C'est triste

We waren in de Ardennen, zomaar op een doordeweekse dag. Mijn partner had in de buurt van Florennes een huis te koop zien staan dat hij graag wilde bezichtigen.

Een zoektocht op internet leverden hem het adres, het uiterlijk en de ligging op, maar vooral de prijs zag er zeer aantrekkelijk uit. Ik was om diverse redenen iets minder enthousiast, maar wilde geen spelbreker zijn, dus ging ik met hem mee. Vanuit de ‘Flanders’ gingen we met de auto naar onze plek van bestemming.

We reden het plaatsje in en ik herkende de schuin omhoog gaande oprit met witte kiezelstenen die we op de site hadden gezien. Er waren inmiddels al meer kapers op de kust, want het was ‘open huis’. We zagen de garage het eerst en jammer genoeg ook de rommel die daarnaast in een soort van schacht gedeponeerd was. Op zich niet zo’n heel vreemd beeld in Wallonië, want tijdens onze wandeltochten in de streek zien we geregeld het een en ander aan rotzooi liggen op plekken waar je het niet zou (willen) verwachten. Maar hier lag het nog redelijk netjes op elkaar gestapeld.

Omdat we nog enige tijd moesten wachten, konden we de buitenkant van het huis alvast goed bekijken. Het mooie uitzicht dat het huis ons aan de zuidkant bood - en dat me deed denken aan de panorama’s en rotspartijen waarvan ik op de heenweg vanuit de auto al zo had genoten - werd helaas verstoord door een dikke elektriciteitskabel. Er was zo te zien al lange tijd niet veel aan het onderhoud gedaan, want we ontdekten barsten, scheuren en enige verzakkingen en een aan het oog onttrokken brandstoftank voor de energievoorziening.

Ik was nieuwsgierig naar het interieur en keek, toen ik eenmaal binnen was, dus goed om me heen. De woning was aangekleed of, beter gezegd, niet uitgekleed om het nog wat te laten lijken en zag er, ondanks een mooie schouw in de woonkamer, koud en somber uit. Ik kreeg sterk het vermoeden, dat hier een gezin gewoond moest hebben dat het de laatste jaren niet zo breed had gehad. De zeshoekige tegels op de vloer vertoonden barsten, deuren klemden en het licht deed het niet. Op het aanrecht stond een stoffige limonadefles die ik ook op een van de foto’s had gezien en de bovenverdieping zag er smerig uit; overal op de vloer lagen peuken. Tegen een andere vrouw die ook bedenkelijk rond keek en te kennen gaf, dat ze het helemaal niets vond, zei ik: 'C’est triste,' want dat gaf het huis mij, een beetje een  triest, verlaten gevoel.

Aan een wand in de keuken, viel mijn oog op een prachtig houten kruidenrekje met witte potjes en een blauwe tekstopdruk in het Frans. Deze wilde ik wel hebben, en eventueel het huis erbij. In mijn verbeelding zag ik de vorige eigenaars zelfs rond de tafel zitten.

Wij besloten de woning niet te kopen, maar hopelijk krijgen we wat het kruidenrekje betreft nog een kansje op de rommelmarkt.