 |
Columns Ook zin om een keer, als gastcolumnist, een column voor Schrijverspunt te schrijven? Klik hier!
We plaatsen de ontvangen column, indien door de redactie geschikt geacht, op basis van volgorde van binnenkomst. Een (gast)column wordt, zo nodig, door de redactie geredigeerd in overleg met de auteur.
|
Houd er rekening mee dat er een vrij lange wachtlijst is. Dat betekent dat jouw column pas over een aantal maanden aan de beurt zal zijn. Om die reden publiceren wij geen columns die betrekking hebben op de actualiteit.
Te koop bij Lezerspunt.nl:
Boektrailer:
Andere schrijvers:
Van de regen in de drup. Via een mistig België naar Frankrijk. Ik heb het niet over het weer, of over de route, maar over het politieke klimaat. De afstand van Wilders naar Sarkozy lijkt steeds korter te worden. Kwestie van afzakken en consequent rechts houden, dan kom je er vanzelf.
De overnachting in noord Frankrijk verloopt traditioneel. Het doorgelegen bed probeert mij op te slokken en de kaas ligt zwaar op mijn maag. Alsof ik het plankje er bij opgegeten heb. Langsrazende auto’s maken tegen de ochtend plaats voor een klokkenluider, die onmiddellijk opgesloten dient te worden. De idioot wekt de hele boeren gemeenschap, die uit nijd uitrukt met alle beschikbare landbouwmachines en hem het dorp uit jaagt. Over het weggetje langs ons hotel.
Volgens vrouw en dochter viel ik als een blok in slaap. Daarna probeerde ik de hand aan mezelf te slaan met een zaag. Onmogelijk; ik heb geen oog dicht gedaan. Het is zes uur en ik sta te stuiteren als een ADHD’er die afgekeurde gummieberen heeft ontbeten. Vier uur later fleemt mijn Vlaamse navigatrice: ‘u heeft de omgeving van uw bestemming bereikt’ en laat ons in de steek. Een rood pijltje in een leeg scherm, dieselend tussen de omgeploegde akkers. Geen enkel aanknopingspunt. Nu begrijp ik haar eerdere waarschuwing over niet gedigitaliseerde wegen. Een half uur en twee verbale explosies later rijden we drie kilometer verder een erf op. Het adres klopt. De enige overeenkomst met de brochure.
Nadat we bienvenue geheten zijn, probeer ik het tempo te drukken met: ‘c’est long temps, que j’ai parlez Français.’ Zonder met haar ogen te knipperen vervolgt de eigenaresse van de gîte in de hoogste versnelling. ‘Ah vous parlez Français…’ Daarna is het hek van de dam. Ik zie het ronddobberen na de doorbraak. Tegen de stortvloed inzwemmen heeft geen zin, watertrappelen is het hoogst haalbare. ‘Biensûre en oui je crois…’ stamelend laat ik de spraakwaterval over me heen komen, af en toen een langsdrijvend begrip oppikkend. Als ze afscheid neemt, vat ik het gesprek voor Joyce en Kitty samen. Mijn meisjes zijn onder de indruk, maar vinden wel dat ze veel woorden nodig had om uit leggen dat de flessen wijn in de klimaatkast voor ons bestemd zijn en dat het vuilnis op donderdag opgehaald wordt. Zestien Euro voor een Pommard uit eigen wijngaard lijkt me vrij duur, maar vergeet ik te vertalen. De vakantie is nog lang.
Na het overladen van schoenen, tassen, jurkjes, T-shirts, make-up spullen en mijn spijkerbroek onstaat ruimte voor de eerste boodschappen. Snel naar de supermarché. Twee winkelkarren vol calorieën , aangevuld met toiletpapier verdwijnen in de gîte. Het is twee uur, we hebben honger.
Beaune is tien minuten rijden. Het klopt. Na vijf rondjes om het centrum vinden we een parkeerplaats. Het is kwart over drie en we barsten van de honger. Binnen een uur vinden we een tafeltje op het terras van een brasserie. Het is 27 graden, ik ben bekaf en val bijna flauw. Mijn meisjes zijn er niet veel beter aan toe. De ober ook niet. Na een lange, drukke dag moet hij de zoveelste cultuurbarbaar dulden. Na het plichtmatige ‘bonjour’schakelt hij over op lichaamstaal. Met zijn orderboekje op borsthoogte, irritant tikkend met z’n pen wacht hij af. Zijn blik straalt minachting en ongeduld uit. Hij moet er jaren op geoefend hebben. Welkom in Frankrijk.
Ik vraag naar de plat du jour. ‘Of ik helemaal besodemieterd ben. Weet je verdomme wel hoe laat het is,’ wil hij zeggen. Te lang en hij zal het toch niet verstaan, zie ik hem denken. De ogen ten hemel geslagen mompelt hij iets, waaruit ik opmaak dat de plat du jour uitsluitend nog bestaat uit krijt op een schoolbord. Er zijn alleen nog ‘croque messieurs’. Rammelend bestel ik drie tosti’s met verlepte sla à raison van twaalf Euro per stuk.
Bastiaan Jan Buitendijk ©
Schrijfactiviteiten:
| Citaat: |
