55 woordenverhaal

Waarom een verhaal in exact 55 woorden (incl. titel)? Omdat de vorm ons dwingt te schrappen tot de essentie van wat we willen zeggen. “In der Beschränkung zeigt sich erst der Meister”, of anders gezegd, in weer een andere taal: “Less Is More.”

Meedoen?

Alleen fictie komt in aanmerking. Dus een echt, afgerond prozaverhaal, met een begin, een midden en het liefst een verrassend eind en met één of meerdere personages , moet in exact 55 woorden, inclusief de titel, worden verteld.

Ga s.v.p. naar het overzicht van deze schrijfactiviteit om ook jouw verhaal/gedicht toe te voegen.

285 Hits

Publicatie op:
Speurneus

Uit gewoonte doet ome Jan nooit de wc-deur op slot. Hij zit om onbeduidende redenen zonder licht.

Plotsklaps zwaait de deur open. Staat zijn zoon daar. Oh sorry, zegt die.

Jan:’ hallo, je weet toch dat ik hier zit?’

Zoonlief:’ ik kan toch niet ruiken dat hier iemand zit?’

Waarop Jan zegt:’ Niet? Bijzonder.’


&caption=www.schrijverspunt.nl" class="popup" onClick="ga('send', 'event', 'socialshare', 'click', 'facebook');"> facebook
  •   Het lukt niet, ik zie alleen maar zijn rug in de verte. ‘Rik! Rik!’, probeer ik boven het gejuich van het publiek uit te komen. Maar Rik lijkt nog verder weg, klaar voor actie, zijn ogen gericht op de fretten van zijn versleten Fender. En Jake heeft zijn microfoon van de standaard afgehaald. Hij rent de catwalk op die ver het publiek insteekt. Omdat ik niet aftel, dondert zijn stem over de mensenzee: ‘ONE, TWO, THREE, FOUR!’  ‘Ik heb dorst!’, roep ik naar niemand in het bijzonder. We zouden het moeten doen zoals wielrenners. Met een bidon aan onze instrumenten. Met een rietje.

    Toen we pukkelige jongens waren in een garage, droomden we na de bandrepetitie  over het Godendom.  Nu ben ik een God, maar ik wil maar één ding: drinken. In Godsnaam, drinken. Maar de massa wil show, hier, ergens in Europa, God weet waar,  in een stadion. We spelen onder de rook van een vliegveld. De landingslichten van de Jumbo’s voeren een surreëele dans op met het schijnsel van onze theaterlampen. Het is bijna volbracht, God zij geprezen. Sally, ik kom thuis. Je bent vandaag jarig, maar ik kreeg je niet aan de lijn. Misschien lag je wel in je bed, moed te verzamelen voor de dag. Je krijgt van mij een zwembad. Eigenlijk wil ik je liefde geven, maar een zwembad is makkelijker. Het leven doet mij ook pijn, Sally. Meer pijn dan ooit, omdat dit het is wat ik altijd al wilde, en dit het dus is. Daar neem ik pillen voor, poeders, injecties….Maar voor de dorst, voor de dorst moet ik even kunnen stoppen, even alles stilleggen en drinken. Dan herinner ik me dat er een halve liter Budweiser naast mijn basedrum staat, onaangeroerd. Mijn rechterhand bevindt zich maar veertig centimeter van het ingeblikte koude vocht af! Maar die heeft het druk met de snare te bedienen, met de toms, met de cimbalen….. Wacht even. Denk helder na, zegt een stem in mij. Heerlijk helder, kloekklinkend frisdrinkend…….zet alles eens op een rij. In Jupiter Explosion zit de solo van Rik. Je begeleidt hem dan alleen op je hihat. Met je voet! Dan kan je de Budweiser pakken,  het lipje verwijderen en het bier in één keer achterover gooien. Halleluja! Gered! Maar waar blijft die solo nou? Die had er al lang moeten zijn. Ik ga dood. Als ik nu geen vocht krijg droog ik uit als het waterschildpadje dat ik had toen ik kind was, en dat de buurjongen zou verzorgen toen ik op kamp ging met de YMCA. Maar de buurjongen durfde niet aan te bellen, bang als hij was voor mijn vader en moeder. Die altijd genoeg te drinken hadden. 

    Een schijnwerper met helwit licht kiest mijn snare als brandpunt. Mijn zweetdruppels vallen op het drumvel en spatten in een lichtgevende nevel uiteen. Ik moet het zweten stoppen, het vocht bij me houden!

    Ik concentreer me op de muziek, die slechts in flarden mijn oren binnenkomt, alsof ik er zelf geen onderdeel van uitmaak. Hell. We spelen helemaal geen Jupiter Explosion. We spelen Marrakesh Torment. Of tenminste-John, Rik en Jake spelen Marrakesh Torment, ik speel Jupiter Explosion. Dus is er geen solo, dus geen Budweiser. Help me, collega’s! Jahweh, Allah, Ganesha met je Jumbokop! Geef ons heden ons water en bier! Maar mijn gebeden vervliegen in de mist op het podium. Wacht eens even…de mist trekt op, en onthult een gedaante. Het is niet Rik, Jake of John. Daar staat Hij, vlak voor mijn drumstel, Zijn gezicht naar mij toe. Liefdevol kijkt hij mij aan, zijn mantel wit als melk, zijn lange haren golvend als een waterval…Hoe kon ik je vergeten, Jezus Christ Superstar! 

    Zijn mond beweegt. Hij spreekt tegen me. Dan hoor ik zijn woorden:

    ‘Drink hiervan, dit is mijn zweet, het zweet van het verbond, dat voor velen wordt geplengd tot vergeving van zonden.’

    De Messias verandert de helwitte lichtbaan op mijn snare in een baan van sprankelend geel, het zweet zijns aanschijns, waarin Hijzelf oplost. Ik les mijn dorst met het licht, het bruisende licht dat drinkbaar is, het Goddelijke zweet dat mij bedwelmt als Dionysos achter zijn vilten drumstel. Vilten drumstel? Voorwaar, ik zeg u: mijn drumstel is veranderd in een vilten exemplaar. En waarom hebben Rik, John en Jake pakken aan die ook van vilt zijn gemaakt? En waarom draait de lavende lichtbundel weg? Lampje, waarom zwenk je? Ik spring over het vilt achter het gerstelicht aan, ik val, maar beland zacht op mijn rug op het vilten podium. Mijn ogen zijn wijdopen, en kijken recht in de landingslichten van Ganesha. God van de reizigers, land zacht! In gedachten zie ik de olifant rechtstandig dalen. Haar buik klapt open, en honderden stewardessen in sarongs van dunne doorzichtige lichtblauwe stof dansen een choreografie met hun blote voeten op het vilten vloerkleed. Ze gieten India Pale Ale in mijn mond vanuit kelken die op hun blote schouders rusten. Maar in het echt dorst de Jumbo hier niet te landen en verdwijnt uit het zicht.  En dan, heel plotseling, is alles donker. Honderden schijnwerpers zijn gedoofd. Nu kan ik het steelpannetje zien. Ik hoor geklap. Onheilspellend  langzaam ritmisch geklap van zestigduizend paar handen. Sally, waar ben je? Ik wil bier. Beer. Grote beer.

  • " class="popup" onClick="ga('send', 'event', 'socialshare', 'click', 'googleplus');"> google+
  • twitter
  • pinterest
  •   Het lukt niet, ik zie alleen maar zijn rug in de verte. ‘Rik! Rik!’, probeer ik boven het gejuich van het publiek uit te komen. Maar Rik lijkt nog verder weg, klaar voor actie, zijn ogen gericht op de fretten van zijn versleten Fender. En Jake heeft zijn microfoon van de standaard afgehaald. Hij rent de catwalk op die ver het publiek insteekt. Omdat ik niet aftel, dondert zijn stem over de mensenzee: ‘ONE, TWO, THREE, FOUR!’  ‘Ik heb dorst!’, roep ik naar niemand in het bijzonder. We zouden het moeten doen zoals wielrenners. Met een bidon aan onze instrumenten. Met een rietje.

    Toen we pukkelige jongens waren in een garage, droomden we na de bandrepetitie  over het Godendom.  Nu ben ik een God, maar ik wil maar één ding: drinken. In Godsnaam, drinken. Maar de massa wil show, hier, ergens in Europa, God weet waar,  in een stadion. We spelen onder de rook van een vliegveld. De landingslichten van de Jumbo’s voeren een surreëele dans op met het schijnsel van onze theaterlampen. Het is bijna volbracht, God zij geprezen. Sally, ik kom thuis. Je bent vandaag jarig, maar ik kreeg je niet aan de lijn. Misschien lag je wel in je bed, moed te verzamelen voor de dag. Je krijgt van mij een zwembad. Eigenlijk wil ik je liefde geven, maar een zwembad is makkelijker. Het leven doet mij ook pijn, Sally. Meer pijn dan ooit, omdat dit het is wat ik altijd al wilde, en dit het dus is. Daar neem ik pillen voor, poeders, injecties….Maar voor de dorst, voor de dorst moet ik even kunnen stoppen, even alles stilleggen en drinken. Dan herinner ik me dat er een halve liter Budweiser naast mijn basedrum staat, onaangeroerd. Mijn rechterhand bevindt zich maar veertig centimeter van het ingeblikte koude vocht af! Maar die heeft het druk met de snare te bedienen, met de toms, met de cimbalen….. Wacht even. Denk helder na, zegt een stem in mij. Heerlijk helder, kloekklinkend frisdrinkend…….zet alles eens op een rij. In Jupiter Explosion zit de solo van Rik. Je begeleidt hem dan alleen op je hihat. Met je voet! Dan kan je de Budweiser pakken,  het lipje verwijderen en het bier in één keer achterover gooien. Halleluja! Gered! Maar waar blijft die solo nou? Die had er al lang moeten zijn. Ik ga dood. Als ik nu geen vocht krijg droog ik uit als het waterschildpadje dat ik had toen ik kind was, en dat de buurjongen zou verzorgen toen ik op kamp ging met de YMCA. Maar de buurjongen durfde niet aan te bellen, bang als hij was voor mijn vader en moeder. Die altijd genoeg te drinken hadden. 

    Een schijnwerper met helwit licht kiest mijn snare als brandpunt. Mijn zweetdruppels vallen op het drumvel en spatten in een lichtgevende nevel uiteen. Ik moet het zweten stoppen, het vocht bij me houden!

    Ik concentreer me op de muziek, die slechts in flarden mijn oren binnenkomt, alsof ik er zelf geen onderdeel van uitmaak. Hell. We spelen helemaal geen Jupiter Explosion. We spelen Marrakesh Torment. Of tenminste-John, Rik en Jake spelen Marrakesh Torment, ik speel Jupiter Explosion. Dus is er geen solo, dus geen Budweiser. Help me, collega’s! Jahweh, Allah, Ganesha met je Jumbokop! Geef ons heden ons water en bier! Maar mijn gebeden vervliegen in de mist op het podium. Wacht eens even…de mist trekt op, en onthult een gedaante. Het is niet Rik, Jake of John. Daar staat Hij, vlak voor mijn drumstel, Zijn gezicht naar mij toe. Liefdevol kijkt hij mij aan, zijn mantel wit als melk, zijn lange haren golvend als een waterval…Hoe kon ik je vergeten, Jezus Christ Superstar! 

    Zijn mond beweegt. Hij spreekt tegen me. Dan hoor ik zijn woorden:

    ‘Drink hiervan, dit is mijn zweet, het zweet van het verbond, dat voor velen wordt geplengd tot vergeving van zonden.’

    De Messias verandert de helwitte lichtbaan op mijn snare in een baan van sprankelend geel, het zweet zijns aanschijns, waarin Hijzelf oplost. Ik les mijn dorst met het licht, het bruisende licht dat drinkbaar is, het Goddelijke zweet dat mij bedwelmt als Dionysos achter zijn vilten drumstel. Vilten drumstel? Voorwaar, ik zeg u: mijn drumstel is veranderd in een vilten exemplaar. En waarom hebben Rik, John en Jake pakken aan die ook van vilt zijn gemaakt? En waarom draait de lavende lichtbundel weg? Lampje, waarom zwenk je? Ik spring over het vilt achter het gerstelicht aan, ik val, maar beland zacht op mijn rug op het vilten podium. Mijn ogen zijn wijdopen, en kijken recht in de landingslichten van Ganesha. God van de reizigers, land zacht! In gedachten zie ik de olifant rechtstandig dalen. Haar buik klapt open, en honderden stewardessen in sarongs van dunne doorzichtige lichtblauwe stof dansen een choreografie met hun blote voeten op het vilten vloerkleed. Ze gieten India Pale Ale in mijn mond vanuit kelken die op hun blote schouders rusten. Maar in het echt dorst de Jumbo hier niet te landen en verdwijnt uit het zicht.  En dan, heel plotseling, is alles donker. Honderden schijnwerpers zijn gedoofd. Nu kan ik het steelpannetje zien. Ik hoor geklap. Onheilspellend  langzaam ritmisch geklap van zestigduizend paar handen. Sally, waar ben je? Ik wil bier. Beer. Grote beer.

  • %0A%0Ahttps://www.schrijverspunt.nl/verhalenwedstrijd/ik-heb-dorst%0A%0A" onClick="ga('send', 'event', 'socialshare', 'click', 'email');"> email
  • instagram
  •   Het lukt niet, ik zie alleen maar zijn rug in de verte. ‘Rik! Rik!’, probeer ik boven het gejuich van het publiek uit te komen. Maar Rik lijkt nog verder weg, klaar voor actie, zijn ogen gericht op de fretten van zijn versleten Fender. En Jake heeft zijn microfoon van de standaard afgehaald. Hij rent de catwalk op die ver het publiek insteekt. Omdat ik niet aftel, dondert zijn stem over de mensenzee: ‘ONE, TWO, THREE, FOUR!’  ‘Ik heb dorst!’, roep ik naar niemand in het bijzonder. We zouden het moeten doen zoals wielrenners. Met een bidon aan onze instrumenten. Met een rietje.

    Toen we pukkelige jongens waren in een garage, droomden we na de bandrepetitie  over het Godendom.  Nu ben ik een God, maar ik wil maar één ding: drinken. In Godsnaam, drinken. Maar de massa wil show, hier, ergens in Europa, God weet waar,  in een stadion. We spelen onder de rook van een vliegveld. De landingslichten van de Jumbo’s voeren een surreëele dans op met het schijnsel van onze theaterlampen. Het is bijna volbracht, God zij geprezen. Sally, ik kom thuis. Je bent vandaag jarig, maar ik kreeg je niet aan de lijn. Misschien lag je wel in je bed, moed te verzamelen voor de dag. Je krijgt van mij een zwembad. Eigenlijk wil ik je liefde geven, maar een zwembad is makkelijker. Het leven doet mij ook pijn, Sally. Meer pijn dan ooit, omdat dit het is wat ik altijd al wilde, en dit het dus is. Daar neem ik pillen voor, poeders, injecties….Maar voor de dorst, voor de dorst moet ik even kunnen stoppen, even alles stilleggen en drinken. Dan herinner ik me dat er een halve liter Budweiser naast mijn basedrum staat, onaangeroerd. Mijn rechterhand bevindt zich maar veertig centimeter van het ingeblikte koude vocht af! Maar die heeft het druk met de snare te bedienen, met de toms, met de cimbalen….. Wacht even. Denk helder na, zegt een stem in mij. Heerlijk helder, kloekklinkend frisdrinkend…….zet alles eens op een rij. In Jupiter Explosion zit de solo van Rik. Je begeleidt hem dan alleen op je hihat. Met je voet! Dan kan je de Budweiser pakken,  het lipje verwijderen en het bier in één keer achterover gooien. Halleluja! Gered! Maar waar blijft die solo nou? Die had er al lang moeten zijn. Ik ga dood. Als ik nu geen vocht krijg droog ik uit als het waterschildpadje dat ik had toen ik kind was, en dat de buurjongen zou verzorgen toen ik op kamp ging met de YMCA. Maar de buurjongen durfde niet aan te bellen, bang als hij was voor mijn vader en moeder. Die altijd genoeg te drinken hadden. 

    Een schijnwerper met helwit licht kiest mijn snare als brandpunt. Mijn zweetdruppels vallen op het drumvel en spatten in een lichtgevende nevel uiteen. Ik moet het zweten stoppen, het vocht bij me houden!

    Ik concentreer me op de muziek, die slechts in flarden mijn oren binnenkomt, alsof ik er zelf geen onderdeel van uitmaak. Hell. We spelen helemaal geen Jupiter Explosion. We spelen Marrakesh Torment. Of tenminste-John, Rik en Jake spelen Marrakesh Torment, ik speel Jupiter Explosion. Dus is er geen solo, dus geen Budweiser. Help me, collega’s! Jahweh, Allah, Ganesha met je Jumbokop! Geef ons heden ons water en bier! Maar mijn gebeden vervliegen in de mist op het podium. Wacht eens even…de mist trekt op, en onthult een gedaante. Het is niet Rik, Jake of John. Daar staat Hij, vlak voor mijn drumstel, Zijn gezicht naar mij toe. Liefdevol kijkt hij mij aan, zijn mantel wit als melk, zijn lange haren golvend als een waterval…Hoe kon ik je vergeten, Jezus Christ Superstar! 

    Zijn mond beweegt. Hij spreekt tegen me. Dan hoor ik zijn woorden:

    ‘Drink hiervan, dit is mijn zweet, het zweet van het verbond, dat voor velen wordt geplengd tot vergeving van zonden.’

    De Messias verandert de helwitte lichtbaan op mijn snare in een baan van sprankelend geel, het zweet zijns aanschijns, waarin Hijzelf oplost. Ik les mijn dorst met het licht, het bruisende licht dat drinkbaar is, het Goddelijke zweet dat mij bedwelmt als Dionysos achter zijn vilten drumstel. Vilten drumstel? Voorwaar, ik zeg u: mijn drumstel is veranderd in een vilten exemplaar. En waarom hebben Rik, John en Jake pakken aan die ook van vilt zijn gemaakt? En waarom draait de lavende lichtbundel weg? Lampje, waarom zwenk je? Ik spring over het vilt achter het gerstelicht aan, ik val, maar beland zacht op mijn rug op het vilten podium. Mijn ogen zijn wijdopen, en kijken recht in de landingslichten van Ganesha. God van de reizigers, land zacht! In gedachten zie ik de olifant rechtstandig dalen. Haar buik klapt open, en honderden stewardessen in sarongs van dunne doorzichtige lichtblauwe stof dansen een choreografie met hun blote voeten op het vilten vloerkleed. Ze gieten India Pale Ale in mijn mond vanuit kelken die op hun blote schouders rusten. Maar in het echt dorst de Jumbo hier niet te landen en verdwijnt uit het zicht.  En dan, heel plotseling, is alles donker. Honderden schijnwerpers zijn gedoofd. Nu kan ik het steelpannetje zien. Ik hoor geklap. Onheilspellend  langzaam ritmisch geklap van zestigduizend paar handen. Sally, waar ben je? Ik wil bier. Beer. Grote beer.

  • " class="popup" onClick="ga('send', 'event', 'socialshare', 'click', 'linkedin');"> Linkedin
  • Youtube
  • Printen
  • Whatsapp
  • Telegram
  • Als een auteur geen behoefte heeft aan feedback verschijnt er geen review mogelijkheid.

    Feedback voor schrijfactiviteiten

    Review voor: "Speurneus"

    © Annemarie Steenbergen
    22.08.20
    Feedback:
    Prachtig wat je vertellen kunt in 55 woorden.
    • Schrijfkwaliteit
      5.0/5
    Show more
    0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
    20.08.20
    Feedback:
    leuk verhaaltje en bondig samengevat! Een pluim en vier sterretjes! Ga zo door Annamarie! Heb je al een boek geschreven ook? Liefs, Ingrid (vind je het trouwens goed dat ik sommige verhalen van je kopieer en op FB zet? Onder jouw naam? Ik hoor het graag! X Ingrid
    • Schrijfkwaliteit
      4.0/5
    Show more
    0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
    • Annemarie Steenbergen 20.08.20
      Bedankt voor je mooie compliment Ingrid! Ook dat je mijn verhalen beschouw ik als een compliment Ik ga er ook van uit dat je dit onder mijn naam doet hoor, dat is ook integer alleen: wat is de meerwaarde van delen voor jouzelf? Ik ben zelf namelijk nog bezig met het maken van een facebookpagina waar mijn verhalen en gedichten op komen. Als je wil, kan ik je daarvan op de hoogte houden en je tzt als vriend uitnodigen. Hoor het graag, groetjes, Annemarie
      • Annemarie Steenbergen 22.08.20
        @Ingrid Welk forum is dat?
      • Ingrid Karsten 21.08.20
        ja dat lijkt me leuk Annamarie! Word graag uitgenodigd. Ik zit ook op een ander forum waar ik je gedichten wel eens zet. En iedereen reageert altijd zeer positief. Groetjes van mij
    • Ingrid Karsten 22.08.20
      Dat is een schizforum voor mensen met psychische beperkingen waar ik graag gedichtjes plaats. Dus vandaar Annemarie. Ik hoop dat het goed met je gaat! Veel liefs van Ingrid
    20.08.20
    Feedback:
    Dit verhaaltje stinkt een beetje Annemarie :) Leuk geschreven!
    • Schrijfkwaliteit
      5.0/5
    Show more
    0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
    19.08.20
    Feedback:
    Je spitsvondigheden kennen blijkbaar geen eind, Annemarie?. Lieven
    • Schrijfkwaliteit
      4.0/5
    Show more
    0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
    19.08.20
    Feedback:
    Wanneer in een verhaaltje dialoog voorkomt, is het stilistisch niet heel fraai om voor een uitgesproken zin 'Jan:' of 'Zoonlief:' te zetten. Het is geen uitgeschreven tekst van een toneelstuk immers. Uit de tekst blijkt meestal wel wie er aan het woord is. Ook is het vaak overbodig om te schrijven: hij zegt, zij vraagt, antwoordt hij et cetera. Laat de dialoog voor zich spreken, alleen als het ter verduidelijking nodig is, schrijf je het er wel bij. Het aanhalingsteken openen geeft al aan dat iemand iets zegt.
    • Schrijfkwaliteit
      3.0/5
    Show more
    2 van de 3 lezers vond deze review nuttig
    • Annemarie Steenbergen 19.08.20
      Dank je Ewald voor de tip, ik zal daar voortaan op letten.
    • Lieven Vandekerckhove 19.08.20
      Dat is een heel subjectief aanvoelen, Ewald. De tekst zoals die er staat, lijkt me perfect. Voor wie de tekst niet leest, maar voorgelezen krijgt, zijn de toevoegingen (Jan:, zoonlief: e.d.) zelfs bijna onmisbaar.
      • Ewald Hagedorn 19.08.20
        @Ewald PS Ook als de tekst wordt voorgelezen, blijkt uit de tekst nog altijd wie er aan het woord is, lijkt mij. Mits het een goed geschreven dialoog is natuurlijk, en uit de dialoog van dít verhaaltje, lijkt het me zeker duidelijk.
      • Ewald Hagedorn 19.08.20
        Daar heb je gelijk in, Lieven, maar ik reageer als lezer en krijg de tekst niet voorgelezen.

    In elke boekenwinkel: