Blog

Een blog is in feite een persoonlijke webpagina met verhalen over het leven van de schrijver. In een blog vertel je iets aan de lezer waar hij/zij wat aan heeft. Heel vaak is dat iets informatiefs (hoe kun je het beste....) maar het kan ook inspirerend zijn (een persoonlijk verhaal over hoe je omgaat met een scheiding). Bij een blog hoort een losse en informele schrijfstijl.
In een persoonlijke blog draait het erg om de verteller die opschrijft wat hij of zij zelf allemaal meemaakt. Dat kan bijvoorbeeld de dagelijkse beslommeringen als moeder van twee kleine kids (mamablog) zijn.

Ga s.v.p. naar het overzicht van deze schrijfactiviteit om ook jouw verhaal/gedicht toe te voegen.

457 Hits

Publicatie op:
De reuzenduizendpoot

Antilliaanse verhalen deel 4

De titel van het kort en waargebeurd verhaal uit 1979:

De reuzenduizendpoot (De Scolopendra gigantea )

“Meneer, het is inmiddels een maand geleden dat u voor het laatst een verhaal over Curaçao hebt verteld. Wilt u er nog eens één vertellen?” vroeg Manon, terwijl ze mij ondeugend van achter haar bril aangluurde.

Deze opmerking lieten mijn hersenen razendsnel werken. We waren met Nederlands op schema en we zouden de volgende week voorjaarsvakantie krijgen. Verder hadden we nog precies 20 minuten voordat de bel zou gaan. Dat waren drie goede argumenten om de vraag van Manon in te willigen.

“Oké. We hebben vandaag lekker gewerkt. Ruimen jullie je boeken en schriften maar op”.

“Kunt u deze keer ook over de wilde dieren op Curaçao vertellen?” riep dezelfde Manon door de klas. Vanuit de klas kwamen wat lacherige geluiden. “Ik bedoel”, ging Manon onverstoorbaar verder om haar vraag toe te lichten, “heb je ook van die enge beesten daar?” “Je hebt daar geen tijger en leeuwen natuurlijk,” antwoordde ik, “maar wel dieren waarvoor je moest oppassen. Weet je wat, ik heb daar nog wel een verhaal over. Luister.”

Het werd muisstil in de klas toen ik begon te vertellen.

“In 1979 ging ik lesgeven aan de Marnixschool te Curaçao. De eerste weken logeerde ik in een hotel en ging ondertussen driftig opzoek naar een eigen woning. Er werd mij een mooi appartementje aangeboden in de wijk Abrahamsz. Daar speelde zich het volgende af.”

De klas ging er eens recht voor zitten.

“Het was avond,” zo begon ik, “en ik kwam bezweet van sporten thuis. Net toen ik de waterkraan van het bad wilde opendraaien viel mijn oog op het afwateringsputje. Zag ik daar iets bewegen? Warempel, daar kroop een enorme reuzenduizendpoot uit het putje omhoog. En deze duizendpoot probeerde het bad uit te klimmen, maar gleed gelukkig telkens weer terug. Het zweet stond op mijn voorhoofd toen ik zag hoe groot hij was en dat ze even later wel over de rand van het bad op de grond terecht kwam. ”Wat is een reuzen duizendpoot meneer?” stotterde Jeroen. “Een reuzenduizendpoot op Curaçao is een gevaarlijk insect en kan meer dan 20 cm lang worden. Van de giftige beet kan je enorm veel last hebben.

“Daar schoot de duizendpoot, ”zo vertelde ik verder, “met ongekende snelheid onder een stoel. De stoel gooide ik omver en stampte met mijn schoen boven op dat beest. Maar meneer of mevrouw liep gewoon verder. Het zweet gutste nu in mijn ogen en half verblind dreunde ik nogmaals met mijn zware schoenen op de duizendpoot. Eindelijk had ik haar te pakken”. “Of hem te pakken meneer,” fluisterde Jordy vooraan in de klas. De leerlingen moesten lachen en even ontspande de klas zich.

“Een week later,” zo ging ik verder, “botste ik in mijn huisje bijna weer tegen een enorme duizendpoot op. Ook nu weer kostte het mij veel moeite om het beest te doden. Toen ik een derde en vierde duizendpoot nog in diezelfde week in mijn appartement zag rondlopen, was de maat vol. Al mijn huisraad werd naar buiten gesleept. Stoelen, de tafel, lampen en mijn bed, maar geen duizendpoot te bekennen. Toen ik het Perzisch tapijt van mijn ouders optilde, lagen daar kranten onder. En die kranten waren nog nat van de vele regenbuien die in oktober en november over Curaçao waren getrokken. En daar had ik de oorzaak van het probleem te pakken. Onder die kranten trof ik een nest van wel 15 reuzenduizendpoten aan, die de natte kranten wel prettig vonden. Kokend heet water maakte een eind aan hun leven”. Op dat moment hoorden we de schoolbel rinkelen. Ruben liep langs mijn tafel en merkte op: ”Ik weet één ding nu wel, ik ga nooit naar Curaçao”. Waarop ik antwoordde: ”Mietje.”

PS. Op internet ben ik de afgelopen weken er achter gekomen hoe gevaarlijk de reuzenduizendpoot kan zijn. Dat ik toen, 40 jaar geleden, zo rustig heb kunnen slapen in mijn appartementje.


Als een auteur geen behoefte heeft aan feedback verschijnt er geen review mogelijkheid.

Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "De reuzenduizendpoot"

© Jan Boxem
16.12.20
Feedback:
Geweldig verhaal. Spannend en mooi.
  • Schrijfkwaliteit
    5.0/5
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
12.07.20
Feedback:
Aanvulling oude waardering.
  • Schrijfkwaliteit
    1.0/5
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig

In elke boekenwinkel: