Niet op vakantie hoeven

Ze zijn te beklagen. Niet omdat ze drie dagen hebben overgewerkt om zonder achterstand weg te kunnen. Ook niet omdat ze zes uren lang hebben gezwoegd om de koffers te pakken. De badmintonrackets te zoeken. Het campingaz busje te laten vullen bij de fietsenmaker op de hoek - die dicht was waardoor ze naar de industriewijk moesten, waar een afzetter het dubbele rekent.

Nee, dat is het niet.

Te moeten liegen tegen iedereen dat het zo leuk is om op vakantie te gaan - dat maakt ze beklagenswaardig. Want het is helemaal niet leuk. Het is rampzalig! Eerst moet je de tent testen. Zijn alle haringen er? De scheerlijnen a) compleet en b) niet gebroken? Trouwens, waar is de po gebleven? Hij staat niet op zijn vaste plekje op zolder achter de cv-ketel. Het is verdimme elk jaar hetzelfde. 'We gaan naar een viersterrencamping,' zegt Jannie, 'laat die po toch schieten.' 'Nee,' roept Jan vanuit de kelder, 'als jij straks ’s nachts moet plassen durf jij niet naar die viersterren wc!'

Al rond Antwerpen rijden ze zich vast. Met Lille, Parijs of Lyon nog voor de boeg ontstaat kortsluiting in hun brein. Ze hebben airco, zeg je. No problem. Maar zie de raampjes maar eens dicht te houden met drie blèrende kinderen achterin. Bij Breda zijn ze al uitgegamed, klaar met hun iPod en is het vreedzame bankzitten ontaard in oorlog. Vader of moeder moet dan de auto wel op een P parkeren en daar de rol van vrederechter geloofwaardig gaan zitten spelen. Helaas denken ze daar verschillend over, zodat hen een kille eerste tentnacht wacht.

Na vakantienachtmerries droom ik er stiekem van niet op vakantie te hoeven. Thuis blijven. Een lege straat. Alleen de mussen sjilpen op mijn dakgoot. Alle buren ergens in het snikhete zuiden. En ik lig in mijn hangmat met een longdrink en een goed boek. Denkend aan de vakantiestress die ik misgelopen ben. Al die medelanders dankend die zich stortten op de Route du Soleil, jagend op hun vakantiedroom die ik hier in mijn eigen tuin, dankzij hen, gevonden heb.