Auteur in de Spotlight

In deze rubriek krijgen auteurs de mogelijkheid om zichzelf voor te stellen. Een korte biografie, een welkomsttekst, etc. Voor de lezer een leuke (eerste) kennismaking. Wil je ook als auteur in de spotlight? Log dan eerst in svp en klik dan hierboven op de mogelijkheid om een artikel toe te voegen.

100 4e1ad605d6774
Wie schrijft, die blijft?
Als kind wist ik al wat ik wilde worden. Schrijver! Wat ik daar precies bij dacht, is verdwenen in een wirwar aan herinneringen.
Wel weet ik nog goed de dag waarop mijn ouders naar de begrafenis van mijn overgrootmoeder gingen. Als zesjarige mocht ik niet mee. Dat hoorde niet… in die tijd.
De kinderloze tante bij wie ik die dag mocht spelen, was verbaasd over mijn gedrag. Want ik ging niet springtouwen, bomen klimmen of verstoppertje spelen. Nee, mijn oog viel op dat fascinerende ding in de hoek van de kamer: een schrijfmachine.

Aan het einde van de dag ving ik een flard op van het gesprek in de gang tussen mijn ouders en tante.

“Ze voelde zich hier vast niet helemaal thuis,” zei tante. “Ze heeft de hele dag stilletjes in een hoekje gezeten.”

Wat was ik verbaasd. Had tante het echt niet begrepen? Ik had de dag van mijn leven. Ik had een boek geschreven!

Nu, decennia later, schrijf ik nog steeds. Het is allang niet meer zo vrijblijvend als een kinderverhaaltje op een rammelmachine tijdens een vrije middag. Nee, schrijven is nu werk. En wie schrijven tot beroep heeft gemaakt, krijgt onherroepelijk te maken met strakke deadlines en mini- of maximale woordenaantallen. Soms lastig, vooral de beperkte ruimte als je veel te vertellen hebt omdat je zo´n interessante interviewkandidaat tegenover je had. Maar tegelijkertijd een prachtige uitdaging, de kunst om zo´n verhaal toch kwijt te kunnen binnen de bestaande kaders. Kort, bondig, puntig, zijn daarbij de toverwoorden.

 Een nog leerzamer aspect van het schrijfvak vind ik het intermenselijk contact.

 In de loop der jaren hebben talloze mensen hun sporen nagelaten in mijn hoofd.

 Zoals de jongen met zijn body-builderslook en rammelende piercings, een van de voorvechters van het Animal Liberation Front (ALF), die wegens brandstichting in een proefdierenlaboratorium in de gevangenis zat, en zulke lieve, zachte ogen had. Zoals de 38 jaar jonge vrouw die bijna niet anders kon dan op bed liggen en wachten op de dood, maar nog zo verschrikkelijk aan het leven hing.

 En niet te vergeten de man, die een zware maagoperatie onderging en daarna met een gewichtsverlies van 80 kilo zichzelf tot de helft reduceerde maar dik won aan zelfvertrouwen.

 En zo zijn er nog veel meer. Mensen die mij allemaal, ieder op hun eigen wijze, het mooiste hebben gegeven wat een mens kan krijgen: levenservaring.

 Every face tells a story, als je maar wilt kijken. En luisteren.

 Dat geldt uiteraard voor de ´human interest´ verhalen die ik maak voor personeelsblad of jaarverslag. Maar zeker óók voor bedrijfsbrochures of zakelijke websites.

 Het aannemersbedrijf dat zulke solide huizen bouwt, maar het moeilijk vindt een tekstueel fundament te leggen voor een website. De autorijschoolhouder die perfect ieder straatje weet te keren, maar volledig de weg kwijt raakt bij het benadrukken van zijn sterke punten in een folder. Maar ook de softwareontwikkelaar, het bouwkundig adviesbureau, de loodgieter, de architect… stuk voor stuk professionals op hun vakgebied die mij de kans geven hun boodschap te vertalen in een technisch goed doortimmerde, waterdichte, creatieve tekst. En ik pak hem gretig met beide handen aan, de gelegenheid om te fungeren als doorgeefluik.

 Het gebeurt dat mensen soms, halverwege hun loopbaan, het spoor wat bijster raken. Zijn ze niet meer geïnspireerd en hebben ze behoefte aan een switch, een doorstart op een nieuwe weg. Alleen… in welke richting, dat weten ze niet goed.

 “Denk goed na wat je vroeger als kind graag wilde worden,” luidt het advies van beroepskeuzebureaus en jobcoaches in zulke situaties. Een goede tip, want als kind ben je nog vrij van vooroordelen en valse verwachtingen over economisch verantwoorde keuzes.

 Is het toeval dat ik, gevoelsmatig, de juiste weg ben ingeslagen? In het dagelijks leven raak ik namelijk nogal eens verdwaald zonder houvast aan de TomTom. Nee! De weg van woorden is het levenspad dat het beste bij me past. Een route die ik nog heel lang hoop te blijven volgen.

 © Linda van Pelt /Schrijverspunt

Dit artikel delen?

Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief
 
Teksten en afbeeldingen van deze website mogen alleen met schriftelijke toestemming gebruikt worden. © Schrijverspunt 2019
https://www.lekkerboek.nl/sitemap