Auteur in de Spotlight

In deze rubriek krijgen auteurs de mogelijkheid om zichzelf voor te stellen. Een korte biografie, een welkomsttekst, etc. Voor de lezer een leuke (eerste) kennismaking. Wil je ook als auteur in de spotlight? Log dan eerst in svp en klik dan hierboven op de mogelijkheid om een artikel toe te voegen.

avatar102 f064c317f7cd645e40ce4d2d3f8757f6

Ik heb altijd een boek willen schrijven. Uit liefde voor de Nederlandse taal en om te bewijzen dat ik het kan.’ Deze zinnen vind je terug in mijn debuutroman ‘Het kind of de cameraman’. Een boek dat ontstond,  na het overlijden van mijn jongste broer. Ik kon zijn plotselinge dood niet verwerken en balanceerde op de rand van een depressie. Een bewezen voedingsbodem voor kunst, als je het cliché mag geloven. Ik geloofde het en begon te schrijven. Zelftherapie om te onsnappen aan een zuigend zwart gat en om Wim -mijn broer en zielsverwant- voort te laten leven.

Tijdens het schrijven raakte ik van het pad af. Gestuurd door een onzichtbare hand, werd ik een andere richting in gedwongen. Nadenkend over mijn broer en onze jeugd ontdekte ik verbanden, die eerder verborgen waren gebleven. De oorzaken en gevolgen, die mijn levensloop bepaald hebben. De nasleep van de Tweede Wereldoorlog, onverwerkt verdriet, onrecht, onderdrukte emoties, maar ook mijn ankers: mijn gezin, romantiek, humor en een avontuurlijke jeugd. Al schrijvend, borrelden fragmentjes van het verleden naar de oppervlakte en ontstond een autobiografische roman. Mijn verhaal.

Nadat ik mijn diepste emoties verwoord had, sloeg de uitputting toe en heb ik lange tijd afstand genomen van het boek. Ik voelde me geestelijk leeggezogen en moest herstellen. Maanden van contemplatie gingen voorbij. De ergste pijn ebde langzaam weg, de depressie werd afgewend.

Ik kon weer relativeren en maakte daarmee de weg vrij voor grappige en aandoenlijke herinneringen uit mijn kinderjaren. Vooral het puberen in de jaren zestig bleek een onuitputtelijke bron. De recente jaren waren moeilijker onder woorden te brengen, maar een flinke dosis cynische humor sleepte me er doorheen. Tot slot kreeg onze Chinese dochter een ereplaatsje. Het geschiedenisboekje dat ik voor haar had willen schrijven, paste naadloos.

Na lang wikken en wegen, besloot ik het boek uit te laten geven. Een lange weg, voorafgegaan door proeflezers, die politiek correct commentaar leverden –zoals vrienden dat doen-  en perioden van grote twijfel, waarin ik me afvroeg wat mijn motivatie eigenlijk was. Ging het om het delen van ervaringen, om het verdunnen van verdriet, of was het ijdelheid? Het antwoord is niet gekomen, waarschijnlijk omdat het te complex is, of zo eenvoudig dat ik er overheen kijk. Als de lezer de titel en de omslag kan verklaren ben ik tevreden.

In de laatste fase, toen de manuscripten geprint moesten worden om naar uitgevers te sturen, heb ik een aantal essentiële passages rigoreus aangepast. De aanleiding was een boekrecensie in de krant met het zinnetje: ‘…lezenswaardig, omdat de auteur geen moment sentimenteel wordt.’

De man schreef over kanker verdomme en moest vooral niet sentimenteel gaan doen. De nuance in het woord ging volledig aan mij voorbij. Woedend was ik. Vooral op mezelf. Plotseling was daar het besef, dat ik niets geleerd had van de confrontatie met mijn geschiedenis. Mijn echte gevoelens zaten nog steeds verstopt onder een sausje van cynische grappen. Onbewust had ik me laten verleiden tot lezenswaardigheid, bang om voor sentimenteel versleten te worden, of erger: om te worden gekwetst.

Cynische humor is een pijnbestrijder, die veelvuldig wordt toegediend door cabaretiers. Een drug, die tijdelijk verdooft zonder aan de genezing bij te dragen. Hilarisch in een zaal vol gelijkgestemden,  maar niet passend in het verhaal dat ik kwijt moest. Een hartekreet van onvervalste emoties en onvoorwaardelijke eerlijkheid wilde ik op papier achterlaten. Er bleek lef voor nodig om ze op te schrijven, maar ook vertrouwen. Vertrouwen in de empathie van de lezer. Er gingen weken van herschrijven overheen en daarna weken van herlezen en verbeteren. Het bittere kruid werd gewied en alleen de oprechte humor gespaard. De onzichtbare hand van Wim had net op tijd ingegrepen.

Na ‘Het kind of de cameraman’ (december 2008) begon ik aan een nieuwe levensfase, die hopelijk binnenkort bekroond wordt met ‘Dagboek van een dromer’. Een feel-good roman over vriendschap en geheimen. In elk opzicht onvergelijkbaar met mijn debuut. Het verschil tussen moeten- en mogen schrijven. Ik heb er met heel veel plezier aan gewerkt. Of het ooit uitgegeven wordt? Ik hoop het.

De ik-figuur in dit stukje heet Bastiaan Jan Buitendijk. Hij werd in 1951 geboren in Rotterdam en maakte carrière in marketing bij een multinational. Zijn belangstelling voor de Oosterse cultuur en zijn geloof in karma worden belichaamd door zijn Indische liefde en een Chinese dochter. Een aantal hobbies staat op een laag pitje, maar voor schrijven en filmen wordt tijd vrijgemaakt. De klassieke race auto in zijn garage krijgt helaas veel te weinig aandacht.

BJ  is een dromer, die zijn dromen waar wil maken. Zijn levensmotto: ‘De weg naar het geluk bestaat niet. De weg ìs het geluk.’

Bastiaan Jan Buitendijk ©

www.digitaleroman.nl

 

 

Dit artikel delen?

Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief
 
Teksten en afbeeldingen van deze website mogen alleen met schriftelijke toestemming gebruikt worden. © Schrijverspunt 2019
https://www.lekkerboek.nl/sitemap