Wild bloed
Er trekt een rilling over mijn rug als nooit tevoren. Zo intens, dat ik uit pure gekte kort op en neer spring en wild met mijn armen schud. Ik wil het angstige gevoel, dat tot diep in mijn beenderen is doorgedrongen, kwijtraken. Ze zijn nog in de buurt.
‘Mel,’ fluister ik zachtjes. Mijn stem is schor en beverig. ‘Mel, toe, zeg iets!’ Het klinkt hoger dit keer, smekend. Schril en ongecontroleerd zijn de juiste woorden, want mijn stem verraadt de paniek die ik niet langer uit kan stellen. Mijn jeugd was rampzalig, traumatisch zelfs. De mens is niet gemaakt voor wat ik als tiener heb meegemaakt. Maar dit…Dit slaat alles. ‘Mel!’ probeer ik nog een keer. Geen reactie.
Melanie is mijn beste vriendin. Ik heb haar leren kennen in een afkickkliniek en we zijn beiden al anderhalf jaar clean. Toch zou ik nu een moord doen voor een shot. Dat klinkt misschien zwak of precies als de verwachte misstap van een ex-junkie, maar het is niet zo’n gek verlangen als je drie van de vijf vrienden met wie je op reis bent, dood in hun nog verse bloed hebt aangetroffen. Hun ledematen her en der verspreid, afgerukt, aan stukken gereten, achteloos verscheurd als een waardeloos papiertje.
Gisteren was onze eerste safaritocht. Mike, Morgans tweelingbroer, slaakte samen met zijn vriendin Samantha voortdurend kreten van ongeloof. Een troep leeuwen, een kudde…ik weet het niet, ik begreep de gids niet. Hoefdieren in elk geval, gnoes misschien. Ze hadden zich neergevlijd bij een meertje. Daarna een paar giraffen. De olifanten waren een hoogtepunt. Bizar eigenlijk, dat ik juist dat woord gebruik, hoogtepunt. Olifanten leven als familie, heb ik gisteren geleerd. Interessante beesten, vind ik. Van één ding wist ik tot nu toe helaas niets: de subtiel ingeslopen woede die olifanten tegenover mensen hebben opgebouwd. Háát.
‘Mel!’ Ik schreeuw nu, doe geen enkele poging meer om in de stilte van de nacht verborgen te blijven voor mijn brute vijanden.
‘Jessy?’ klinkt een hoopvolle mannenstem. Het moet een meter of twintig verderop zijn. Mijn gespannen bovenlichaam zakt zeker vijftien centimeter naar beneden en ik val op mijn knieën in het zand, omdat ik van intense opluchting even mijn waakzaamheid laat zakken. Tegelijkertijd gooi ik mijn hoofd achterover en blaas mijn ingehouden adem uit.
‘Morgan!’ gil ik vervolgens terug, terwijl ik weer opsta. Goddank, Morgan leeft! Ik tuur om me heen, om hem te vinden. Zinloos, natuurlijk.
‘Waar zit je?’ Aangemoedigd door mijn geroep, knipt Morgan één keer met zijn zaklamp. Vanwege de haastige manier waarop hij dit doet, weet ik dat hij net als ik doodsbang is. Ik onderdruk de impuls om te rennen en loop behoedzaam naar de plaats van het licht. Even later omhelzen we elkaar met een misplaatst gevoel van blijdschap. We blijven een tijdje zo staan, hoewel we geen geliefden zijn.
‘We moeten Mel vinden,’ weet ik uit te brengen. Ik weet eigenlijk niet of ik dat wel meen. Niet omdat ik altijd jaloers ben op haar zijdezachte haren, of op het feit dat Morgan een oogje op haar heeft. Op dit moment is het zo, dat ik gewoonweg niet weet of Melanie nog wel oké is. Ik zeg ‘oké’ om zelf rustig te blijven, maar ik bedoel iets heel anders. Je weet wel, of haar hart nog wel liters bloed door haar hele lichaam pompt, van ader naar ader. Of haar aders überhaupt nog wel aan elkaar verbonden zijn.
‘Dat moet, ja,’ zegt Morgan moedeloos, toonloos bijna. Ondanks dat hoor ik de liefde in zijn stem. 'Had dat verdomde reisbureau niet kunnen melden dat deze safari inclusief moordlustige olifanten is?’ Morgan stampt van louter onmacht en woede met zijn rechtervoet op de grond. Een wolk van zand stijgt op, zodat we hoesten en spugen om ons er tegen te weren. Morgans opmerking is begrijpelijk. De folder van het reisbureau is na gisteren van een betoverend blaadje getransformeerd in een sadistisch lokaas voor menselijke slachtoffers. Afrika dompelt je onder in eeuwenoude cultuur, ongeëvenaarde beeldhouwkunst en onvoorstelbare, adembenemende safaritochten. Gisteren hebben twee olifanten mijn vrienden op een onvoorstelbare manier de adem benomen. Letterlijk.
‘Hoorde jij dat ook?’ Nog voor ik kan antwoorden, knipt Morgan zijn zaklamp aan. Hij heeft zijn broer verloren en is hoe dan ook vastbesloten hem niet achterna te gaan naar het hiernamaals. Morgan schijnt paniekerig rond. Ik wil hem zeggen dat we op die manier niets kunnen zien, maar het is alweer donker. Ik voel Morgans hand naar de mijne tasten.
‘Ze zijn er nog,’ fluistert hij pieperig. ‘Ik vóél het gewoon.’ Weer glijdt er een akelige siddering door mijn lichaam. Ik luister naar het zachte ruisen van de wind, de gejaagde ademhaling van Morgan en knijp hem van opgekropte spanning in de hand. Juist dan hoor ik een olifant brullen. Ons angstige geschreeuw overstemt het vijandelijk wild. Denkend aan Mels aanhoudend zwijgen, besef ik lijdzaam dat ze op doden uit zijn.
In een flits schieten mijn gedachten naar het horrortafereel van gisteren. De stemming van de kudde veranderde. Onrust. Ik merkte het aan hun geluiden, het schrapen van hun poten over het mulle zand, slurven die onheilspellend heen en weer slingerden. Voor ik het wist, kwamen ze op ons afgestormd. Ik ken vele heldenfilms en komedies met een lachwekkende oplossing, maar in werkelijkheid wordt slechts één ding waarheid: het is doodsimpel (oeps, mijn woordkeuze) ieder voor zich. We stoven uit elkaar, niet lang erna hoorde ik met afschuw de rauwe, alles doordringende schreeuw van Samantha. Ik struikelde over mijn eigen voeten en viel met een smak op de grond. Toen ik opkeek, bleek Samantha van rug naar buik aan een slagtand gespietst te zijn. Haar linker onderbeen bungelde hopeloos verloren aan haar bovenbeen. Ik kokhals als mijn maaginhoud in opstand komt, maar houd de kots met mijn ademhaling tegen.
Morgan, Mel en ik zijn vandaag teruggegaan, om onze vrienden eervol te begraven, in plaats van ze als uiteengereten vlees voor de gieren te laten liggen. Na te zijn verdwaald, overviel de kudde olifanten ons, net zoals een uur daarvoor de vroeg ingetreden duisternis. Ik denk aan Mel die achterop raakte omdat ze moe was. Trut. De grond trilt steeds harder. Morgan en ik houden onze ogen stijf dicht. Een onbeschrijflijke pijn overspoelt me. O God, ik geloof dat er zojuist olifanten over ons heen gewalst zijn. Ik probeer te bewegen, maar helse pijnscheuten dwingen me te blijven liggen.
‘Mm..Morgan?’ Ik kreun, enkel praten is haast onmogelijk. Een harde klap tegen mijn ribben doet me omrollen. Deze olifant is nog niet klaar met me. Ineens denk ik aan vroeger, ik verlang naar vroeger. Het lijkt nu zo aangenaam. Ik voel geen pijn meer en weet van documentaires dat ik dan in shock ben. ‘Morgan.’ Mijn keel is een rasp. ‘Ik de..denk dat we zo..bij Melanie zu..zullen zijn.’
Winnaar 'Schrijf jouw kort verhaal 4'
© Daniëlle Bearda
Wij feliciteren Daniëlle Bearda met haar succes!
Redactie Schrijverspunt
De derde ronde van onze schrijfwedstrijd is al weer achter de rug. We hebben 87 verhalen ontvangen. In enkele verhalen viert de chaos hoogtij of loopt het slecht af met een van de hoofdpersonen. Deze verhalen waren een feest om te lezen en we presenteren u graag het verhaal dat ons het meeste aansprak.Het winnende verhaal is geworden: De zeilschermvlieger geschreven door Isabelle Bohets.
