Ontwaken

Een artikel van Edwin Bruinooge © Schrijverspunt

Dwarrelend geel omlaag en hoog in kalend bos

Oranje licht dat zachtjes valt op dauwbedruppeld mos

Verstild verkilt de overvloed van warme zomerdagen

Verdord, verrotting roept, zijn levenskracht verslagen

Het leven vleit zich neder om ooit weer te ontwaken

Je glimlach bij ons afscheid, zon glanzend om je hoofd

Een bloem verwelkt en liefdes vuur nu zachtjes uitgedoofd

Kilte om mijn hart, doods voelt lijf en leden

In stille rouw begraaf ik nu ons gloedvolle verleden

Mijn liefde is vervlogen, nooit meer te ontwaken?

Blaad'ren rotten weg maar paddestoelen bloeien

Wat was wordt nu verteerd, voeding om te groeien

Uit dood ontstaat nieuw leven na lange diepe dromen

Sluim'rend in de grond tot warmte weer zal stromen

De lente wacht, mijn liefde zal ooit juichend weer ontwaken

{jcomments on}