Blogs

Blogs op Schrijverspunt
Een blog is een online plek waar je onder eigen controle content kunt publiceren en waar je een bepaalde groep mensen mee aanspreekt.

Hieronder zijn de laatste blogs te vinden. Wij en anderen zijn erg benieuwd naar jouw blog. We nodigen je dan ook graag uit om jouw blog in te sturen. Voor leden is dat gratis. Om een blog toe te voegen is het noodzakelijk eerst in te loggen.
Waardeer je een blog? Breng dan s.v.p. een stem uit van 1-5 (5 is de hoogste waardering)

H.E.A.R.T.

Toen ik als achttienjarige de AMO (algemene militaire opleiding) inging, was ik vol zelfvertrouwen en eigendunk. Aan het begin van dat jaar had ik de dienstplichtige AMO tenslotte al doorlopen en dat was (met alle respect) een eitje geweest. Echt met twee vingers in de neus.
Dus, was kon mij nu gebeuren? Ik had de bagage al aan boord, toch? Hoeveel verschil zou er nu zitten tussen de AMO voor dienstplichtigen of die voor beroepsmilitairen?
Nu ik er aan terug denk moet ik moeite doen om niet in de lach te schieten vanwege die jeugdige overmoed.

Ik weet nog goed dat de AMO net begonnen was en we voor het eerst op oefening gingen. Gewoon op de Oirschotse heide. Wat stelt het nu voor? Volgepakt met alle hebben en houwen, werden we in de brandende zon voortgejaagd door het droge zand van dat Brabantse land. Ik dacht dat ik kapot ging en beklaagde me tegen de knul die naast me liep. Waarop de sergeant majoor naast me kwam lopen en me toebeet dat zolang ik nog kon praten, ik niet moe was.
Vanaf dat moment kreeg ik met momenten het gevoel dat ik een rol speelde in Full Metal Jacket. Het kader van ons peloton bestond uit jonge, net afgestudeerde, dus ultra ambitieuze sergeanten, een evenzo ambitieuze luitenant en een doorgewinterde sergeant majoor.

Er zouden nog veel momenten volgen waarop ik het echt zwaar had en regelmatig kreeg ik het gevoel dat ze er alles aan deden om er maar voor te zorgen dat ik met de opleiding zou stoppen. Er waren er meer die stopten, maar steeds wanneer ik dacht aan opgeven, werd ik nog meer vastberaden om te laten zien dat ik het kon. Hoe zwaarder het werd, hoe harder ik mijn best deed om mijzelf er door heen te worstelen. Bovendien besefte ik me, op een zeldzaam moment van rust, dat onze sergeanten ook op hun donder kregen als wij niet presteerden. Opeens realiseerde ik me dat zij het ons niet zwaar maakten om ons te treiteren, maar om ons zo goed mogelijk voor te bereiden op het echte werk. En terecht. Een halfjaar later immers (dat wisten we toen al) zouden we uitgezonden worden naar het voormalig Joegoslavië. Mijn aanvankelijke aversie jegens hen, draaide langzaam om in sympathie. Reden te meer om te blijven doorgaan.
De eindmars was uitputtend. Er leek geen eind aan te komen, maar wat een kick was het om over de eindstreep te komen.

Meer en meer realiseer ik me hoeveel baat ik heb gehad bij die training. Tijdens die periode heb ik geleerd wat vechten is. Om door te gaan als het zwaar wordt. Eerlijk is eerlijk, voordien dacht ik dat ik het met talent ooit wel zou redden. Daar heb ik geleerd dat je moet werken om iets te bereiken en ben ik een doorzetter geworden.

Een van die sergeanten heette Marco Kroon. Na zijn periode bij de Prinses Irene Brigade, ging hij naar de KMA. Daarna ging hij bij de commando’s en groeide uit tot nationale held, die tot ieders verbeelding spreekt. Dat wil zeggen, een ieder met gezond verstand.
Marco Kroon is een held en voorbeeld voor velen.

Wat mij bijna nog meer tot de verbeelding spreekt, is stichting H.E.A.R.T. (His/her energy always remains tangible) die Marco in 2018 oprichtte. Samen met Colin Bal en Robert Mikhout.
Dit initiatief laat zien waar Marco Kroon voor staat. Destijds hielp hij ons (met zijn collega’s) door de opleiding. Nu zet hij zich in om op veel grotere schaal mensen te helpen.
H.E.A.R.T  zet zich in voor de nabestaanden en kinderen van gesneuvelde of zwaargewond geraakte Nederlandse militairen, agenten, brandweermannen en hulpverleners. Want let wel, ook in Nederland riskeer je als geuniformeerde je leven, met het groeiend gebrek aan respect richting juist deze mannen en vrouwen. Dus de mensen die het nog op kunnen brengen om dergelijk werk te doen zijn helden.
Helden die dagelijks hun leven riskeren om anderen te helpen en dat leven er soms bij verliezen.
Hartverwarmend dat H.E.A.R.T. zich hard maakt voor hun geliefden, die dan achter blijven. Ondertussen sluiten zich steeds meer mensen zich aan bij dit mooie initiatief. Wil je hier meer over weten? Kijk eens op:
www.stichtingheart.nl of www.facebook.com/stichtingheart

Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 221
(Gemiddelde waardering 0 met waardering(-en)

Login of registreer om een reactie te plaatsen

Wil je deze schrijver nomineren!

Bezoekers van Schrijverspunt kunnen 2 verschillende schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Je kunt de schrijver van dit artikel nomineren door op de groene button te klikken.

Dank voor je nominatie!

Elke bezoeker van Schrijverspunt kan schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver. In totaal mag elke bezoeker 2 verschillende schrijvers nomineren over heel 2019. Nomineren is mogelijk tot 31 december 2019.

Omdat we streven naar een eerlijke nominatie voor Talentvolle schrijver 2019 controleren we elke nominatie op geldigheid. Ongeldige nominaties tellen niet mee in de score en verwijderen we.

Om de geldigheid van een nominatie te controleren vragen we je hieronder je e-mailadres in te vullen.  We garanderen dat we dit emailadres niet aan derden verstrekken en slechts gebruiken voor controle. Na afronding van de nominatie verwijderen we  dit e-mailadres.
Ongeldige invoer

Alle gepubliceerde inzendingen

Geef een waardering voor een artikel
Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!

Hoogste beoordeelding:

Schrijfwedstrijden

Boekentip

Top 10 : Meest gelezen

BookBuster