BLOGS

Een blog is een online plek waar je onder eigen controle content kunt publiceren en waar je een bepaalde groep mensen mee aanspreekt. Hieronder zijn de laatste blogs te vinden. Selectie op schrijver is mogelijk. Wij en anderen zijn erg benieuwd naar jouw blog. Om een blog toe te voegen is het noodzakelijk om eerst in te loggen
1 januari 2019

Ik wilde het niet meemaken, wilde me het liefst verstoppen voor die ellendige avond en de wisseling van het jaar. Ik kon alleen maar denken aan Suzette en mijn moedertje, die ik allebei op zo’n wrede wijze verloren had. Hoe ik vorig jaar nog op oudejaarsdag gezellig zat te gourmetten bij Suzette, nog onwetend van alle drama’s die ons al zo spoedig te wachten stonden.
We lachten, hadden zoveel plezier en genoten van alle lekkernijen.
Ik weet nog hoe we al volgepropt zaten met al dat heerlijke eten, toen Suzette voorstelde nog een coupe ijs te nemen. Ik sloeg het af, kon al niet meer, maar nog zie ik haar smikkelen van die enorme bol ijs met een likeurtje er doorheen en een toet slagroom van heb ik jou daar, steeds maar genietend tegen mij mompelend ‘je weet niet wat je mist’! Ze was een echte smulpaap en gelukkig maar, want al zo gauw zou ze niet meer in staat zijn om te eten en te drinken of alleen maar te slikken. Haar enige beetje verlichting zou toen alleen nog het bevochtigen van haar lippen zijn met een wattenstokje
En nu, Gelukkig Nieuwjaar, ik kan het niet eens meer uitspreken.
Kerstmis en oudejaarsavond, het zal nooit meer worden als voorheen.
Nog voor 23.00 uur ben ik mijn bed ingeslopen, ik wilde de jaarwisseling niet meemaken, wilde me ergens verstoppen voor de wereld, maar mijn enige schuilplaats was onder mijn dekbed.. Ik wilde slapen, alles wegslapen, niet meer denken, niet meer malen, maar die enorme knallen hielden me uit mijn zo gewenste slaap en een steeds repeterende film over mijn moedertje en Suzette op hun zware ziekbed bleven zich maar voor mij afspelen. Ik wilde mij de leuke tijden met ze herinneren, maar steeds weer drongen die verschrikkelijke beelden zich aan mij op.
Mijn moedertje was gelukkig nog in onze liefdevolle armen gestorven, maar Suzette, Suzette was zo alleen ingeslapen, net een uurtje nadat ik vertrokken was voor mijn bestraling en haar man even een kopje koffie voor zichzelf aan het inschenken was. Ik had haar beloofd zo snel mogelijk terug te komen, maar ze had de kracht al niet meer om op me te wachten.
Ik had haar zo graag in mijn armen willen laten inslapen, haar kunnen toefluisteren dat alles goed was, dat ze niet bang hoefde te zijn en dat ze een uniek, warm en liefdevol mens was geweest en ik had haar nog willen bedanken voor de liefste zus ter wereld voor mij te hebben willen zijn.
Aan haar ziekbed, ja, ik heb haar zo vaak gezegd wat ze voor mij betekende, hoeveel ik van haar hield en hoe waardevol ze voor me was, maar toch vraag je je steeds weer af of je wel alles genoeg gezegd hebt en of je alles wel voor haar gedaan hebt wat mogelijk was.

Mijn gevecht alleen tegen die afschuwelijke ziekte, die mij al het dierbare reeds zo wreed ontnomen heeft, vind ik zo zwaar en ik vraag me af wat eigenlijk nog genoeg waardevol is om ervoor te gaan.
Al die verschrikkelijke behandelingen waar je zo doodziek van bent en dan steeds weer die spanning waarmee je te dealen hebt in afwachting van …
1 januari 2019, een heel nieuw jaar zonder de mensen waar je zoveel van hield, die je elke dag weer zo ontzettend mist en het vooruitzicht van durende onwetendheid hoe het verder met je zal gaan, ik zie er zo erg tegenop.
In februari zal ik weer een oproep krijgen voor scans en mijn longarts, want de bestralingen werken nu nog wat weekjes door en tot dan wil ik even bevrijd zijn van al dat medische gedoe.

Ik kon het niet opbrengen om dit jaar kerstkaarten te schrijven en te versturen en ik kon het ook niet opbrengen iedereen de beste wensen te wensen en dat spijt me. Maar ik hoop en wens dat binnen korte tijd die vreselijke ziekte kanker te genezen zal zijn en dat die niet meer in staat zal zijn nog nieuwe slachtoffers te maken. En ik wens ook dat deze wereld een betere wereld mag worden, waarin mensen zich ervan bewust zullen zijn hoe kort het leven is, te kort om dood en verderf te zaaien, te kort om alleen bezig te zijn met de hunkering naar je alleen maar te verrijken met enkel materie en dat ten koste te bereiken van alles en iedereen.
En ik hoop van harte, dat al die lieve mensen die ik nu nog om mij heen heb, bovenal gezond mogen blijven en zullen genieten van elke dag die ze gegeven is.
Voor nu heb ik niet veel meer te vertellen.
Ik kijk naar buiten en het is nevelig en somber en doodstil en zo voelt heel mijn binnenste zich eigenlijk ook.

https://eleonoratwin.blogspot.com
Dit artikel delen?
Pin It

Graag je mening

Dit artikel is passend in deze rubriek - 1 stemmen
10
Dit artikel handhaven (tzt NIET verwijderen)? - 0 stemmen
00
%

Elk kwartaal verwijderen we een aantal artikelen. HELP ONS MET KIEZEN. Je kunt ons helpen door je mening te geven. Zo heb je invloed op de inhoud van Schrijverspunt.Je kunt ook een reactie geven.

Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief
 
Teksten en afbeeldingen van deze website mogen alleen met schriftelijke toestemming gebruikt worden. © Schrijverspunt 2019
https://www.lekkerboek.nl/sitemap