in de mond verliet ik de praktijk. Het kan nog wel enige tijd nabloeden werd me gezegd.

Al een tijdje had ik last van teruggetrokken tandvlees, waardoor de wortels bloot kwamen te liggen en pijn veroorzaakten. Zelfs poetsen met speciale tandpasta hielp niet. Na een paar dagen tandpijn de tandarts maar eens gebeld. Ik kon vrijwel direct terecht bij haar. Gelukkig denk je dan als je al een tijd behoorlijk tandpijn hebt. Ik legde haar mijn probleem nogmaals uit en ze begon aan een onderzoek.

De achterste kiezen waren heel gevoelig en weldra sloeg ze na een paar spuiten aan het boren in de kiezen. Een paar noodvullingen werden aangebracht en na enkele weken zou ze verder gaan met de wortelkanaal behandelingen.

 ‘Och, je bent goed verzekerd’, zei ze. ‘Krijg je de premie voor de aanvullende verzekering er ook eens uit.’

Een paar weken later vertelde ik haar dat ik ondanks het “doodmaken van de zenuwen” toch  nog steeds behoorlijk tandpijn had. Ze begreep er niets van.

Ben jij nou tandarts of ik dacht ik bij mezelf. ‘Is de pijn hetzelfde of anders,’ vroeg ze. ‘Niet hetzelfde’, zei ik.

Ze gaf mij een spuit en ging aan het boren. De wortelkanaaltjes werden uit gevijld, opgeboord en gevuld. Dit deed bij verschillende kanaaltjes behoorlijk pijn. Wat bleek het geval?  De zenuw was toch nog niet helemaal dood en het tand bot was wat ontstoken. Vandaar dat de pijn plotseling niet zo vreemd meer was voor haar. Na 100 minuten met de mond wijd opengesperd te hebben gelegen, waren ze eindelijk klaar met de behandeling van deze kies. Over tweeëneenhalve week was de andere kies aan de beurt.

Door al dat gedoe had ik spoedig genoeg van deze tandarts/ golddigster en kwam terecht bij een tandarts met verstand van zaken die niet opzoek was naar onnodige behandelingen. Tegenwoordig ga ik met een goed gevoel naar mijn tandarts en zijn assistentes.

Dit artikel delen?
Auteur van dit artikel:
© Harry Boerkamp
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 75
Publicatie op .
Tags: Blog

Geef een waardering voor: "Het was weer geen pretje … bij de tandarts."

Geschreven door Harry Boerkamp . Geplaatst in Blog.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
27.08.20
Feedback:
Goed geschreven en soms ook wel heel herkenbaar, zoals het horen van die boor terwijl je zit te wachten met allemaal doodstille mensen.
Grammatica & Spelling:
Goed
  • Lezenswaardig:
    100%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
23.08.20
Feedback:
ik ga ook niet met plezier naar de tandarts Harry. Maar jij was wel tevreden. Gelukkig maar! 5 sterren voor een heldendaad!
Grammatica & Spelling:
Goed
  • Lezenswaardig:
    100%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!

Nu te koop...