Loading...
Blog
Een blog is een online plek waar je onder eigen controle content kunt publiceren en waar je een bepaalde groep mensen mee aanspreekt. Hieronder zijn de laatste blogs te vinden. Selectie op schrijver is mogelijk. Wij en anderen zijn erg benieuwd naar jouw blog. Om een blog toe te voegen is het noodzakelijk eerst in te loggen
Blog
Leden van Schrijverspunt kunnen maximaal 4 schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Door eerst in te loggen (registreren is gratis) verschijnt er bij elk artikel een button om de schrijver van dat betreffende artikel te nomineren. Zo kun je dus ook de schrijver van dit artikel nomineren,

Blogs

Scheuringen tussen werelden

Waar Tolkien zich beperkt tot één fantasywereld, Midden-Aarde, kent Raymond Feist er twee: Midkemia en Kelewan. Deze staan met elkaar in verbinding via scheuringen waar je doorheen kunt glippen. Een scheuring zit in het weefsel rond de werelden die ruimtelijk gescheiden zijn, ze kan dan ook beschouwd worden als een scheuring in de ruimte.

Een scheuring of een poort of een kast of een deur waardoorheen je kunt glippen naar een andere wereld is heel gewoon in de fantasy. Gebruikelijk is, dat je door de poort gaat en terecht komt in een fictieve wereld, waarbij de wereld voor de poort beschouwd wordt als de echte wereld, de werkelijkheid. Dat is nogal vreemd want die echte wereld kan door de een opgevat worden als de echte wereld en door een ander als een onechte, afhankelijk aan welke kant van de poort je staat. Het is maar goed dat de fantasy zich niet bekommert om echte en onechte werelden. Zou ze dat wel doen, dan zou ze op filosofie gaan lijken en dat zou als een blamage opgevat kunnen worden.

Scheuringen tref je ook aan in de werkelijkheid, bijvoorbeeld bij religies.  De geschiedenis zit er vol van net zoals de fantasy. De bekendste scheuring is wel die tussen goed en kwaad die als een magische betovering opduikt wanneer een slang Eva verleidt om Adam van de appel van de boom van de kennis van goed en kwaad te laten eten in het Paradijs. Ik heb daar wel eens plaatjes van gezien. Eva is daar naakt met uitzondering van een vijgenblad en ik weet haast wel zeker dat die verleiding niet ging om een appel maar om iets anders.

Wat bij Feist zo mooi is, Kelewan lijkt op Japan en Midkemia op het middeleeuwse Europa. Goede fantasyschrijvers letten altijd op de entourage rond hun personages en een belangrijk deel daarvan is het landschap uiteraard met inbegrip van de kastelen. Wat ik zo mooi vond van de Gouw bij Tolkien was dat het op Devon leek, een rustieke Engelse regio.

Ik zou weleens een fantasyverhaal willen lezen van zo’n vijftig pagina’s maar de vraag is of dat kan. Er zijn pagina’s nodig voor de hoofdpersonen, de entourage en vooral ook om de vraag waar het verhaal over gaat. Natuurlijk gaat het over goed en kwaad maar voordat deze abstracties in concrete zaken zijn veranderd ben je al een aantal pagina’s verder.

Een uitzondering hierop zijn de verhalen van Edgar Allen Poe en Lovecraft. Ik vermoed dat het te maken heeft met het genre waarvoor zij tekenen, dat is horror en niet fantasy. Hun verhalen gaan niet over goed en kwaad maar over kwaad. Daar kun je geen lang verhaal over schrijven zonder tot suïcidale gedachten te komen. Ze houden het dan ook kort.

Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 65
Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief