Loading...
Blog
Een blog is een online plek waar je onder eigen controle content kunt publiceren en waar je een bepaalde groep mensen mee aanspreekt. Hieronder zijn de laatste blogs te vinden. Selectie op schrijver is mogelijk. Wij en anderen zijn erg benieuwd naar jouw blog. Om een blog toe te voegen is het noodzakelijk eerst in te loggen
Blog
Leden van Schrijverspunt kunnen maximaal 4 schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Door eerst in te loggen (registreren is gratis) verschijnt er bij elk artikel een button om de schrijver van dat betreffende artikel te nomineren. Zo kun je dus ook de schrijver van dit artikel nomineren,

Blogs

Over(denk)gang

De overgang is voor veel vrouwen een fase in hun leven waarin ze ´oud zeer´ verwerken of terug denken en begrip kunnen vormen voor bepaalde gebeurtenissen. Ook is het die fase waarin je, je huidige leven onder de loep neemt. Gevoelens en emoties zijn ‘heightened’ en komen dubbel zo hard binnen. Ik moet zeggen dat ik dit zelf geregeld, in meer of mindere mate, ervaar. Ik denk met name veel terug aan mijn moeder. Een krachtige, liefdevolle en zorgzame vrouw, die eerlijkheidshalve ook niet altijd even makkelijk was.Tja, denk je nu, iedereen heeft zijn haken en ogen, en dat klopt. Dat neemt niet weg dat ik, nu ik zelf in de overgang ben, dit soort dingen van vroeger de revue laat passeren.

Mijn moeder heeft Alzheimer, een vreselijke slopende ziekte, die haar tot op het bot veranderd heeft naar een afhankelijk en onzeker hoopje mens. Een schim van de vrouw die ze ooit was. Ondanks het verdriet, de onmacht, het gevoel van intens medelijden en de boosheid die dit met zich meebrengt, ben ik ook dankbaar voor deze fase. Dankbaar voor het ontzettende lieve en schattige moedertje wat zich ontpopt heeft tijdens haar ziekte. Toch is er ook iets wat mij daarin bezig houdt. Is dit nu mijn echte moeder of was het die totaal andere vrouw? Is dit haar ware karakter en is mijn moeder nooit echt zichzelf geweest? Of is dit een mengelmoesje van de vrouw van vroeger? Ik breek er mijn hoofd soms over. Gek genoeg voel ik ook een vorm van schuld. Schuld omdat deze moeder veel zachter en opener is dan de moeder van vroeger en ik haar ontzettend lief vind. Deze moeder kroelt vaak en zegt regelmatig dat ze van mij houdt. Deze moeder wil lichamelijk contact. In het begin wist ik niet goed hoe ik daarmee om moest gaan, wanneer ze mij beetpakte en zo vol overgave kroelde of de liefde verklaarde. Ook mijn vader ontkomt niet aan haar kroelmomentjes en het is zowel schattig als schrijnend om te zien dat mijn vader zich soms ook niet goed raad weet met de situatie, maar er toch ook weer zichtbaar van geniet. Wat zegt dit eigenlijk over mijn mama? 

Een probleem, levensvragen of iets belangrijks met haar delen, gaat niet meer.    Ik mis dat heel erg. Vroeger kon ik zo kwaad op haar worden wanneer ze mij weer eens de les las of tegen mij aan liep te zeuren. Nu zou ik er alles voor doen dat ze mij weer eens op mijn vingers tikt. Dat ik haar dan, net als vroeger, weer eens de volle laag kan geven omdat ze in mijn ogen bemoeiziek is. Of dat ik haar om raad kan vragen, hoe zij dat nu vroeger deed. Maar ook dat gaat niet meer. Ik kan alleen nog eenvoudige en open vragen stellen waar zij ‘ja, nee of weet ik niet’ op kan antwoorden. Wanneer je haar iets vraagt, waar ze geen antwoord op kan geven omdat ze het niet meer weet, zie je het ongemak en de angst in haar ogen. Angst omdat ze bang is dat je verder vraagt en ongemak omdat ze zichzelf in deze vergevorderde fase nog steeds schaamt en verzet. Wat erg is dat toch. Het verzet wordt wel steeds minder, wat maar weer bewijst hoe slecht het met haar gesteld is. Ze weet niet meer hoeveel kinderen of kleinkinderen ze heeft, ze vergeet onze namen en laatst was ze verbaasd toen ze hoorde dat ik getrouwd was.

Mijn verhalenbundel zwerft door het huis en ze bladert het geregeld door. ‘Wat een leuk boek,’ zegt ze dan. De foto van mij die prijkt op de achterflap, zegt haar niets. Wat hartverscheurend en verdrietig dat ze dit niet meer bewust meemaakt, dat haar dochter een boek geschreven heeft. Wat zou ze trots zijn geweest.      Het maakt dat ik mij soms eenzaam voel en het gevoel van onmacht en onrechtvaardigheid mij bij de strot grijpt. Hoe wrang is het, dat je iemand zo ontzettend mist, terwijl ze er fysiek nog is. Al mijmerend denk ik vaak hoe alles is gelopen en kom dan tot de conclusie dat het best een rommeltje is in mijn huidige leven. Ik heb twee zussen, waarvan één met down, de andere aan de andere kant van de wereld woont, een moeder met Alzheimer en een vader die er grotendeels alleen voorstaat omdat ik niet echt naast de deur woon.

Het zijn keiharde feiten die ik nu overdenk en maken dat ik soms zou willen gillen van onmacht en frustratie. Ondanks dit alles, voel ik mij gezegend dat ik schrijf, het is mijn uitlaatklep. Mijn baken in een woelige zee van emoties, die mij houvast geeft. Wanneer gedachten of emoties mij teveel worden, klim ik in mijn toetsenbord en rammel erop los. Erover praten vind ik moeilijker omdat woorden soms de lading niet dekken, erover schrijven gaat mij beter af en woorden vloeien uit mijn handen. Het werkt zo helend en wanneer ik het stukje na een paar dagen terug lees, zie ik alles zoveel helderder.

Ik schrijf, begrijp en verwerk, waardoor ik ondanks alles groei en bloei.

Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 80

Gebruikerswaardering: 4 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter inactief