Auteur in de Spotlight

In deze rubriek krijgen auteurs de mogelijkheid om zichzelf voor te stellen. Een korte biografie, een welkomsttekst, etc. Voor de lezer een leuke (eerste) kennismaking. Wil je ook als auteur in de spotlight? Log dan eerst in svp en klik dan hierboven op de mogelijkheid om een artikel toe te voegen.

Waarschuwing

JFolder: :map: Pad is geen map. Pad: /home/deb112713/domains/schrijverspunt.nl/public_html/cache/mod_menu

jeanloeckxWeet u, dat schrijven is eigenlijk zo gekomen. Ik ben zoals iedereen wel een beetje gewoon van soms tegen muren te praten, tegen straat- en wandtegels binnensmonds te keuvelen hard tegen hard tot blauwe steen - een beetje plechtiger tegen marmer, bas-reliëfs nog wat dieper te bevragen,

en beeldhouwwerken gladweg naar de mond te praten.

En ik verwacht zoals de meesten nooit echt een antwoord, begrip,
of instemmend geknik terug , laat staan wedervragen.

Enfin, ik ben normaal.

Maar soms gebeurt het dat ik schreeuw en
aanklop tegen de muren of grenzen van de wereld zelf

- dat heeft iedereen wel eens.

Bij velen kaatst er dan een echo weer,

of een gevoel van leegte en onmacht

- en er groeit eelt op de plek van aanraking.

Maar bij mij komt er met de regelmaat van wanhoop een wijdere stilte terug,

een soort tegengolf, van een vreemde deinende gewichtloosheid vergezeld.

En zo begint het, dat gevoel, zo dompelt het je geheel onder,

zo tuimel je er in, in
die tegenravijn - die geen geloof maar eerder een tegenkloof is.

Zo stort je in dat schrijven terwijl een tegenruimte zich in jou stort.

Dat is al sinds 2 februari 1974 zo, weet je,

toen ik alvermoedend en nietsverwuivend over een wereldnaad of "O!"-meridiaan moet gestruikeld zijn.

Ik heb ondertussen natuurlijk gaandeweg geleerd – met vallen en diepervallen -

van tegen de muren te
praten en te argumenteren zoals men dat tegen sterrenhemelen doet

– dat is akoestischer en dat vermoeit minder de nekspieren.

Al weet ik natuurlijk wel dat muren alleen maar oren hebben - in het beste geval,

en dat sterrenhemelen ja-twinkelen om niets – of om alles,

en dat de maan om onze vragen heel soms een beetje "misschien" glimt

of een zeldzame keer "waarschijnlijk".

De muren van de werkelijkheid klinken bovendien ontmoedigend hol

als je er met je pen tegenaankrast.

Doch heb geen bang, binnen de werkelijkheid en buiten de liefde

maak ik me echt zo weinig mogelijk illusies.

Maar elk jaareinde wens ik de anderen en mezelf toch stilzwijgend maar des te
jovialer een Parabolisch Kerstmis en een Elliptisch Nieuwjaar toe.

Dit artikel delen?

Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief
 
Teksten en afbeeldingen van deze website mogen alleen met schriftelijke toestemming gebruikt worden. © Schrijverspunt 2019
https://www.lekkerboek.nl/sitemap