Tracheotomie

Afgelopen dinsdagavond gebeurde het. Tijdens het nuttigen van een stukje stokbrood met een ondefinieerbaar gehaktmengseltje, wist een fier klompje prut zich aan mijn gulzige geschrok te ontworstelen, een lange neus te trekken tegen mijn epiglottis en gezwind mijn luchtpijp in te zeilen. Een hoop gehoest en geproest ten spijt, bleef het artikel zitten waar het zat en vooral niet hoorde:  in mijn luchtpijp, in plaats van gewoon braaf in mijn maagzuur te plonzen, te verteren en koers te zetten naar de achterdeur.

Mijn hypochondrische neigingen namen onmiddellijk de overhand en ik zag afschuwelijke taferelen voor mijn geestesoog. Mijn lief, met zijn 93 kilo boven op mijn lichaam, in de ene hand zijn mobiele telefoon met 112 stand-by, in de andere hand een uit de vaatwasser gerukt, bot aardappelschilmesje om een tracheotomie bij ondergetekende uit te voeren. In mijn gedachten zag ik het voorwerpje in mijn luchtpijp een uitstapje maken naar mijn longen om daar een flinke ontsteking te veroorzaken, kortom, mijn gedachten werden gedomineerd door allerhande vrolijks.

Toen ik bijkwam uit mijn overpeinzingen keek mijn lief mij verstoord aan met zijn typische “stel je niet zo aan-blik" en vroeg of ik eindelijk klaar was met dat gehoest. Zuchtend en gedesillusioneerd klom ik van mijn stoel en ging over tot de orde van de dag, de scherpe pijn in mijn borst negerend.

Het hoesten ging echter niet over, noch liet het voorwerp zich zien. Het had zich met stevige, onzichtbare klauwtjes verankerd in mijn linker long. Wat ik ook probeerde, water drinken, juist niet drinken, hoesten, heel hard op mijn rug laten slaan, mijzelf van de trap werpen... het maakte allemaal niets uit. Het voorwerpje veroorzaakte veel irritant slijm maar liet zijn kopje niet zien en vierde een feestje in één van mijn organen.

Tot afgelopen vrijdag. Moe van de hectische werkdag lag ik even op de bank te dutten toen de zoveelste hoestbui zich aandiende. Een hoestbui van dien aard dat het mij beter leek even te gaan zitten omdat ik mijn plafond bij nader inzien toch liever wit houd. Op het zelfde moment hoorde ik een klein intern kreetje, een dun, hol stemmetje dat weerkaatste in mijn luchtpijp… en daar was het. Een parmantige, goudgele, volledig intacte maïskorrel. De stormachtige naschok bracht een stroom van een vage substantie met zich mee. Een nadere omschrijving van diens ranzige voorkomen zal ik u onthouden.

Toen ik was uitgerocheld droomde ik even bij de prullenbak met de maïskorrel op mijn gestrekte hand. Zal ik hem bewaren? In een potje doen zodat ik later aan mijn kinderen stoere, met testosteron doorspekte oorlogswoordenverhalen kan ophangen, geïllustreerd met deze sinistere maïskorrel die zich drie dagen lang heeft opgehouden op een zeer ongewenste plaats in mijn lichaam?

Ik kijk in de prullenbak en zie een hoop stinkend vuil. Ik smijt de maïskorrel erboven op. Zijn verdiende loon. Hoewel ik zijn vasthoudendheid zeker respecteer, heb ik geen behoefte aan zijn nabijheid. Ik heb even mijn buik en luchtpijp vol van maïs.