SCHRIJFACTIVITEIT: BLOG

Een blog is in feite een persoonlijke webpagina met verhalen over het leven van de schrijver. In een blog vertel je iets aan de lezer waar hij/zij wat aan heeft. Heel vaak is dat iets informatiefs (hoe kun je het beste....) maar het kan ook inspirerend zijn (omgaan met je scheiding). In een persoonlijke blog draait het erg om de verteller die opschrijft wat hij of zij zelf allemaal meemaakt.
Maximaal 1000 woorden. 

Klik voor alle schrijfactiviteiten in het menu op SCHRIJFACTIVITEITEN.

acht, nee zeven

Publicatie: | Lien Busschaert
De zomer van 2019, dat was er me eentje. Die zomer ging ik op vakantie naar Kroatië, waar ik hard naar had uitgekeken. Maar zoals je al kan verwachten, is die vakantie niet helemaal gelopen zoals hij moest zijn. 
Ten eerste belande mijn papa in het ziekenhuis.
Daarnaast bleek mijn broer een besmettelijke ziekte te hebben.
En als dat nog niet genoeg was, was ik in het water uitgeschoven en op een scherpe steen gevallen, waardoor er een snede van mijn duim tot pols was ontstaan.
Dat alleen al zorgde ervoor dat onze vakantie in het honderd liep. Papa moest gerepatrieerd worden, maar er mocht maar één persoon met hem mee op het vliegtuig. Daarom vloog mijn moeder met hem mee, maar bleven ik en mijn broer bij de auto achter. Onze grootvader haalde ons toen op en zo kwamen we uiteindelijk terug aan in België. Een hektische vakantie dus, maar dat alles is niet het enige wat toen gebeurd is.
Bij ons huisje in Kroatië hadden we een zwembad. Aangezien het warm was, zwom ik daar dagelijks in. Op de bodem zag ik altijd kleine donkere bolletjes. Toen ik in het water dook, zag ik dat het mini schorpioentjes waren. Mijn moeder wilde me eerst niet geloven, maar toen lukte het me om hen van de bodem te scheppen en waren het wel degelijk schorpioentjes. Iedere dag vond ik een of twee verdronken schorpioentjes in het water. Die legde ik dan te drogen om later mee naar huis te nemen.
Nu, ik kwam dus met mijn grootvader aan bij het huis en we laadden de spullen uit. Ik had mijn doosje met schorpioentjes vast en wilde die op mijn kast zetten. Ik opende het doosje en pakte ze vast. Een voor een legde ik ze neer. Het waren acht schoprioentjes, nog mooi intact. Ik stopte het doosje weg en wilde naar beneden gaan. Toch keek ik nog een keer om mijn schouder. Acht, nee zeven schorpioentjes. Ik moest me wel misteld hebben. Ik ging naar beneden, waar mijn grootvader een glas water dronk.
'En, hoeveel schorpioentjes heb je gevangen?' vroeg hij toen.
'Ik dacht eerst acht, maar toen ik terugkeek zag ik er maar zeven', antwoordde ik.
Alsof het getimed was, liep er een bruin schorpioentje de keuken binnen. Ik slaakte een kreet en grootvader stampte de schorpioen met zijn schoen dood. Vlug zei hij dat ik de andere schorpioenen in een doekje moest steken en dat deed ik. We doodden de rest van de diertjes en stopten hen diep in de vuilbak. 
Hoe die schorpioenen nog konden leven, weet ik niet. Het was een belevenis om nooit te vergeten. Maar dus hier een tip... Neem nooit verdronken schorpioenen mee naar huis.

Enthousiast over deze inzending? Deel je enthousiasme op sociale media m.b.v. onderstaande buttons.

Reacties:

Iedere bezoeker kan een reactie geven! Schrijvers stellen je tips en opmerkingen op prijs. Wil je automatisch een bericht ontvangen bij een reactie? Klik op de + boven de reacties.

Ook gratis meedoen aan een schrijfactiviteit? We publiceren je inzending voor minimaal 12 maanden. Meedoen is mogelijk door in te loggen en dan bovenin de pagina op de rode balk te klikken. Nog geen lid? Aanmelden is gratis.