Voor schrijvers, door schrijvers

Blog

Een blog is in feite een persoonlijke webpagina met verhalen over het leven van de schrijver. In een blog vertel je iets aan de lezer waar hij/zij wat aan heeft. Bij een blog hoort een losse en informele schrijfstijl.
Aantal gepubliceerde inzendingen: 230
Klik op de profielnaam of -afbeelding van de schrijver voor meer informatie en een overzicht van zijn/haar schrijfactiviteiten.

Een dag uit mijn leven

| Marijke Janssens

Gisteren, in de sessie psychotherapie, kwam ik aan bod. Dat gesprek van de groep bepaalde deze morgen mijn humeur. Ondertussen heb ik dat wat kunnen reduceren tot een slecht gevoel binnen in mezelf. Op weg naar de opvang nog zitten vechten met mijn innerlijke criticus die erg hard voor me is vandaag. Ze hakt er serieus op in. 

Het gesprek begon bij iemand anders van de groep, zij gaf nog wat feedback over wat het gesprek van de vorige keer met haar had gedaan. Ik had aangegeven dat ik iets wou ‘brengen’, zoals we dat daar zo mooi zeggen. Ik voelde me beter sinds 2 dagen, na een helse vorige week en weekend. Ik zet even de feiten op een rijtje. Vorige week woensdag begon ik me fysiek slecht te voelen door de medicatie waarmee ik ben gestart. Bijwerkingen, meer was het niet. De bijwerkingen waren extreme vermoeidheid, een zwaar depressief gemoed, een zombie-gevoel, concentratieproblemen, hevige hartkloppingen ( soms wel 109 in rust ), lage bloeddruk 6/10, elektrische schokjes in mijn gezicht en duizeligheid. De dokter had me verzekerd dat dit zou afnemen na 4 à 5 dagen en dat klopte. Op zondag voelde ik me al een stuk beter en had ik ook het vertrouwen om naar het geplande familiefeest te gaan. Nog een late nieuwjaarsviering met mijn tantes, nonkels, neven en nichten van mijn moeders kant. Sinds die dag ging het terug beter me, ik had dat zware depressief gevoel kunnen overwinnen en de fysieke verschijnselen waren geluwd. 

De week begon en ik besloot om de positiviteit verder te zetten. Ik pep me dan op in de auto met vrolijke muziek, bij voorkeur ABBA. En zo kwam ik ook toe op het dagcentrum waar ik wekelijks 4 dagen therapie volg.  Op dinsdag wou ik daarover iets ‘brengen’ in de groep, zoals ik reeds zei. En nadat mijn groepsgenote haar tijd had gehad ging het over mij. Ik startte met mijn gevoelens over de evaluatie die ik had gehad vorige donderdag. Dat het bij mij heel sterk was blijven hangen dat mijn niet verbale communicatie de groep onder druk zet. En dat wringt het bij me. Enorm. 

Ik weet dat ik die non-verbale communicatie heb als het me niet goed gaat. Ik kan dat niet wegsteken als ik me slecht voel en dat werkt storend voor anderen. Zo storend blijkbaar dat men angst ervaart om me aan te spreken of nog maar te vragen of het wel gaat met me. Dat vind ik heel erg. Het is jammer dat ik net op die momenten mensen afstoot zonder dit te willen. Ze nemen gewoon aan dat ze me beter gerust laten omdat ze angst ervaren om met me om te gaan. In mijn ogen laten ze me op die momenten in de steek. 

Ik vertelde aan de groep dat me dit pijn deed. Er kwam niet erg veel reactie want blijkbaar ook op dat moment had men angst om op mij te reageren. De onzekerheid van hoe ik op ‘kritiek’ of beter gezegd feedback zou kunnen reageren houd hen tegen om iets terug te geven op een poging van mij om mijn gevoelens te tonen. Het is een struggle om verbindingen aan te gaan op die manier. Het gevoel van afwijzing bekroop me weer. 

Toch waren er enkele reacties, maar ze klinken nog steeds heel negatief in mijn hoofd. Een oudere groepsgenoot vertelde met een boze klank in zijn stem dat mijn gedrag op vorige vrijdag hem erg had gestoord. Hij vond dat mijn gedrag respectloos was in de eerste sessie van de dag omdat ik me niet had wakker kunnen houden en in slaap was gevallen.Een andere persoon pikte hier op in en voegde eraan toe dat ik zelfs lichtjes snurkte. En ik moet toegeven, dat waren inderdaad de feiten.

Ik probeerde uit te leggen dat ik me niet goed voelde maar kreeg snel het gevoel dat die woorden niet werden gehoord. Er werd geen rekening mee gehouden. En dat terwijl ik alle moeite deed om te functioneren, maar blijkbaar werd dat niet gezien. Ik heb gevochten tegen de slaap. Ik bén gaan sporten na het uurtje bezinning waar ik in slaap ben gevallen. Ik ben gaan sporten met 2 andere mensen van de groep. 3 van de 10 personen die therapie volgt zijn gaan sporten die voormiddag. De rest bleef in zijn zetel zitten. Zitten drup-neuzen en wachten… Op wat? Geen idee! Er was die dag heel wat therapie weggevallen wegens afwezigheden. ‘s Middags zouden we gaan wandelen en eerst iets gaan eten. Maar omdat het regende waren er al heel veel stemmen opgegaan over de mogelijkheid dat wandelen toch niet zou doorgaan. Het was nog maar 9 u ‘s morgens! Hoe kan je dan al zeker weten dat het na de middag ook slecht ging blijven? Daar was ik boos om, al die negativiteit, ik walgde ervan. En dat heb ik misschien ook wel laten merken. Ik ben er zeker van dat ik dat liet merken!

Het voelde zo unfair aan voor mij dat ik die feedback kreeg. Maar ik weet wel dat het me moeilijk valt om duidelijk te communiceren over wat ik werkelijk voel. Het voelt nog steeds unfair. Het doet me veel pijn. Zeker toen er ook nog een ‘verwijt’ werd gemaakt naar het gegeven dat mijn gemoed op maandag zo in contrast stond met mijn gemoed op vrijdag. Ja, ik heb enorme stemmingswisselingen… klopt, nog iets? Hak er maar op in. Ik vraag me af wat er zou gebeuren als ik met hetzelfde onbegrip zou reageren op iemand anders zijn aandoening. 

En ik blijf ondertussen proberen om niet te luisteren naar die stem in mijn hoofd die me nog meer naar beneden wil halen.

 “Zie je wel? Niemand heeft je graag. Ze vinden je niet leuk. Alleen maar vervelend. Je kijkt altijd boos, je wordt gezien als een bitch. Je bent een last voor de groep. Je maakt het hen nog moeilijker dan dat ze het al hebben.  Ze zullen je nooit begrijpen want jij kan niet tonen wat je écht van binnen voelt. Jij zal er nooit in slagen om te zijn wie je écht bent, ze zullen je steeds negatief blijven beoordelen.”

Dit artikel delen?

Graag je mening (waardering en/of commentaar) over deze inzending.
Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!

Je waardering voor een artikel

Hits: 139

(De gemiddelde waardering is 4 door 1 stem(-men)

Reacties   

# RE: Een dag uit mijn levenHans Van Battel 16-01-2020 14:40
Ik neem aan dat dit uit je leven gegrepen is? Dan zou ik deze tekst eens 'brengen' in de groep, of deze eens bespreken met de psychotherapeut.
Maar misschien zit je niet te wachten op zulke welgemeende adviezen... Ik wens je in elk geval het beste toe!

Login of registreer (gratis) om een reactie te plaatsen

Tags: Blog
Misschien wil je de volgende inzending ook wel lezen...

Vader en zoon

Geschreven door R Veel&weinig. Geplaatst in 55 woordenverhaal.
De nieuwsgierige jongen volgt de herdershond die moeizaam voortstrompelt.`Zou hij gevochten hebben` vraagt de jongen zich af. `Nee, hij wilde vluchten naar een andere werke...
Actuele Top 3 van deze rubriek

Gevleugelde uitspraken

26, apr, 2020 Machteld Berkelmans

Over mij

21, apr, 2020 Karin Driegen

Koffie met een Belinda

11, mei, 2020 Marieke Vos
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen door bezoekers. Door een waardering (1-5 sterren) te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!