• images/deelname/Blog.jpg
    Een blog is in feite een persoonlijke webpagina met verhalen over het leven van de schrijver. In een blog vertel je iets aan de lezer waar hij/zij wat aan heeft. Heel vaak is dat iets informatiefs (hoe kun je het beste....) maar het kan ook inspirerend zijn (een persoonlijk verhaal over hoe je omgaat met een scheiding).  Bij een blog hoort een losse en informele schrijfstijl. In een persoonlijke blog draait het erg om de verteller die opschrijft wat hij of zij zelf allemaal meemaakt. Dat kan bijvoorbeeld de dagelijkse beslommeringen als moeder van twee kleine kids (mamablog) zijn.
    Maximaal 1000 woorden. 
    Klik op SCHRIJFACTIVITEITEN (tabs hieronder) voor alle mogelijkheden!
    229 gepubliceerde inzendingen
  • Tekst opsturen:
    Ook jouw artikel is welkom! Inzenden van een verhaal/gedicht is mogelijk door eerst in te loggen. Registreren is gratis! Alleen door eerst in te loggen en op de knop hieronder te klikken kom je op een pagina waar je de schrijfactiviteit kunt selecteren waar je aan mee wilt doen. Op die pagina kun je ook de titel en tekst voor je artikel toevoegen. Lees vooraf de voorwaarden. Let op: Na inzending is wijziging van je tekst niet meer mogelijk (m.u.v. Plusleden)
    Je artikel is, na inzending, vrijwel direct te zien in de betreffende schrijfactiviteit en bij je profiel. We publiceren een artikel minimaal een jaar (plusleden langer!), daarna verwijderen we het artikel en de commentaren, etc. automatisch.
  • De publicatievoorwaarden
    • Inzendingen dienen te voldoen aan de voorwaarden zoals aangegeven bij de betreffende schrijfactiviteit, Nederlandstalig en van voldoende kwaliteit (grammaticaal en inhoudelijk) te zijn. We accepteren geen afbeeldingen van een tekst, maar alleen de daadwerkelijke tekst!
    • Agressieve, onwettelijke, lasterlijke, racistische, misleidende of anderszins ongepaste of irrelevante bijdragen, naar interpretatie van de redactie, zijn niet toegestaan. De redactie behoudt zich het recht voor om inzendingen, zonder opgave van redenen, niet te publiceren, resp. te verwijderen.
    • De auteursrechten van een inzending blijven te allen tijde bij de inzender. Schrijverspunt brengt geen wijzigingen aan in de tekst.
    • Inzenders mogen geen door rechten beschermde teksten of afbeeldingen plaatsen.
    • Het plaatsen van persoonlijke informatie zonder toestemming van de redactie (zoals e-mailadressen, website en/of telefoonnummers) is niet toegestaan evenals teksten, advertenties en links van promotionele dan wel commerciële aard.
    • De redactie is niet aansprakelijk voor de gevolgen, juridisch of in andere zin, van de activiteiten van leden op Schrijverspunt, noch in Nederland, noch daarbuiten. De inzender blijft als enige verantwoordelijk en aansprakelijk voor de inhoud van zijn/haar bericht(en).
    • Bij inzending hanteert Schrijverspunt de actuele privacyregels. Onze privacyverklaring is onderaan op elke pagina te vinden.
    • We publiceren een inzending in principe een jaar lang op onze website. Voor plusleden is die periode langer.
    • Door het insturen van je schrijfactiviteit stem je in met deze voorwaarden.

     

Dé boom

Publicatie: 03 juli 2020

Als iemand in ons gezin begint over ‘de boom’, weten we allemaal over welke boom het gaat.

Voor onze ouders had de boom een politieke betekenis, maar voor ons (in 1971 allemaal kinderen, jonger dan twaalf jaar), betekende hij veel meer…

Mijn ouders hadden elkaar leren kennen, toen mijn vader vanuit Suriname naar Nederland kwam om te studeren. Ze waren zowel in Suriname, als in Nederland een opvallend verschijnsel, omdat gemengde huwelijken destijds niet veel voorkwamen.

Tot ik zeven was, woonden we in Amsterdam Oost, waar ik geboren ben.

Uiteindelijk kon mijn vader de roep van zijn geboorteland niet langer negeren en waar mijn vader ging, daar volgde mijn moeder en mét haar al hun kroost. Een reis met een zevenkoppig gezin naar de andere kant van de wereld, kostte waarschijnlijk toen al een lieve duit.

Om de reis per schip te betalen, kon mijn vader geld lenen van de overheid. Al deze gewichtige dingen gingen natuurlijk, volledig aan ons kinderen voorbij.

Het boekje van Jip en Janneke dat ik ten afscheid kreeg van mijn schooljuf, heb ik nog steeds. Soms kijk ik naar haar “Veel geluk in je nieuwe land” en dan ben ik weer terug in die tijd. Het hele gebeuren was tegelijkertijd angstig en avontuurlijk. Gelukkig kreeg het avontuurlijke gevoel al snel de overhand. Een zeereis van drie weken, met alles wat daar bij komt kijken, zou voor iedereen een enorme belevenis zijn.

Toen de aankomst in Suriname, de kennismaking met onze Surinaamse grootouders, de geuren, de kleuren, de warmte, de gewoonten… Alles was even nieuw en indrukwekkend.

Maar al gauw nam het gewone leven een aanvang. We gingen naar school, kregen vriendjes en vriendinnetjes en deden, wat kinderen meestal doen: We pasten ons aan.

Wat wij ons echter niet realiseerden, was dat het met mijn moeder een stuk minder goed ging. Pas vele jaren later drong het pas echt tot me door, wanneer ik naar foto’s keek. Mijn moeder, die altijd al redelijk slank was, werd in anderhalf jaar tijd, broodmager.

En hoewel mijn vader dolgraag in Suriname wilde blijven, ging de gezondheid van zijn vrouw toch voor. Hij besloot dat het voor haar beter was, als we naar Nederland zouden terugkeren.

Er bleek echter een flinke adder in het gras te zitten. Vanwege de lening, hadden mijn ouders hun paspoorten af moeten geven.

We gingen naar het paleis van de Gouverneur der Nederlanden (Hoe ouderwets en koloniaal klinkt dat wel niet?), waar mijn vader het probleem uitlegde. Helaas bleek geld belangrijker te zijn dan het welzijn van een Nederlands staatsburger. Zolang de schuld niet afbetaald was, kregen mijn ouders de paspoorten niet terug. Na veel gepraat, kregen ze de mededeling, dat mijn vader zijn vrouw en zijn ‘bloedjes van kinderen’ dan naar Nederland mocht sturen, maar dat hij moest blijven tot de schuld was afbetaald.

Mijn vader was echter niet van plan zijn gezin uiteen te laten vallen en al gauw bleek, dat ze aan hem een grotere kluif zouden hebben, dan ze van de gemiddelde Surinamer gewend waren. Mijn vader was een politiek bevlogen man en bepaald niet op zijn mondje gevallen. Ook koppigheid en doorzettingsvermogen waren hem niet vreemd.

Hoewel we het gouvernementspaleis, moesten verlaten, weigerde mijn vader met ons het terrein af te gaan. Hij zou zich bij deze beslissing niet neerleggen.

Ik herinner me dat het erg warm was en dat we op een stenen randje (misschien van een fontein) zaten. Tegen sluitingstijd zouden de hekken van het terrein op slot gaan, toen moesten we daar dus wel weg.

Maar in plaats van naar huis te gaan, bracht mijn vader ons naar de overkant. Daar was een flink grasveld met een, in mijn herinnering, heel grote boom. Er was dus in ieder geval schaduw.

Destijds waren mobiele telefoons nog een vorm van Science Fiction. Hoe mijn vader het voor elkaar kreeg, weet ik niet, maar voor we het wisten, beschikten we over kleden, waar we onder die boom op konden zitten.

Dit verschijnsel van een Surinaamse man met een Nederlandse vrouw, die zich daar met hun kinderen installeerden, om er desnoods de nacht door te brengen, trok uiteraard de aandacht. Suriname is misschien vele malen groter dan Nederland, maar soms is het net een groot dorp. Iedereen kent wel iemand, die weer iemand kent.

De mensen verzamelden zich om ons heen. Men bracht ons eten en drinken. Vlakbij was een opleidingsinstituut voor onderwijzers, waar we naartoe mochten, om ons te wassen en gebruik te maken van de toiletten.

Ik was een super verlegen kind en was dan ook opgelucht toen een ouder nichtje zich over ons kwam ontfermen, om ons af te leiden. Ik herinner me dat ze een groot bananenblad, of palmblad, had waar we om de beurt op mochten zitten, terwijl ze ons voortsleepte, alsof we in een speedboot zaten.

Er kwamen journalisten, die foto’s van ons namen voor bij hun krantenartikelen.

Ook kwamen er mensen van de radio. De meeste ‘grote mensen dingen’ weet ik alleen, omdat ik die later in verhalen gehoord heb.

Maar dat iedereen heel lief voor ons was, dat weet ik nog wel. Als kind was ik een slechte eter, maar ik at met smaak van de heerlijke tjauwmin, die men ons bracht. Voor goede tjauwmin, heb ik daardoor nog altijd een zwak.

Ik weet niet meer of ik verwacht had, dat we ’s avonds wel naar huis zouden gaan, maar we hebben van jongs af en met mijn ouders gekampeerd, dus al hadden we geen tent, ik kan me niet herinneren dat ik het raar of eng vond, dat we daar bleven slapen. Voor de kinderen was het toch allemaal een groot avontuur en zolang mijn moeder maar bij me was, kon ik veel aan.

Een geluk bij een ongeluk, dat het destijds geen regentijd was, want we hebben daar een week onder die boom, gezeten, geslapen, gespeeld, geleefd en er werd veel ruchtbaarheid aan gegeven. Uiteindelijk is de gouverneur gezwicht onder de algemene druk en konden we met het hele gezin afreizen naar Nederland.

Terwijl ik dit schrijf, realiseer ik me dat die boom er misschien wel de oorzaak van is, dat ik zo dol ben op bomen. Ik vind het heerlijk om onder een boom te zitten of te liggen en tussen de bladeren omhoog te kijken naar de lucht.

Alleen slapen, doe ik toch liever in mijn bed, terwijl ik luister naar de bomen om mijn huis, wanneer ze ruisen in de wind.

 
Klik op Stem, bepaal het aantal sterren en klik op Waardeer.

Gebruikerswaardering: 4 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter inactief
 
RATING

4

STEMMEN

4

HITS

546

PRAKTIJKTEST

We testen in deze schrijfactiviteit een nieuwe mogelijkheid om te reageren op een artikel. Je kunt een waardering geven (hierboven) en/of een commentaar toevoegen (hieronder). Beiden mag maar is niet meer noodzakelijk. Voorlopig is het nog een praktijktest dus laat het ons weten als het niet helemaal goed gaat.

Commentaar:

Klik hier om jouw commentaar toe te voegen.
12.07.20
Feedback:
Aanvulling oude waardering.
Show more