Kijk, ik vond op zolder een stapel herinneringen. We speelden er als kind. Het was er donker, 's zomers warm en 's winters koud, toch kwamen we er. We fantaseerden onze wereld onder oude dekens die we over stoelen hadden gelegd. Onze zaklamp was het enige licht. Ik kwam er vaak om alleen te zijn en nam een boek mee. Ik las het bij het steeds zwakker wordende licht van mijn zaklamp. Op een dag kwam mijn vader thuis van een reis naar Zeeland. Hij had een ton aardappelen en twintig kisten goudrenetten gekocht. De zolder werd met kisten volgestapeld en er lag opeens een grote berg aardappelen. Het rook er naar een kelder. Het luik naar de zolder bleef dicht. Wat is er aantrekkelijk aan een zolder waar een kelderlucht hangt. Het duurde een half jaar appelmoes en aardappelen eten toen de zolder eindelijk weer vrij kwam. Het is voor mij nooit meer de oude zolder geworden. Ik kan nu de zolder alleen in mijn herinnering zien. Ik zie er mijn jeugdherinneringen liggen. Ik hoef ze niet eens meer te vinden, ze zijn er altijd, zo voor het grijpen.

Ik mijd de zolder en vertik het om de  trap op te lopen. Waarom? Omdat ik ettelijke hobby's achter me,wat zeg ik, boven me heb gelaten. Wanneer ik eenmaal bezeten ben door een idee en ik er binnen de kortste tijd alles voor over heb hou ik me met beide benen op de begane grond.

Ik weet bijvoorbeeld nog dat ik mijn moeder na ging doen om te ervaren hoe zij de was schoonboende op het wasbord!  Nu liggen er verschillende zakjes met gehavende vingerhoedjes naast kaalgeraspte wasborden op zolder naast mijn drumstel; want gauw tevreden was ik niet dus moest ik een drumstel hebben. Ernaast hangen de broeken en de jasjes waarmee ik op den duur ging optreden met de band. 

Stel je voor, ik waag het om de trap op te lopen en de deuren van de zolder te openen nu mijn kleindochter saxofoon is gaan spelen! Niet doen dus. De jeugd heeft ook haar toekomst.