• images/deelname/Blog.jpg
    Een blog is in feite een persoonlijke webpagina met verhalen over het leven van de schrijver. In een blog vertel je iets aan de lezer waar hij/zij wat aan heeft. Heel vaak is dat iets informatiefs (hoe kun je het beste....) maar het kan ook inspirerend zijn (een persoonlijk verhaal over hoe je omgaat met een scheiding).  Bij een blog hoort een losse en informele schrijfstijl. In een persoonlijke blog draait het erg om de verteller die opschrijft wat hij of zij zelf allemaal meemaakt. Dat kan bijvoorbeeld de dagelijkse beslommeringen als moeder van twee kleine kids (mamablog) zijn.
    Maximaal 1000 woorden. 
    Klik op SCHRIJFACTIVITEITEN (tabs hieronder) voor alle mogelijkheden!
    230 gepubliceerde inzendingen
  • Tekst opsturen:
    Ook jouw artikel is welkom! Inzenden van een verhaal/gedicht is mogelijk door eerst in te loggen. Registreren is gratis! Alleen door eerst in te loggen en op de knop hieronder te klikken kom je op een pagina waar je de schrijfactiviteit kunt selecteren waar je aan mee wilt doen. Op die pagina kun je ook de titel en tekst voor je artikel toevoegen. Lees vooraf de voorwaarden. Let op: Na inzending is wijziging van je tekst niet meer mogelijk (m.u.v. Plusleden)
    Je artikel is, na inzending, vrijwel direct te zien in de betreffende schrijfactiviteit en bij je profiel. We publiceren een artikel minimaal een jaar (plusleden langer!), daarna verwijderen we het artikel en de commentaren, etc. automatisch.
  • De publicatievoorwaarden
    • Inzendingen dienen te voldoen aan de voorwaarden zoals aangegeven bij de betreffende schrijfactiviteit, Nederlandstalig en van voldoende kwaliteit (grammaticaal en inhoudelijk) te zijn. We accepteren geen afbeeldingen van een tekst, maar alleen de daadwerkelijke tekst!
    • Agressieve, onwettelijke, lasterlijke, racistische, misleidende of anderszins ongepaste of irrelevante bijdragen, naar interpretatie van de redactie, zijn niet toegestaan. De redactie behoudt zich het recht voor om inzendingen, zonder opgave van redenen, niet te publiceren, resp. te verwijderen.
    • De auteursrechten van een inzending blijven te allen tijde bij de inzender. Schrijverspunt brengt geen wijzigingen aan in de tekst.
    • Inzenders mogen geen door rechten beschermde teksten of afbeeldingen plaatsen.
    • Het plaatsen van persoonlijke informatie zonder toestemming van de redactie (zoals e-mailadressen, website en/of telefoonnummers) is niet toegestaan evenals teksten, advertenties en links van promotionele dan wel commerciële aard.
    • De redactie is niet aansprakelijk voor de gevolgen, juridisch of in andere zin, van de activiteiten van leden op Schrijverspunt, noch in Nederland, noch daarbuiten. De inzender blijft als enige verantwoordelijk en aansprakelijk voor de inhoud van zijn/haar bericht(en).
    • Bij inzending hanteert Schrijverspunt de actuele privacyregels. Onze privacyverklaring is onderaan op elke pagina te vinden.
    • We publiceren een inzending in principe een jaar lang op onze website. Voor plusleden is die periode langer.
    • Door het insturen van je schrijfactiviteit stem je in met deze voorwaarden.

     

Belle de jour

Publicatie: 08 mei 2020

Ik zie haar lopen. Snel en duidelijk met een doel. Ze draagt een blauwe rok, roze schoenen met hoge hakken, die haar doen wankelen en haar benen zitten vol spataders. Ze rookt. Waar zou die heengaan, dacht ik toen. Hoe zullen we haar noemen? Hm Belle de Jour?
In eerste instantie vind ik dit niet bij haar passen maar toch is het de eerste naam die me te binnen schiet. Ze heeft iets die vrouw, al is het alleen al door haar uiterlijke vertoon en dat doelbewuste in haar. En dan weet ik waarom. Ze heeft een afspraak met haar minnaar. Haar kinderen zijn bij de oppas, man werkt hard en zij heeft de hele middag voor zichzelf.

Constantijn is druk bezig met sjablonen uitsnijden als ze binnenkomt. Hij ziet dat ze lichtelijk geïrriteerd is aan haar blik die ze over het atelier werpt. Overal liggen flessen wijn, gebruikte sjablonen, kranten, boeken, een chaos kortom.
Hij geeft haar een haastige kus.
‘Heb je al iets gegeten?’ vraagt ze.
Hij schudt zijn hoofd.
‘Eerst dit even afmaken,’ mompelt hij, maar ga zitten.’
Hij staat op en pakt een glas.
‘Jij zeker niet,’ zegt hij zonder zich om te draaien.
Ze zegt niets want ze weet dat het niet helpt.
‘Ben je nog steeds bezig met het werken aan de schilderijententoonstelling?’
Constantijn knikt wat verstrooid. Ze ziet dat zijn gedacht elders zitten.
‘Wist jij dat Mark Rothko zelfmoord heeft gepleegd?’
‘Wie?’ vraagt ze verbaasd.
‘Je kent Rothko toch wel Belle Jour, hij is wereldberoemd.Ik heb nooit begrepen waarom hij dat heeft gedaan.’
Ze nipt aan haar koffie die ze zelf maar heeft ingeschonken.
‘Waarom begrijp je dat niet Constantijn?’
Hij lijkt na te denken.
‘Ik weet niet, hij was wereldberoemd, dus hoe kan je dan ongelukkig zijn?’

Ze zucht. Ze hadden dit gesprek al zo vaak gevoerd, het leek bijna een cliché.
‘Ja dat is vreemd Constantijn, waar ben je nu mee bezig?’
Opeens ziet ze dat zijn gezicht opklaart.
‘Ik zal mijn laatste paintbrush pakken.’
Hij pakt een stoel, gaat er op staan en haalt het werk dat op een kast lag naar beneden.
‘Kijk! Dit is de heks Bába Jága.’
Aandachtig kijkt ze naar zijn laatste paintbrush.
Een angstaanjagende heks met een rode puntmuts, lange, gekleurde neus en een hele grote mond. Ze houdt een gele bezem in haar hand.
‘Het spreekt me wel aan’, zegt ze snel, ‘maar ik blijf vinden dat je nog steeds de animator bent.’
Hij fronst zijn wenkbrauwen. ‘Hoezo?’
Ze neemt een slok koffie. Waarom zegt ze dat nou weer?
‘Er zit veel beweging in het werk, en daar is eigenlijk niets verkeerds aan, zo werk jij nou eenmaal.’
‘Dus jij wilt beweren dat dit niet goed genoeg is?’
Ze sluit haar ogen.
‘Ga je mee een hapje eten?’
Constantijn krijgt een fonkeling in zijn ogen.
‘Nou zeg dan wat je er echt van vindt.’
Dan voelt ze dat ze ongeduldig wordt.
‘Constantijn, ik ben moe, nu niet. Ik moet Saskia om 4 uur gaan halen, zullen we iets leuks gaan doen?’
‘Iets leuks,’ herhaalt hij een beetje vinnig. en dat is….?
Ze staat op. ‘Kom, we gaan even weg,  klein hapje eten, even onder de mensen, het zal je goed doen.’
Hij schenkt een tweede glas wijn in.
‘Mensen!’ onderbreekt hij haar fel. ‘Mensen bestaan niet!’
Hij neemt een slok wijn.
‘Vertel mij iets over mensen!’
‘Constantijn nu ga ik iets vervelends tegen je zeggen, jij discussieert niet, jij consumeert.’

Ze staat op en loopt langzaam naar de deur.
‘Ik ga nu weg,’ is het enige dat hij nog hoort.
‘Ik laat je even alleen met je heks!’

Ik zie haar lopen. Snel en duidelijk met een doel. Ze draagt een blauwe rok, roze schoenen met hoge hakken, die haar doen wankelen en haar benen zitten vol spataders. Ze rookt. Waar zou die heengaan, dacht ik toen. Hoe zullen we haar noemen? Hm Belle de Jour?
In eerste instantie vind ik dit niet bij haar passen maar toch is het de eerste naam die me te binnen schiet. Ze heeft iets die vrouw, al is het alleen al door haar uiterlijke vertoon en dat doelbewuste in haar. En dan weet ik waarom. Ze heeft een afspraak met haar minnaar. Haar kinderen zijn bij de oppas, man werkt hard en zij heeft de hele middag voor zichzelf.

Constantijn is druk bezig met sjablonen uitsnijden als ze binnenkomt. Hij ziet dat ze lichtelijk geïrriteerd is aan haar blik die ze over het atelier werpt. Overal liggen flessen wijn, gebruikte sjablonen, kranten, boeken, een chaos kortom.
Hij geeft haar een haastige kus.
‘Heb je al iets gegeten?’ vraagt ze.
Hij schudt zijn hoofd.
‘Eerst dit even afmaken,’ mompelt hij, maar ga zitten.’
Hij staat op en pakt een glas.
‘Jij zeker niet,’ zegt hij zonder zich om te draaien.
Ze zegt niets want ze weet dat het niet helpt.
‘Ben je nog steeds bezig met het werken aan de schilderijententoonstelling?’
Constantijn knikt wat verstrooid. Ze ziet dat zijn gedacht elders zitten.
‘Wist jij dat Mark Rothko zelfmoord heeft gepleegd?’
‘Wie?’ vraagt ze verbaasd.
‘Je kent Rothko toch wel Belle Jour, hij is wereldberoemd.Ik heb nooit begrepen waarom hij dat heeft gedaan.’
Ze nipt aan haar koffie die ze zelf maar heeft ingeschonken.
‘Waarom begrijp je dat niet Constantijn?’
Hij lijkt na te denken.
‘Ik weet niet, hij was wereldberoemd, dus hoe kan je dan ongelukkig zijn?’

Ze zucht. Ze hadden dit gesprek al zo vaak gevoerd, het leek bijna een cliché.
‘Ja dat is vreemd Constantijn, waar ben je nu mee bezig?’
Opeens ziet ze dat zijn gezicht opklaart.
‘Ik zal mijn laatste paintbrush pakken.’
Hij pakt een stoel, gaat er op staan en haalt het werk dat op een kast lag naar beneden.
‘Kijk! Dit is de heks Bába Jága.’
Aandachtig kijkt ze naar zijn laatste paintbrush.
Een angstaanjagende heks met een rode puntmuts, lange, gekleurde neus en een hele grote mond. Ze houdt een gele bezem in haar hand.
‘Het spreekt me wel aan’, zegt ze snel, ‘maar ik blijf vinden dat je nog steeds de animator bent.’
Hij fronst zijn wenkbrauwen. ‘Hoezo?’
Ze neemt een slok koffie. Waarom zegt ze dat nou weer?
‘Er zit veel beweging in het werk, en daar is eigenlijk niets verkeerds aan, zo werk jij nou eenmaal.’
‘Dus jij wilt beweren dat dit niet goed genoeg is?’
Ze sluit haar ogen.
‘Ga je mee een hapje eten?’
Constantijn krijgt een fonkeling in zijn ogen.
‘Nou zeg dan wat je er echt van vindt.’
Dan voelt ze dat ze ongeduldig wordt.
‘Constantijn, ik ben moe, nu niet. Ik moet Saskia om 4 uur gaan halen, zullen we iets leuks gaan doen?’
‘Iets leuks,’ herhaalt hij een beetje vinnig. en dat is….?
Ze staat op. ‘Kom, we gaan even weg,  klein hapje eten, even onder de mensen, het zal je goed doen.’
Hij schenkt een tweede glas wijn in.
‘Mensen!’ onderbreekt hij haar fel. ‘Mensen bestaan niet!’
Hij neemt een slok wijn.
‘Vertel mij iets over mensen!’
‘Constantijn nu ga ik iets vervelends tegen je zeggen, jij discussieert niet, jij consumeert.’

Ze staat op en loopt langzaam naar de deur.
‘Ik ga nu weg,’ is het enige dat hij nog hoort.
‘Ik laat je even alleen met je heks!’

Ik zie haar lopen. Snel en duidelijk met een doel. Ze draagt een blauwe rok, roze schoenen met hoge hakken, die haar doen wankelen en haar benen zitten vol spataders. Ze rookt. Waar zou die heengaan, dacht ik toen. Hoe zullen we haar noemen? Hm Belle de Jour?
In eerste instantie vind ik dit niet bij haar passen maar toch is het de eerste naam die me te binnen schiet. Ze heeft iets die vrouw, al is het alleen al door haar uiterlijke vertoon en dat doelbewuste in haar. En dan weet ik waarom. Ze heeft een afspraak met haar minnaar. Haar kinderen zijn bij de oppas, man werkt hard en zij heeft de hele middag voor zichzelf.

Constantijn is druk bezig met sjablonen uitsnijden als ze binnenkomt. Hij ziet dat ze lichtelijk geïrriteerd is aan haar blik die ze over het atelier werpt. Overal liggen flessen wijn, gebruikte sjablonen, kranten, boeken, een chaos kortom.
Hij geeft haar een haastige kus.
‘Heb je al iets gegeten?’ vraagt ze.
Hij schudt zijn hoofd.
‘Eerst dit even afmaken,’ mompelt hij, maar ga zitten.’
Hij staat op en pakt een glas.
‘Jij zeker niet,’ zegt hij zonder zich om te draaien.
Ze zegt niets want ze weet dat het niet helpt.
‘Ben je nog steeds bezig met het werken aan de schilderijententoonstelling?’
Constantijn knikt wat verstrooid. Ze ziet dat zijn gedacht elders zitten.
‘Wist jij dat Mark Rothko zelfmoord heeft gepleegd?’
‘Wie?’ vraagt ze verbaasd.
‘Je kent Rothko toch wel Belle Jour, hij is wereldberoemd.Ik heb nooit begrepen waarom hij dat heeft gedaan.’
Ze nipt aan haar koffie die ze zelf maar heeft ingeschonken.
‘Waarom begrijp je dat niet Constantijn?’
Hij lijkt na te denken.
‘Ik weet niet, hij was wereldberoemd, dus hoe kan je dan ongelukkig zijn?’

Ze zucht. Ze hadden dit gesprek al zo vaak gevoerd, het leek bijna een cliché.
‘Ja dat is vreemd Constantijn, waar ben je nu mee bezig?’
Opeens ziet ze dat zijn gezicht opklaart.
‘Ik zal mijn laatste paintbrush pakken.’
Hij pakt een stoel, gaat er op staan en haalt het werk dat op een kast lag naar beneden.
‘Kijk! Dit is de heks Bába Jága.’
Aandachtig kijkt ze naar zijn laatste paintbrush.
Een angstaanjagende heks met een rode puntmuts, lange, gekleurde neus en een hele grote mond. Ze houdt een gele bezem in haar hand.
‘Het spreekt me wel aan’, zegt ze snel, ‘maar ik blijf vinden dat je nog steeds de animator bent.’
Hij fronst zijn wenkbrauwen. ‘Hoezo?’
Ze neemt een slok koffie. Waarom zegt ze dat nou weer?
‘Er zit veel beweging in het werk, en daar is eigenlijk niets verkeerds aan, zo werk jij nou eenmaal.’
‘Dus jij wilt beweren dat dit niet goed genoeg is?’
Ze sluit haar ogen.
‘Ga je mee een hapje eten?’
Constantijn krijgt een fonkeling in zijn ogen.
‘Nou zeg dan wat je er echt van vindt.’
Dan voelt ze dat ze ongeduldig wordt.
‘Constantijn, ik ben moe, nu niet. Ik moet Saskia om 4 uur gaan halen, zullen we iets leuks gaan doen?’
‘Iets leuks,’ herhaalt hij een beetje vinnig. en dat is….?
Ze staat op. ‘Kom, we gaan even weg,  klein hapje eten, even onder de mensen, het zal je goed doen.’
Hij schenkt een tweede glas wijn in.
‘Mensen!’ onderbreekt hij haar fel. ‘Mensen bestaan niet!’
Hij neemt een slok wijn.
‘Vertel mij iets over mensen!’
‘Constantijn nu ga ik iets vervelends tegen je zeggen, jij discussieert niet, jij consumeert.’

Ze staat op en loopt langzaam naar de deur.
‘Ik ga nu weg,’ is het enige dat hij nog hoort.
‘Ik laat je even alleen met je heks!’

Ik zie haar lopen. Snel en duidelijk met een doel. Ze draagt een blauwe rok, roze schoenen met hoge hakken, die haar doen wankelen en haar benen zitten vol spataders. Ze rookt. Waar zou die heengaan, dacht ik toen. Hoe zullen we haar noemen? Hm Belle de Jour?
In eerste instantie vind ik dit niet bij haar passen maar toch is het de eerste naam die me te binnen schiet. Ze heeft iets die vrouw, al is het alleen al door haar uiterlijke vertoon en dat doelbewuste in haar. En dan weet ik waarom. Ze heeft een afspraak met haar minnaar. Haar kinderen zijn bij de oppas, man werkt hard en zij heeft de hele middag voor zichzelf.

Constantijn is druk bezig met sjablonen uitsnijden als ze binnenkomt. Hij ziet dat ze lichtelijk geïrriteerd is aan haar blik die ze over het atelier werpt. Overal liggen flessen wijn, gebruikte sjablonen, kranten, boeken, een chaos kortom.
Hij geeft haar een haastige kus.
‘Heb je al iets gegeten?’ vraagt ze.
Hij schudt zijn hoofd.
‘Eerst dit even afmaken,’ mompelt hij, maar ga zitten.’
Hij staat op en pakt een glas.
‘Jij zeker niet,’ zegt hij zonder zich om te draaien.
Ze zegt niets want ze weet dat het niet helpt.
‘Ben je nog steeds bezig met het werken aan de schilderijententoonstelling?’
Constantijn knikt wat verstrooid. Ze ziet dat zijn gedacht elders zitten.
‘Wist jij dat Mark Rothko zelfmoord heeft gepleegd?’
‘Wie?’ vraagt ze verbaasd.
‘Je kent Rothko toch wel Belle Jour, hij is wereldberoemd.Ik heb nooit begrepen waarom hij dat heeft gedaan.’
Ze nipt aan haar koffie die ze zelf maar heeft ingeschonken.
‘Waarom begrijp je dat niet Constantijn?’
Hij lijkt na te denken.
‘Ik weet niet, hij was wereldberoemd, dus hoe kan je dan ongelukkig zijn?’

Ze zucht. Ze hadden dit gesprek al zo vaak gevoerd, het leek bijna een cliché.
‘Ja dat is vreemd Constantijn, waar ben je nu mee bezig?’
Opeens ziet ze dat zijn gezicht opklaart.
‘Ik zal mijn laatste paintbrush pakken.’
Hij pakt een stoel, gaat er op staan en haalt het werk dat op een kast lag naar beneden.
‘Kijk! Dit is de heks Bába Jága.’
Aandachtig kijkt ze naar zijn laatste paintbrush.
Een angstaanjagende heks met een rode puntmuts, lange, gekleurde neus en een hele grote mond. Ze houdt een gele bezem in haar hand.
‘Het spreekt me wel aan’, zegt ze snel, ‘maar ik blijf vinden dat je nog steeds de animator bent.’
Hij fronst zijn wenkbrauwen. ‘Hoezo?’
Ze neemt een slok koffie. Waarom zegt ze dat nou weer?
‘Er zit veel beweging in het werk, en daar is eigenlijk niets verkeerds aan, zo werk jij nou eenmaal.’
‘Dus jij wilt beweren dat dit niet goed genoeg is?’
Ze sluit haar ogen.
‘Ga je mee een hapje eten?’
Constantijn krijgt een fonkeling in zijn ogen.
‘Nou zeg dan wat je er echt van vindt.’
Dan voelt ze dat ze ongeduldig wordt.
‘Constantijn, ik ben moe, nu niet. Ik moet Saskia om 4 uur gaan halen, zullen we iets leuks gaan doen?’
‘Iets leuks,’ herhaalt hij een beetje vinnig. en dat is….?
Ze staat op. ‘Kom, we gaan even weg,  klein hapje eten, even onder de mensen, het zal je goed doen.’
Hij schenkt een tweede glas wijn in.
‘Mensen!’ onderbreekt hij haar fel. ‘Mensen bestaan niet!’
Hij neemt een slok wijn.
‘Vertel mij iets over mensen!’
‘Constantijn nu ga ik iets vervelends tegen je zeggen, jij discussieert niet, jij consumeert.’

Ze staat op en loopt langzaam naar de deur.
‘Ik ga nu weg,’ is het enige dat hij nog hoort.
‘Ik laat je even alleen met je heks!’

Klik op Stem, bepaal het aantal sterren en klik op Waardeer.

Gebruikerswaardering: 3 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter inactiefSter inactief
 
RATING

3

STEMMEN

3

HITS

699

PRAKTIJKTEST

We testen in deze schrijfactiviteit een nieuwe mogelijkheid om te reageren op een artikel. Je kunt een waardering geven (hierboven) en/of een commentaar toevoegen (hieronder). Beiden mag maar is niet meer noodzakelijk. Voorlopig is het nog een praktijktest dus laat het ons weten als het niet helemaal goed gaat.

Commentaar:

Klik hier om jouw commentaar toe te voegen.
12.07.20
Feedback:
Aanvulling oude waardering.
Show more