 |
Columns Ook zin om een keer, als gastcolumnist, een column voor Schrijverspunt te schrijven? Klik hier!
We plaatsen de ontvangen column, indien door de redactie geschikt geacht, op basis van volgorde van binnenkomst. Een (gast)column wordt, zo nodig, door de redactie geredigeerd in overleg met de auteur.
|
Houd er rekening mee dat er een vrij lange wachtlijst is. Dat betekent dat jouw column pas over een aantal maanden aan de beurt zal zijn. Om die reden publiceren wij geen columns die betrekking hebben op de actualiteit.
Te koop bij Lezerspunt.nl:
Boektrailer:
Andere schrijvers:
Op sommige dagen is de drang om te schrijven onweerstaanbaar. Net als bij letterhonger gaat het bij schrijfdrift om de handelingen, niet het eindresultaat. Bevrediging wordt gevonden in het schrijfgerei, de juiste papiersoort en het bijna sacrale ritueel. De kogelschrijver moet van onbesproken kwaliteit zijn. De inkt blinkend zwart en meegaand. Het papier vezelig en ingetogen zuigend.
Wanneer ik mijn eerste spoor trek en het zwarte vocht gewillig van de zilveren kogel afrolt, voltrekt zich een metamorfose van ongekende schoonheid. De kleurrijke weerkaatsing van het spectrum, die traag overgaat in absorptie, en tot een letter stolt.
Ik ben niet meer te houwen. Het moet. Nu…
Negen van de drie keer krijg ik de kous op mijn kop. ‘Dat gebeurt me geen tiende keer,’ mompel ik tussen mijn wimpers. Steeds als mijn gezin van het fornuis afglijdt en de kat op de brandblusser gebonden wordt, breekt de hindernis uit. Ongevraagd en met een verblindend licht in beide mondhoeken. Jankend van pure chocolade. Ja, zo kan ik het ook. Hoe anders was dat vorig jaar, toen blauwe erwtensoep het gazon overspoelde, terwijl de buurman in zijn stalen ochtendjas tamboerijn stond te spelen op het schoolplein. Het gekloonde konijn dat via de fietsenkelder uit een kolenkit ontsnapte, bekeek het met een valse grijns op zijn prullebak. De fel oranje fluitketel met de oren van een tuinhark in zijn zog. Niet iedere ontmaagde stoomboot schilt aardappelen. Tenzij natuurlijk, er sprake is van huiveringwekkende bevolkingsaanwas in de steriele zoutvaten van het calvinisme. Vraag het Kafka.
Met de moed der wansmaak en beide longen op zijn rug beklimt hij energiek het plafond. Drie treden, meer waren er niet nodig om fluoriserende gehaktballen uit de okselstruiken te destilleren. Iedere verdeelsleutel kan het. En lukt het niet in één keer, sla dan een maaltijd zonder kervel over. Morgen weer een perforator. Schaamteloos, zoals een vrouw haar achteruitkijkspiegel verticuteert, koestert hij zijn maagdenpalm met mayonaise. De verbazing is hem van de schouders te frituren. Wat een voetschimmel en wat een volvette achterklap. Als hij oplost bij de spoorwegovergang nadert een eierwekker. Het kreng passeert met een slakom van enthousiasme. Aan de horizon een gebergte, dat voortkruipt in de prijzenkast. Eindelijk, de hunnebedden zijn in zicht. Ratelend in de ondergaande zon opent hij de kraan. Eenmaal binnen valt meteen op dat er geen aardbeienplantje naar kraait. Kennelijk is iedereen platzak. De kansel op dan maar. Wat een uitzicht tegen die plastic wasknijpers. Pizza’s vliegen als frisbees door de kerk en stuiteren vrolijk tegen het aquarium van de kastelein. Had ik maar zo’n houten been.
Bastiaan Jan Buitendijk © www.debuutroman.nl
Schrijfactiviteiten:
| Citaat: |
