Klik hieronder op een van de mogelijkheden.

NACHTBRAKERS

De aangelijnde teckel en diens baasje verlieten het grachtenpand. De Westertorenklok sloeg tweemaal.

Waarheen? Rechts klonk een smakzoen. Een hartstochtelijk stelletje? Lodewijk liep er nieuwsgierig heen. Zijn voorzichtige hond protesteerde.

Het bleek een eenzame kroegtijger, die een straatlantarenpaal omhelsde. Tijd voor een kwinkslag nu: In zijn beste Engels vroeg Lodewijk: “Doctor Strangelove, I presume?”
© W.J. (Hans) Villerius op .

Enthousiast over deze inzending? Deel je enthousiasme op sociale media m.b.v. onderstaande buttons.

Reacties:

Iedere bezoeker kan een reactie geven! Schrijvers stellen je tips en opmerkingen op prijs. Wil je automatisch een bericht ontvangen bij een reactie? Klik op de + boven de reacties.
29.10.22
Graag je feedback over de schrijfkwaliteit en schrijfstijl van deze inzending.
Geinig verhaal.
Ik zou de laatste zin weg hebben gelaten en de zin ervoor hebben gekozen als de ontknoping. Dan eindigde het verhaal volgens mij net wat sterker. Wat dan natuurlijk wel zou hebben betekend dat je nog wat woorden had moeten toevoegen in het midden.
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • W.J. (Hans) Villerius 30.10.22
    Woorden toevoegen is niet moeilijk, maar alles schrappen na 'omhelsde'? Nee, dat kan ik niet over mijn hart verkrijgen: Ik ben trots op mijn vergelijking van die ontmoeting in de moderne asfaltjungle met de kennismaking tussen journalist Stanley en Dr. Livingstone in het tropische oerwoud van anderhalve eeuw geleden. Is het omarmen van straatmeubilair geen vreemde liefde (strange love)? En zonder Lodewijks opmerking zou er verder niks gebeuren na de laatste punt, terwijl nu de ellende niet te overzien is: handgemeen, politie, blaffende hond, openschuivende ramen en wie-weet-wat nog meer. Nee, schrappen is geen goed idee.

    Gelukkig vond je het zo ook wel geinig. Bedankt voor de sterren