 |
Columns Ook zin om een keer, als gastcolumnist, een column voor Schrijverspunt te schrijven? Klik hier!
We plaatsen de ontvangen column, indien door de redactie geschikt geacht, op basis van volgorde van binnenkomst. Een (gast)column wordt, zo nodig, door de redactie geredigeerd in overleg met de auteur.
|
Houd er rekening mee dat er een vrij lange wachtlijst is. Dat betekent dat jouw column pas over een aantal maanden aan de beurt zal zijn. Om die reden publiceren wij geen columns die betrekking hebben op de actualiteit.
Te koop bij Lezerspunt.nl:
Boektrailer:
Andere schrijvers:
De Engel des Doods had die dag besloten om in staking te gaan. Zodoende kon ik zonder mijn veiligheid in gevaar te brengen mijn straat oversteken om in de buurtwinkel bij *Manolo & Govert* een paar doosjes sigaren van het favoriete merk Veracruz te gaan kopen. Ook lukte het wederom om zonder kleerscheuren aan de eigen strikt persoonlijke, doch eenvoudige werkmanswoning te raken.
Doch, mijn lezers zullen het niet vermoeden maar ooit heb ik nog in Vietnam gevochten. Meer bepaald wees de kalender die dag 26 augustus 2003 aan. Een doordeweekse dinsdag was het in Hanoi. In Bar Apocalypse Now kreeg ik het aan de stok met Otto von Berhing. Ik was een vuige, doortrapte, gore slettendekker, zei de Hamburger iets te luid. ‘Dat doet de deur dicht. Sidder en beef!’ riep ik. Reeds na zeven seconden hing von Berhing met de dood in de ogen tegen het plafond. Moffenbloed drupte naar beneden als ging het om een verfrissende, dikke regenbui zoals de Hanoianen dat soort hemelwater kennen. Klaar voor opname in het Bach Mai Ziekenhuis. Daar begonnen de dokters aan het sorteren van zijn lichaamsdelen.
Toen ik eindelijk weer mezelf kon zijn, was ik vergeten wie ik was. Een taxi bracht mij naar de Noi Bai International Airport. De terugvlucht, naar Charles de Gaulle Parijs, verliep niet van een strooien dak. De Airbus A380 raakte door toedoen van niet zomaar een willekeurige beweging het wateroppervlak van de Zuidelijke Chinese Zee. Nadat mijn Colt 45 z’n werk gedaan had kwam er geen woord meer over de lippen van de piloot. Als vanzelf diende de tweede piloot de stuurknuppel over te nemen, louter omwille van het feit dat dit tot zijn dagelijkse takenpakket behoorde. Ik liep terug naar de economy seat.
Het had allemaal anders kunnen zijn, maar de Bulgaar naast mij begon te klagen over chronische pijnen in zijn rechterbeen. Die kwelling was ontstaan, zo meende de kerel, omdat hij aldoor te veel steunde op z’n linkerbeen. Hij was raad gaan vragen bij een gevestigde uroloog. Die man had hem medegedeeld dat het leed wellicht veroorzaakt werd door zijn herhaaldelijk van opwinding wild rondtollende ureter als gevolg van een beet door een gifgroene walgvogel in deze strikt persoonlijke Slavische plasbuis. Ik dacht: laten we vlug een punt zetten achter al het gezeur en ik zei: ‘Man, gij kunt beter eerst op zoek gaan naar de klootzak in u zelf dan naar de lul in iemand anders.’
Laat mij een sprong maken over de herfst en de winter heen om aan te komen in het voorjaar. Best interessant waren de geluiden die ik hoorde van de eerste koekoek in de lentetijd. De klanken van een gekke koe leerden mij dan weer alles over de meetbaarheid van de onredelijkheid. Dit alles maar om te zeggen dat ik bij vlagen geniaal ben. Alleen is het op dit eigenste moment absoluut totaal windstil. (Er lopen te veel militairen over het scherm als ik een korte blik werp op de Turkse tv-zender die ik hier ontvangen kan.) Het nieuws bereikte mij dat het met de zus van de tante van mijn neef, die getrouwd is met de dochter van bakker Willem Poepjes, die tevens de grootvader is van An Tartika, die in 1992 uitweek naar Gasselterboerveenschemond in de provincie Drenthe, helemaal niet zo goed ging. Haar man kon haar niet meer uitstaan. Als hij haar nog maar zag werd Jan Pieter Jolling daar reeds ongemakkelijk van. Hij heeft haar nek willen breken maar mislukte in dat opzet zodat enkel haar beide meniscussen verschoven. Ik was de politiediensten voor. Samen met Clausewitz en Tinnepot, mijn enige echte vrienden in dit aardse tranendal, en mannen met niet de minste scrupules. Clausewitz brak de ellebogen van de nietsnut. Tinnepot duwde zijn rechteroog uit en sneed zijn linker middenvinger eraf. Deze kwam door middel van een behendig wegwerpgebaar terecht in de tuin van buurman Constant de Klos, die een schoonbroer is van de oom van de nichtjes Nellie en Dieuwertje Tamboer. Zelf hing ik de suffige minkukel aan de eerste de beste waslijn, het hoofd naar beneden. Als de wiedewiedeweerga verdwenen we, elk op de eigen Kawasaki ZX900C. In de rust van Eikelenhofje, mijn gezellige villa aan de andere kant van deze stad waar de middenstand regeert en het gras altijd groener is dan bij mijn overbuurman dacht ik: ach, op mijn leeftijd gaat het nog enkel om schrijven, een theetje drinken, vroeg naar bed gaan en wachten tot de Engel des Doods terugkeert uit zijn werkonderbreking.
© ERWEE gastcolumnist Schrijverspunt
Schrijfactiviteiten:
| Citaat: |
