Voor schrijvers, door schrijvers

Blog

Een blog is in feite een persoonlijke webpagina met verhalen over het leven van de schrijver. In een blog vertel je iets aan de lezer waar hij/zij wat aan heeft. Bij een blog hoort een losse en informele schrijfstijl.
Aantal gepubliceerde inzendingen: 226
Klik op de profielnaam of -afbeelding van de schrijver voor meer informatie en een overzicht van zijn/haar schrijfactiviteiten.

De slechte minnaar

| Sabrina Goedhart

‘Je voelt de bui al hangen, denk ik.’ Zijn bruine ogen die altijd zo ondeugend twinkelde, waren dof en zwaar geworden. De bui was al heel lang aan het hangen. Marcus wist niet dat ik al dagen met een wolk boven mijn hoofd liep. De wolk was gearriveerd op de zaterdagmiddag toen we geen gasten kregen voor de lunch. De lucht om mij heen werd grijs op de zondag dat we hoorde dat we per direct dicht moesten. Daarna waren de dagen gevuld met een automatisme die ons allen vreemd was. We stonden op met de nieuwe realiteit: Corona, de slechte minnaar die je bed maar niet verliet. Hij hield je tot midden in de nacht wakker, belemmerde je van je routine, je normaliteit. Hij stal je wensen en je dromen, vulde je hoofd met ongekende zorgen, die je niet altijd wilde delen. Als ik over hem praatte was dat voornamelijk in feiten. Ik dreunde dan nieuwsfeitjes op aan vrienden of familie die opeens alleen maar op een scherm bestonden. De vleselijke aanhang was weg, maar de slechte minnaar bleef en vervreemde mij. Ik werd geteisterd door nachtmerries. Ik kon er alleen niet uit ontwaken. 
Ik zag Marcus's ogen waterig worden terwijl hij zijn restaurant in keek. 4 weken geleden was het een spannend avontuur voor mij en hem. Zijn vorige manager had hij ontslagen en mij gevraagd om te komen. Deze jongeman was meer voor mij dan een nieuwe werkgever. Hij had mij geholpen met verhuizen naar de nieuwe stad, de vloer in ons huis gelegd en was vaak de gastheer op onze stap avonturen. Nu was deze jongen, slechts 26 jaar oud, een gebroken kleuter, die je niet kon uitleggen waarom de dingen liepen zoals ze liepen. De verhitte discussies waren ons niet vreemd. Beide betweterig, stijfkoppig en overtuigd van ons gelijk, bracht ons soms dicht bij elkaar. We konden het namelijk altijd achter ons laten. Tevens had mijn moeder mij geleerd om begripvol en geduldig te blijven. Vaak raasde ik thuis uit als de frustratie te hoog opliep. De jaren hadden mij geleerd om op mijn lip te bijten wanneer dat nodig was en wanneer je moest zeggen wat erop het hart lag. Dat alles was nu niet meer relevant. Er was geen manier om redelijk te blijven tegenover deze situatie. We vochten allemaal een onzichtbare vijand: machteloosheid dat zich wapende met onzekerheid. In minder dan een week was niemand meer zeker van het leven wat we hadden verworven voor onszelf. Elke dag zagen we slimme mannen in pakken op tv slecht nieuws brengen tot het je keel uit kwam. Buiten hoorde je mensen onderling discussiëren over de nieuwe wereld. Hoe graag je ook wilde ontsnappen, het was onmogelijk. We zaten midden in een wolkbreuk, zonder schuilplaats. 
‘Je hoeft het niet te zeggen, Marcus. Ik snap het.’ Mijn proeftijd was afgelopen, de crisis was nog lang niet op zijn hoogtepunt, dus zat voor hem er maar één ding op. Het liefst had ik in huilen uitgebarsten, maar ik moest mij sterk houden. Als ik nu zou breken dan zou ik Marcus nog verder in zijn schuldgevoel duwen. Dat was wel het laatste wat deze jongen kon gebruiken. Ik stelde hem zoveel mogelijk gerust. ‘Henk en ik hadden dit al voorzien, dus we hebben al een plan om deze tijd door te komen. Het is voor mij ook niet vreemd terrein aangezien ik de crisis van 2008 heb meegemaakt, dus ik heb al eerder dit moeten overleven.’ Ik liet weg dat ik mij zwak voelde. Ondanks dat ik wist wat ik moest doen, was ik moe. Moe om alles weer te doorlopen. Sabrina, de eeuwige baanhopper, die nergens een jaar blijft. De lijst van redenen waarom ik weg was gegaan bij banen waren net zolang als de werkplekken. Contractverlenging was iets wat ik nog mee moest maken en nu opnieuw werd het mij ontnomen. Ik voelde mij niet boos, maar teneergeslagen. Ik hield dit voor mij en verliet de zaak met de mededeling morgen langs te komen voor een kop koffie.

Dit artikel delen?

Graag je mening (waardering en/of commentaar) over deze inzending.

Hits: 51

(De gemiddelde waardering is 0 door stem(-men)
Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief
 
Misschien wil je de volgende inzending ook wel lezen...

Daarom

Geschreven door Eelco Visser. Geplaatst in Column.
Wij mensen willen graag alles weten. Voor het bevredigen van onze nieuwsgierigheid stellen wij vaak vragen die beginnen met een W: Wie, wat, waar, wanneer en bovenal waar...
Meer lezen van Sabrina Goedhart ?
Actuele Top 3 van deze rubriek

Writhersblock

28, feb, 2020 Iris Gryp

Koffie met een Belinda

11, mei, 2020 Marieke Vos

Over mij

21, apr, 2020 Karin Driegen

FEEDBACK

Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!
 
-
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen door bezoekers. Door een waardering (1-5 sterren) te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!